[ Δρόμοι ]

Ο Τρίτος Κόσμος…
… παλαιότερα ήταν έννοια συνώνυμη με το σύνολο των αναπτυσσόμενων χωρών που δημιουργήθηκαν μετά το τέλος της αποικιοκρατίας. Σήμερα η έννοια αυτή έχει πάρει νέα διάσταση. Την ώρα που αρκετές αναπτυσσόμενες χώρες κατάφεραν να σημειώσουν οικονομική πρόοδο, υπάρχουν χώρες όπου οι κάτοικοί τους εξακολουθούν να ζουν στα όρια της φτώχειας.

Πολλά….
… αναπτυσσόμενα κράτη στο πέρασμα των χρόνων κατόρθωσαν να προοδεύσουν οικονομικά. Η Κίνα και η Ινδία είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Οι χώρες αυτές είναι ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις και σημειώνουν ραγδαίους ρυθμούς ανάπτυξης. Αναμένεται μάλιστα να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση των μελλοντικών παγκόσμιων εξελίξεων. Στον αντίποδα των αναπτυσσόμενων χωρών που σημειώνουν πρόοδο στον οικονομικό τομέα βρίσκονται οι ελάχιστα αναπτυγμένες χώρες, ο πληθυσμός των οποίων αποτελείται από 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους οι οποίοι ζουν με λιγότερο από ένα δολάριο τη μέρα. Οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται στην πλειονότητά τους σε χώρες της Αφρικής (70%) αλλά και της Κεντρικής Ασίας. Είναι οι κάτοικοι του Τσαντ, της Αϊτής, της Βόρειας Κορέας, του Λεσότο, του Τόγκο. Εκεί, στις φτωχότερες γειτονιές του πλανήτη, η πείνα, το ΑΙDS, οι επιδημίες μαστίζουν τον ντόπιο πληθυσμό. Οι εμφύλιοι πόλεμοι, η τρομοκρατία και η βία κυριαρχούν.

Το παράδοξο…
… είναι ότι σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και όπου η επιστήμη και η τεχνολογία έχουν κάνει τεράστια άλματα, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες. Βέβαια φτωχοί άνθρωποι υπάρχουν παντού και όχι μόνο στις ελάχιστα αναπτυγμένες χώρες. Όμως υπάρχει μια διαφορά. Οι φτωχοί των πλούσιων χωρών, ακόμα και οι φτωχοί των ανερχόμενων οικονομιών- που είναι συγκριτικά πολλοί περισσότεροι από τους πρώτους- έχουν έστω και μια μικρή ελπίδα ότι η ζωή τους κάποια μέρα μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο. Σε τι όμως να ελπίζουν οι φτωχοί των φτωχών χωρών; Μπορούν οι άνθρωποι αυτοί να ελπίζουν και να ονειρεύονται; Και αν ναι, σε τι…

Η φτώχεια…
… δεν είναι έννοια ρομαντική αλλά μια σκληρή πραγματικότητα. Από τη μια, η Αριστερά πολλές φορές το αγνοεί και στα πρόσωπα των φτωχών του πλανήτη βλέπει αυτούς που θα δώσουν νέα πνοή στον σοσιαλισμό. Από την άλλη, η ανθρωπιστική βοήθεια που προέρχεται είτε από τις κυβερνήσεις των πλούσιων χωρών, είτε από τη δράση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων δεν αρκεί για να λυθεί το πρόβλημα. Οι ελάχιστα αναπτυγμένες χώρες πρέπει να βοηθηθούν μέσω πολιτικών που στόχο θα έχουν την ανάπτυξη. Μια ενδιαφέρουσα προοπτική για τις χώρες αυτές είναι η εμπορική ανάπτυξη. Η Ε.Ε. αν και δεν έχει αναπτύξει στον βαθμό που θα έπρεπε εμπορικές σχέσεις με τις χώρες αυτές, μπορεί στο μέλλον με αλλαγή της νομοθεσίας, η οποία θέτει αυστηρές τεχνικές προδιαγραφές στις εισαγωγές προϊόντων από τρίτες χώρες, να συμβάλει αποφασιστικά στην οικονομική ανάπτυξή τους. Αυτό που χρειάζεται είναι πολιτική βούληση.