Φαινόμενα

Φυσιολατρικές χορωδίες

Ο πολιτισμός της «προόδου» αντιμετωπίζει τη φύση όπως και την παιδική ηλικία: προς το παρόν και τα δύο χρησιμεύουν σαν καθρέφτες του ελαττωματικού εαυτού μας
Ματώνουν την καρδιά τα πλάνα που δείχνουν τη στάχτη της Πάρνηθας. Γκρίζα, δυσοίωνα, όπως είναι καθετί ερημωμένο από ζωή και επιθυμία. Δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου ότι έμεινε φαλακρό το πιο πυκνοφυτεμένο βουνό της Αττικής. Δεν χωράει ο νους του ανθρώπου ούτε όσα ξεδιπλώνονται μπροστά στις κάμερες από πάνελ σε πάνελ και αποκαλύπτουν την απόμακρη, αδιάφορη, σκανδαλωδώς καταναλωτική συμπεριφορά μας προς το περιβάλλον.

Ούτε η ελάχιστη ευαισθησία ούτε η ελάχιστη ανησυχία, για μια φύση που συρρικνώνεται από τον επεκτατισμό του τσιμέντου, από την επίθεση νεοπλουτίστικης κακογουστιάς που την προσβάλλει, από τη μετατροπή της σε μεγάλο σκουπιδοτενεκέ, παρά μόνο τώρα, πάνω στα αποκαΐδια στήνεται θέαμα λατρείας της.

Αίφνης όλοι την αγαπούν, όλοι θρηνούν για την καταστροφή της, όλοι απαιτούν μέτρα προστασίας, όλοι εμφανίζονται στρατευμένοι στην προστασία του περιβάλλοντος.

Κάνει υπέροχο τηλεοπτικό θέαμα το αιφνίδιο ενδιαφέρον, ιδίως όταν έχει φορτωθεί την παντελή αδιαφορία ο πολιτικά υπεύθυνος αυτή την εποχή, ο Βύρων Πολύδωρας για παράδειγμα, και οι υπόλοιποι καταναλώνουμε τη φαντασμαγορία της καταδίκης του από τις εικόνες της καταστροφής.

Η περίπτωση του ξαφνικού μας έρωτα για το περιβάλλον θυμίζει την περίπτωση της φιλανθρωπίας, όπου μετατρέπεται σε αφορμή για να προβληθούν οι ευεργέτες που μπαίνουν σε πρώτο πλάνο, άσχετα με το ποια είναι τα αναξιοπαθούντα άτομα. Έτσι και η υπόθεση της προστασίας του περιβάλλοντος, προσφέρει αίγλη σε όποιον μιλάει υπέρ αυτής, άλλο τι ενέργειες κάνει.

Και με τον ίδιο τρόπο που η πολλαπλασιαστική δύναμη της τηλεόρασης κάνει την τάση της φιλανθρωπίας των κοινωνιών μας να μοιάζει με «εξέγερση» καλοσύνης, έτσι κάνει και την επιβεβλημένη τάση για προστασία του περιβάλλοντος να μοιάζει με λαϊκό κίνημα.

Αλλά, αν τη φιλανθρωπία ως λαός ευσυγκίνητος την αποθεώνουμε με τηλεοπτικούς μαραθώνιους, όπου επιδεικνύουμε την αρετή τού να βοηθάμε τον πλησίον, την υπόθεση της προστασίας του περιβάλλοντος δεν την έχουμε πάρει και πολύ ζεστά, την κάναμε εισαγωγή από κινήματα του εξωτερικού, με τα οποία ελάχιστη σχέση έχει ο νεοελληνικός πολιτισμός του αυθαίρετου με πανωσήκωμα.

Όταν πριν από έναν μήνα, περίπου, χάθηκαν ζωές ανθρώπων στον Λούσιο, αποδείχθηκε ότι υπάρχει κατ΄ ουσίαν άγνοια για τη φύση, ότι την προσεγγίζουμε με τη «νοσταλγία» του χαμένου παραδείσου, από τον οποίο έχουν να ωφεληθούν την καλοσύνη και την ομορφιά του οι επισκέπτες και από τους επισκέπτες να ωφεληθούν οικονομικά εκείνοι οι οποίοι αναλαμβάνουν να συντηρήσουν την εικόνα της φύσης-παραδείσου. Σύγχυση και άγνοια, που έχει ως αποτέλεσμα τον τρόμο με χίλιες μορφές, από τον θάνατο εκδρομέων μέχρι τις φωτιές που καταστρέφουν περιβάλλον και περιουσίες.

Η αλήθεια είναι ότι ο πολιτισμός της προόδου και της υπερπαραγωγής προϊόντων αντιμετωπίζει τη φύση όπως την παιδική ηλικία: σαν το μέλλον που θεωρητικώς οφείλουμε να δημιουργήσουμε, αλλά δεν έχει πρακτική χρησιμότητα αν δεν προβάλλουμε στο παρόν τους τον εαυτό μας, τον ενήλικο, κακομαθημένο, εγωκεντρικό εαυτό μας. Προβάλλουμε πρωτίστως τον ελαττωματικό εαυτό μας.


Παιδικά βλέμματα για ξέπλυμα ενοχών

Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησε στο πλαίσιο της παγκόσμιας εκστρατείας για το περιβάλλον ένα αμερικανικό βίντεο με πιτσιρίκια, που το καθένα τους απαγγέλλει και από μια φράση- καταγγελία και αίτημα ταυτοχρόνωςγια καλύτερο μέλλον με προστατευμένο από σήμερα το περιβάλλον. Ένα βίντεο ευαισθητοποίησης, ένα ακόμη που χρησιμοποιεί την παιδική γλύκα και την αθωότητα ώστε να πείσει για το υψηλό του μήνυμα, ένα ακόμη παρόμοιο με παλαιότερα βίντεο και CD, που είχαν κατασκευαστεί υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης, για τη βοήθεια του Τρίτου Κόσμου, κατά του ρατσισμού κ.λπ., κ.λπ.

Κάθε κολοσσιαίο πρόβλημα που δημιουργεί η «ανάπτυξη» του δυτικού κόσμου και ένα βιντεάκι με πρωταγωνιστές παιδιά, που ξεπλένουν με τα άγραφα βλέμματά τους τις ενοχές από την ουσιαστική αδιαφορία για το μέλλον. Στα παιδιά αφιέρωσε και ο Βύρων Πολύδωρας το «προστατευμένο περιβάλλον» της φαντασίας τουτην ώρα που καιγόταν η Πάρνηθα- αλλά δεν είναι μόνον η δική του φαντασία. Στην εικόνα των παιδιών και τον συμβολισμό τους βασίζονται όλες οι επικοινωνιακές εκστρατείες των πολιτικών, που διαχειρίζονται τους αυτοκαταστροφικούς σπασμούς του κόσμου μας.