[ Πρόσωπα ] Η ύστατη λύση

Είχε πει πως στο τέλος της θητείας του ως δημάρχου της Ρώμης θα τα παράταγε όλα και θα πήγαινε στην Αφρική. Όμως προχθές ο Βάλτερ Βελτρόνι έθεσε υποψηφιότητα για την ηγεσία του μελλοντικού Δημοκρατικού Κόμματος (ΡD).
Το κόμμα αυτό θα είναι ο μεγάλος προοδευτικός σχηματισμός της Ιταλίας, καθώς θα συνασπίσει τους Δημοκράτες της Αριστεράς (DS), κληρονόμους των ευρωκομμουνιστών του ΡCΙ, και τη Μαργαρίτα, τους μεταρρυθμιστές της παλιάς Χριστιανοδημοκρατίας. Και ο Βάλτερ Βελτρόνι εμφανίζεται ως ο σωτήρας της παράταξης, που πλήττεται από τη χαμηλή δημοτικότητα της κυβέρνησης Πρόντι και την παράλυση ενός κοινοβουλευτικού συνασπισμού που περιλαμβάνει από «ορθόδοξους» κομμουνιστές ώς πολύ μετριοπαθείς κεντρώους. Οι «βαρόνοι» της πλειοψηφίας χειροκρότησαν ομόφωνα την υποψηφιότητά του, όμως δέχθηκε κριτική από τα αριστερά: Ο Βελτρόνι εμφανίζεται ως «ο κατάλληλος άνθρωπος για ένα μη κόμμα κατ΄ εικόνα του: αόριστα φρονήματα, πόρτες ανοικτές δεξιά κι αριστερά, συνετή διαχείριση, μεγάλη ικανότητα μεσολάβησης, φιλελεύθερη κουλτούρα δελεαστική για τους ισχυρούς και φιλάνθρωπη για τους φτωχούς», έγραψε η «Ιλ Μανιφέστο».

Δήμαρχος της Ρώμης από το 2001, ο Βελτρόνι επανεξελέγη θριαμβευτικά πέρυσι με πάνω από 61% των ψήφων και οι δημοσκοπήσεις λένε πως η επιστροφή του στην εθνική πολιτική μπορεί να δώσει στο Δημοκρατικό Κόμμα έναν αέρα ώς και 10 μονάδων στην πρόθεση ψήφου. Πρώην μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας, αλλά και θαυμαστής της Αμερικής των Κέννεντυ, καλλιεργούσε ανέκαθεν τις διαφορές του. «Ουδέποτε πίστεψα στη δικτατορία του προλεταριάτου» επαναλάμβανε όταν πολλοί σύντροφοί του είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στη Μόσχα. «Είμαι υπερήφανος που ανήκα στο ΡCΙ (Ιταλικό Κ.Κ.) του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ένα κόμμα που μπορούσε κανείς να είναι μέλος του χωρίς να είναι κομμουνιστής» θα πει αργότερα.

Γεννημένος στις 3 Ιουλίου 1955 στη Ρώμη, παντρεμένος και πατέρας δύο θυγατέρων, δημοσιογράφος με άριστες σχέσεις με τους διανοουμένους και ιδιαίτερα με τους ανθρώπους του σινεμά, μπήκε στην κομμουνιστική νεολαία το 1970 και στα 32 του ήταν βουλευτής του ΡCΙ. Το 1992 έγινε διευθυντής της Unita, της εφημερίδας του κόμματος, την οποία ανανέωσε ανοίγοντάς την πέρα από τα παραδοσιακά μονοπάτια του κομμουνιστικού κόσμου. «Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως οι απαντήσεις δεν μπορεί να είναι κλεισμένες στη σοσιαλιστική ταυτότητα, πρέπει να δώσουμε μη ιδεολογικές απαντήσεις στα προβλήματα του σήμερα» έλεγε το 1998, όταν μπήκε στην ηγεσία του κόμματος.

Θερμός, επιδέξιος και συναινετικός, ο Βελτρόνι κατηγορείται από τους επικριτές του ότι δεν θέλει να λερώνει τα χέρια του στην πολιτική. Τώρα όμως ήρθε γι΄ αυτόν η ώρα της κρίσης. Για να μη βγει αληθινό το σχόλιο της «Ιλ Μανιφέστο», θα πρέπει να κάνει επιλογές που μπορεί να τον μετατρέψουν σε νεκροθάφτη της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και σε σωτήρα της Αριστεράς.