Το πνεύμα του τόνου

Ένας χαλκέντερος

Ο Τηλέμαχος Αλαβέρας που κηδέψαμε προχθές, έφυγε από τον μάταιο κόσμο μας με το κεφάλι ψηλά και την αξιοπρέπεια ενός ευγενούς του παλιού καιρού. Τελευταία φορά που συνομιλήσαμε ήταν όταν του τηλεφώνησα για να τον συγχαρώ, που έστω αργά, τιμήθηκε για το πνευματικό του έργο με το μεγάλο βραβείο Λογοτεχνίας. Πέρυσι το καλοκαίρι είχαμε την ευκαιρία και την ευτυχία να συνομιλήσουμε για ώρες στην Παλιά Επίδαυρο και στο Λυγουριό. Άνθρωπος πάθους και μαχητής, χωρίς να χαρίζει κάστανα σε κανέναν, ο Αλαβέρας διακόνησε στη Θεσσαλονίκη το «μίζερο» επάγγελμα, το «κερατένιο» που λέγει ο Πάουντ, του πεζογράφου και του δοκιμιογράφου. Τα μυθιστορήματά του «Ο Οδοστρωτήρας» και το «Ρολόγι» είναι σπάνιο προικιό για την ιστορία της πεζογραφίας μας. Με υπόγειο χιούμορ, συχνά με ειρωνεία και σαρκασμό, με μακρινό αλλά διακριτό συγγενή του τον Κάφκα, ο Αλαβέρας αφήνει κληρονομιά γόνιμη στην πατρίδα του.

Αλλά η μεγάλη έγνοια και η μεγάλη του λατρεία υπήρξε το περιοδικό «Νέα Πορεία» που συμπλήρωσε πρόπερσι τα πενήντα χρόνια σταθερής και αδιάλειπτης κυκλοφορίας. Κιβωτός πνευματικής συγκομιδής εκατοντάδων λογοτεχνών, κριτικών, δοκιμιογράφων, μεταφραστών. Πρόλαβε με οξυμμένη την αρρώστια του να βγάλει πέρυσι έναν ογκώδη τόμο με επιλογές από καίρια δημοσιεύματα της πεντηκονταετίας. Και δίκαια καμάρωνε για τη στέγη και τη στοργή που είχε προσφέρει σε δεκάδες νέους τεχνίτες του λόγου που πολλοί εξελίχτηκαν σε μείζονες προσωπικότητες.

Εύχομαι η καλή του σύντροφος ποιήτρια Ρούλα Αλαβέρα, να βρει την παρηγοριά και τον τρόπο να συνεχίσει τη «Νέα Πορεία» μέσα από τα σπλάχνα της οποίας κι αυτή έσπειρε και καρποφόρησε.