[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ζητείται βιβλιοπωλείο

Ήταν μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης… Ήμουν στο γραφείο – τουτέστιν, σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας – και έπρεπε να βρω επειγόντως ένα βιβλιοπωλείο, για να αγοράσω κάποια βιβλία. Πήρα λοιπόν των ομματιών μου μες στο λιοπύρι, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι βρίσκομαι σε μια ευρωπαϊκή πόλη και θα βρω μπροστά μου- έτσι, απλώς περπατώντας- μια «αποθήκη της γνώσης», σε κάποιο δρόμο, σε κάποια γωνία, σε κάποια, τέλος πάντων, πλατεία. Αμ, δε! Πέρασα άπειρα φαστφουντάδικα (τεράστιες κιτς ταμπέλες, που διαφήμιζαν τσίζμπουργκερ και χοτ-ντογκ σε όλες τις παραλλαγές και τα μεγέθη), προσπέρασα άλλα τόσα σουβλατζίδικα (την σήμερον ημέραν και… «σουβλασερί»- αν δεν το ξέρατε!- όπως έγραφε μια επιγραφή), είδα πάμπολλα φαρμακεία (τόσο πολλά, που ο, τόσες φορές εξαγγελθείς- και ακόμη άφαντος- οικογενειακός γιατρός έχει πια υποκατασταθεί από τον «οικογενειακό φαρμακοποιό» για κάθε ελληνικό σπίτι)…

Είχα ήδη κάνει μισή ώρα περπάτημα κάτω από τον ανελέητο αθηναϊκό ήλιο, αλλά βιβλιοπωλείο πουθενά… Τι να το κάνει ο Έλληνας το βιβλίο- σκέφθηκα, εξαντλημένη-, όταν δεν διαβάζει ούτε εφημερίδα (ένας στους έντεκα ενδιαφέρεται γι΄ αυτές, έναντι ενός στους τρεις Γερμανούς και ενός στους τέσσερις Άγγλους); Όποιος ταξιδεύει στο Λονδίνο θα έχει δει τις υπομονετικές ουρές έξω από τα μεγάλα βιβλιοπωλεία…

Τo βιβλίο στη χώρα μας είναι βασικά για κάποιους «ιδιόρρυθμους» τύπους, που συνήθως βαπτίζονται «αντικοινωνικοί» και «περίεργοι». Έχει βέβαια και έναν σταθερό ρόλο: να γεμίζει το «σύνθετο» στα «καλά» σπίτια! Οι δημόσιες, δημοτικές και σχολικές βιβλιοθήκες- ρουτίνα της καθημερινής ζωής στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες- φαντάζουν εδώ ακόμα απρόσιτα αγαθά. Και η κόρη της φίλης, που μπήκε πέρυσι στη Σχολή Βιβλιοθηκονόμων, αντιμετωπίζεται λίαν υποτιμητικώς από όλο τον κοινωνικό περίγυρό της.

Όσο για τις φράσεις-κλισέ, όπως «ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου είναι το βιβλίο», χρησιμεύουν μόνο για να γεμίζουν τα βαρετά τετράδια εκθέσεων του Γυμνασίου…