«Δεν χρωστάω σε κανέναν, μόνο στα τραγούδια»

Η μία τακτική είναι να απαντήσει σε όλα. Η άλλη να κάνει πως δεν ακούει και να συνεχίσει με τα τραγούδια του. Ο Ράιαν Άνταμς, παρ΄ ότι δεν είναι του χαρακτήρα του, ακολουθεί μια μέση οδό. «Κοιτάξτε να δείτε», λέει.

«Πολλοί αντιμετωπίζουν τη μουσική σαν τηλεοπτική σειρά. Έτσι, δεν εκπλήσσομαι όταν κάποιοι πουν: “Αυτός ο δίσκος δεν είναι “ειλικρινής”, γιατί στυλιστικά διαφέρει από τους άλλους ή είναι αντίθετος με τα όσα έκανε πριν”. Όμως πραγματικά ποτέ δεν ένιωσα ότι όφειλα σε κάποιον κάτι. Ούτε τελικά στον εαυτό μου οφείλω τίποτε περισσότερο από όσα χρωστάω στα ίδια τα τραγούδια».

Έτσι ο 32χρονος Ράιαν Άνταμς κυκλοφορεί το 9ο άλμπουμ του, «Εasy Τiger», με πολύ ξεκάθαρα επιχειρήματα και τους προσωπικούς του δαίμονες κάθε άλλο παρά κρυμμένους.

Κάποιοι θα τον βλέπουν σαν κακομαθημένο παιδί. Σίγουρα από τη στιγμή που ξεκινούσε ορμητικά από τη Βόρεια Καρολίνα με το «Ηeartbreaker» του 2000, έναν δίσκοσημείο αναφοράς πια, ανέμισαν σημαίες για να χαιρετίσουν ένα νέο μεγάλο αστέρι. Ο Άνταμς ήταν ο σωτήρας του ροκ και της κάντρι· ένας, επιτέλους, αληθινός τραγουδοποιός. Όλος ο κόσμος δικός του. «Όμωςέγραφε ένας κριτικός- ο Άνταμς έπεσε στην παγίδα που έφτιαξε ο ίδιος». Έγραφε ασταμάτητα και κυκλοφορούσε τα πάντα, το ένα άλμπουμ μετά το άλλο. Παράλληλα βρέθηκε να έχει πρόβλημα με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Στις σχέσεις του (ανάμεσα σε αυτές και η Γουινόνα Ράιντερ και η Μπεθ Όρτον) ήταν το ίδιο ασταθής. Η εταιρεία του, η έγκυρη του χώρου Lost Ηighway, δεν τον προλάβαινε.

Πριν από τρία χρόνια μάλιστα έκανε βουτιά από τη σκηνή σε μια συναυλία στο Λίβερπουλ και χτύπησε σοβαρά το χέρι του. Μουσικά συνέχιζε να παράγει. «Demolition», «Rock Ν Roll», «Love Ιs Ηell», «Cold Roses», «Jacksonville City Lights», «29». Άλμπουμ με θαυμάσια τραγούδια όλα τους- κάποια αληθινά διαμάντια- αλλά ο κόσμος περίμενε το επόμενο «Ηeartbreaker». Λένε πως στο μεταξύ η σχέση του με την εταιρεία είχε γίνει κάτι σαν σχέση γονιού με παιδί. «Τους καταλαβαίνω και συμφωνώ μαζί τους. Οι δίσκοι πρέπει να φέρνουν λεφτά.

Γιατί εγώ να διαφέρω σε κάτι;». Και μετά πάλι: «Εγώ όμως νοιάζομαι για τη δουλειά, όχι για το τελικό αποτέλεσμα. Και θα συνεχίσω να το κάνω, γιατί αυτό με ενθουσιάζει. Δεν χρειάζομαι ακροατές ή θεατές για να εκτιμήσουν την εμπειρία. Αλλά “ψήνομαι” που υπάρχουν άνθρωποι που αυτό τους αρέσει, γιατί κι εμένα μ΄ αρέσει».