Φαινόμενα

Ζήσε και άσε τον άλλον να καεί

Σαν όμορφοι τηλεθεατές που είμαστε, όμορφα χαζεύουμε τις φωτιές, αφού ο τόπος δεν μας ανήκει, επισκέπτες είμαστε, να τον καταναλώσουμε σαν φοντανάκι
Στον σκοτεινό φόντο κατακόκκινες φλόγες. Μεγαλειώδες ντεκόρ για το εθνικό ριάλιτι που εξελίσσεται συναρπαστικό όπως πάντα μπροστά στο έκθαμβο βλέμμα των φιλοθεαμονων: Καμιά 25ριά «παίκτες» (2-3 αρμόδιοι υπουργοί, ο Πρωθυπουργός κάνει ένα πέρασμα ως γκεστ, απελπισμένοι κάτοικοι και αλληλοκατηγορούμενοι δήμαρχοι), 52 κάμερες, 45.000

μέτρα καλώδια, 142 προβολείς, 30 συνεργεία, πανοραμικές λήψεις από αέρος προσφέρουν σασπένς, μπερδέματα, καβγάδες, ένταση, Καίγεται ο τόπος και εμείς θεατές! Τραγέλαφος; Φαρσοκωμωδία; Όπως κι αν χαρακτηρίσει κανείς το θέαμα που απολαύσαμε επί τριήμερο, ουδόλως του στερεί το μεγαλείο της γελοιότητας που ανέδειξε, στο οποίο έχουμε συμβάλει εξ ίσου ψηφοφόροι και ψηφιζόμενοι (πολίτες και πολιτικοί κατά τις παλαιές έννοιες). Κατ΄ αρχήν θαυμάσαμε για μια ακόμη φορά τον θρίαμβο της τηλεόρασης, ουσιαστικό και μεταφορικό. Η επίσημη έναρξη της φωτιάς έγινε στα δελτία ειδήσεων το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, όταν στην πραγματικότητα είχε περάσει ένα 24ωρο που μαίνονταν στους πρόποδες.

Η επίσημη ειδοποίηση στον αρμόδιο υπουργό έγινε on camera, ενώ αγόρευε ενθουσιώδης για τα έργα του μπροστά της κατά τη διάρκεια της γιορτής πρόσληψης των αγροφυλάκων. Η Πάρνηθα είχε λαμπαδιάσει. Ο κ. Πολύδωρας υποσχόταν εκείνη την στιγμή ότι παραδίδει αυτόν τον «φυλασσόμενο τόπο στα παιδιά μας». Με ένα ευφυές μοντάζ που παρακολουθούμε στο δελτίο του Αlter οι φράσεις του υπουργού από τον λόγο του μπαίνουν δίπλα μία προς μία στις εικόνες που παρήγαγε η ενορχηστρωμένη αδιαφορία γι΄ αυτό που είχε αποτελέσει την αιχμή των υποσχέσεών του προς τους «πολίτες», το περιβάλλον.

Έννοια που αποδείχθηκε μάλλον άγνωστη, με περιεχόμενο μάλλον αόριστο και γι΄ αυτό ιδανικό ως ντεκόρ για το «σύγχρονο» ίματζ των πολιτικών, όταν δηλαδή θέλουν να εμφανιστούν ευαισθητοποιημένοι και κοσμοπολίτες. Και απολαύσαμε «ευαισθητοποίηση» α λα γκρέκα οι ευδαίμονες φιλοθεάμονες, με πολίτες- αν και λίγοι αυτοί με την παραδοσιακή έννοια- να επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη ετοιμότητα στον τόπο της φωτιάς και να μην έχουν τι να τους κάνουν οι υπεύθυνοι για την πυρόσβεση, γιατί δεν είχαν προβλέψει (!) σχεδιασμό συμπεριλαμβάνοντας τους εθελοντές.

Απολαύσαμε «ευαισθητοποίηση» α λα γκρέκα με τον υπουργό να τρέχει τελευταία στιγμή, και με τη φωτιά να μαίνεται ανεξέλεγκτη, σε σημείο με καλή θέα στην καταστροφή να βλέπει και να απέρχεται άπρακτος υπό τα γιούχα των ανθρώπων που έβλεπαν το οξυγόνο τους, τη ζωή τους να έχει γίνει παρανάλωμα της ολιγωρίας.

Απολαύσαμε «ευαισθητοποίηση» με ωραία τηλεοπτική εικόνα φωτιάς, πολύ εύγλωττη για την εγχώρια νοοτροπία που θέλει το περιβάλλον ντεκόρ, άλλων για τον πλούτο τους (βίλες πισινάτες σε πευκόφυτες περιοχές), άλλων για την φτώχεια τους με τα τσιμεντένια αυθαίρετα σε υποβαθμισμένες πλην δεντροφυτεμένες περιοχές, που περιμένουν δεκαετίες τη νομιμοποίηση για να μπουν στον σχεδιασμό προστασίας, αλλά και αυτός ο τελευταίος να μην υπάρχει, να επαφίεται στο φιλότιμο εθελοντών πολιτών ή και τοπικών αρχόντων. Ντεκόρ το περιβάλλον για ωραίες αφίσες που καλούν τουρίστες στον τόπο των «μύθων» και κυριολεκτούν, μόνο που το περιεχόμενο της νεοελληνικής μυθολογίας δεν είναι οι θεοί και οι ημίθεοι με τα καπρίτσια τους, αλλά τα καπρίτσια των κοινών θνητών που καταναλώνουν με αυτοκαταστροφική βουλιμία τη φύση, την ομορφιά της, την ισορροπία της σαν να μην τους ανήκει, σαν να βρέθηκαν πένητες και πεινασμένοι σε μπουφέ πλούσιας γιορτής και πέφτουν με τα μούτρα να αδειάσουν τις πιατέλες, να χώσουν στις τσέπες ό,τι μπορούν για να ΄χουν μιαδυο μέρες ακόμη φαΐ.


Σαν μια ανέλπιστη παράσταση

Ναι, χαζέψαμε χάρη στην τηλεοπτική τεχνολογία το ειρωνικό ξεφλούδισμα της αυταρέσκειας του Βύρωνα Πολύδωρα καθώς ξεδίπλωνε το όνειρό του για την Αγροφυλακή- και το όνειρο μιας παράταξης για τις ψήφους που κερδίζει με τις προσλήψεις αγροφυλάκων- δίπλα στα πλάνα με τη φωτιά που μαίνονταν στα ωραιότερα σημεία της χώρας. Μόνο που η συνείδηση του χάσκοντα τηλεθεατή δεν ταυτίζεται με εκείνη του πολίτη, που τον θέλει στον τόπο της τραγωδίας να παίρνει την μοίρα στα χέρια του, αλλά και πριν την κρίσιμη στιγμή να απαιτεί, να διεκδικεί, να καταγγέλλει, να μηνύει εκείνον τον πολιτικό που δεν σέβεται τις υποχρεώσεις τις οποίες ανέλαβε απέναντί του. Η συνείδηση του τηλεθεατή του επιτρέπει να απολαμβάνει το θέαμα της εθνικής τραγωδίας, θεωρώντας τον εαυτό του αθώο, χωρίς συμμετοχή σε αυτό που συμβαίνει.

Η συνείδηση του τηλεθεατή δεν απαιτεί άλλο από θέαμα και είναι αυτή που θριάμβευσε, καθώς πληροφορίες αυτοπτών μαρτύρων από τους τόπους των τραγωδιών μιλούσαν για θεατές καθισμένους σε καρέκλες που απολάμβαναν το φαγητό τους ή και απλώς χάζευαν τη φωτιά απέναντί τους σαν να πρόκειται για μια ανέλπιστη παράσταση σαν τις τόσες τρομολαγνικές που έχουν παρακολουθήσει!