[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Δροσιά στον δρόμο

Δίπλα στη μισοτελειωμένη οικοδομή, στη σκιά της, έχουν στήσει ένα τραπέζι οι γείτονες, πρωί, κατά τις 10, και δροσίζονται, ας πούμε. Δύσκολο με την άσφαλτο να καίει, γιατί είναι πάνω στον δρόμο, ένα δρομάκι με πολύ λίγη κίνηση, το καταβρέχουν κάθε τόσο. Φέρανε ποτήρια και μπουκάλια από τα ισόγειά τους, δεν βλέπω τι έχουν μέσα, κάθονται και πίνουν.

Δεν φαντάζομαι να είναι ούζο πρωινιάτικο. Περνάω δίπλα αργά, καλημερίζω, δεν μπορώ να κρύψω την έκπληξή μου, μαζευτήκατε για πρωινό; ρωτάω.

Χαμογελούν, κάθησε λίγο, λένε, να βγήκαμε εδωνά για τη ζέστη, κι αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν, αφού εκεί έξω η ζέστη είναι χειρότερη από τα σπίτια μέσα. Αργά το απόγευμα μού έρχονται στον νου καλοκαιρινές εικόνες από την εποχή που οι μεγάλοι μπορούσαν να χαλαρώνουν ακόμα και στις σκληρές ψάθινες καρέκλες. Τις έβγαζαν έξω, συνήθως το δειλινό, και συναντιόνταν με τους γείτονες στον δρόμο.

Δεν ήταν ο ίδιος ο δρόμος δροσερός, η παρέα ήταν, καταλαβαίνω ύστερα από δεκαετίες. Φαίνεται ότι αναγκαστικά, λόγω ανωτέρας βίας, όπως υποχρεωτικά ανοίγεις νύχτα τα παράθυρα για να δροσίσει, άνοιγες και τον εαυτό σου με κάποιον τρόπο συμφωνημένο, χωρίς δηλαδή την ένταση των κοινωνικών ανταλλαγών, χωρίς τον ανταγωνισμό, τη σκληρότητά τους. Χαλάρωνε η κριτική, η κοινωνική επαγρύπνηση, επικρατούσε επιείκεια και ανοχή, κάποια αλληλοκατανόηση που επέβαλε το κοινό μαρτύριο της μεγάλης ζέστης. Και με δεδομένο αυτό, προφανώς, η συντροφιά γινόταν φιλική, έβρισκε τον καλύτερο εαυτό της, κατέληγε να παράγει την ευφορία που μόνο οι άνθρωποι είναι ικανοί να προκαλέσουν στους ανθρώπους, άρα ψυχαγωγούσε και κατά συνέπεια δρόσιζε. Δύσκολη συνταγή, γι΄ αυτό έχουμε όλοι ρημάξει τα αιρκοντίσιον και πέφτουν οι διακόπτες.