Το πνεύμα του τόνου

Πυρ στη ζωή

Όταν επέλθει το κακό, σβήνει ο κόσμος όλος!

Φτωχαίνουνε τα λόγια, μόνο η αγκούσα της ψυχής κλαίει βογκώντας σιωπηλά τον μέγα θρήνο του χαμού! Μετά την Πεντέλη, τον Υμηττό, το Αιγάλεω, φαλακρά βουνά, πάει και η Πάρνηθα, πάει το Πήλιο, ο Κίσσαβος… Πάει η ομορφιά του δάσους, μαζί και η ζωή του.

Στάχτη η χλωρίδα κι η πανίδα, φυτά, ζώα, πουλιά, ερπετά, έλατα, κέδροι, πεύκα, τουλίπες, κρίνα, φιδαετοί, καρδερίνες, σπίνοι, τσαλαπετεινοί, γκιόνηδες, αηδόνια, χρυσαετοί, τσίχλες, ελάφια, αγριογούρουνα, ζαρκάδια, ασβοί, χελώνες, λαγοί, σκαντζόχοιροι, κουνάβια, σκίουροι, νυφίτσες… Στην Πάρνηθα ζούσαν, κατά τους δασολόγους, το 1/3 των θηλαστικών και των πτηνών και το 1/7 της χλωρίδας όλης της χώρας. Έλλειψη συντονισμού, μέτρων προστασίας, προσωπικού, πρόληψης και πρόβλεψης ή ολιγωρία των υπευθύνων; Όποια κι αν ήταν η αιτία, το αποτέλεσμα μετράει και τα επίχειρα της μεγάλης καταστροφής θα τα πληρώσουμε όλοι.

Πλημμύρες, θερμότερα καλοκαίρι, πιο βαρείς χειμώνες, αλλαγή ρύθμισης κλίματος για το κλεινόν άστυ. Χάθηκε ο πνεύμονάς του, το φίλτρο της ζωής του.

Εθνικός δρυμός η Πάρνηθα από το 1961 για τη σπάνια χλωρίδα και πανίδα της. «Τσιμέντο να γίνει»; Έχει ήδη δυστυχώς γίνει. Η τσιμεντένια πολιτεία σκαρφάλωσε σε βουνά και λόφους. Ξερίζωσε, έκαψε το ελάχιστο πράσινο. «Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά», τραγουδούσε ο Κ. Χατζής. Αντίθετα ο δορυφόρος που κοιτούσε από ψηλά κατέγραφε την Αττική «σαν βράχο»! Όχι πάντως σαν πόλη ανθρώπων!