[ Δρόμοι ]

Πέντε…
… «δυνάμεις του καλού» λειτουργούν σταθεροποιητικά τον τελευταίο καιρό στη Μέση Ανατολή, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο της «Φιγκαρό» Αλεξάντρ Αντλέρ. Η πρώτη είναι η Ιορδανία και ο βασιλιάς Αμπντάλα ο Β΄. Κανείς δεν το λαμβάνει υπόψη του, αλλά το βασίλειο της Ιορδανίας ήταν εξαιρετικά αποδυναμωμένο το 2000 από την ιντιφάντα που είχε ξεσπάσει στα παλαιστινιακά εδάφη, προς την οποία ο ιορδανικός πληθυσμός αισθανόταν ασφαλώς αλληλέγγυος, και από την εχθρότητα που έδειχναν προς το Αμμάν τόσο ο Σαντάμ Χουσεΐν όσο και η ισλαμιστική πτέρυγα του σαουδαραβικού καθεστώτος. Διακριτικά, χωρίς να προχωρήσει σε ρήξη με οποιονδήποτε, η ιορδανική μοναρχία κατάφερε να διατηρήσει τους δεσμούς της με το Ισραήλ, να ενισχύσει τα μετριοπαθή στελέχη της Φατάχ, να βελτιώσει τις σχέσεις της με τη νέα Συρία του Μπασάρ Άσαντ και να διατηρήσει ένα «μόντους βιβέντι» με τη Σαουδική Αραβία μέχρις ότου αναλάβει την εξουσία ο βασιλιάς Αμπντάλα ο Α΄.

Η δεύτερη…
… δύναμη είναι η εμφάνιση στη Βαγδάτη, το 2003, μιας νέας σιιτικής εξουσίας. Αν και οι Αμερικανοί έσφαλαν όταν πίστευαν ότι η εξουσία αυτή θα παρέμενε ανεξάρτητη από τη θεοκρατία της Τεχεράνης, είναι γεγονός ότι οι διαδοχικές ιρακινές κυβερνήσεις, μεταξύ των οποίων και η σημερινή, διάκεινται πολύ θετικότερα από εκείνες της Τεχεράνης απέναντι στον διάλογο με τη Δύση. Προσωπικότητες όπως ο μεγάλος αγιατολάχ Σιστάνι ασκούν μια ανερχόμενη επιρροή στην ιρανική ηγεσία και ενισχύουν το στρατόπεδο της μετριοπάθειας και του πραγματισμού. Μπορεί οι Σιίτες να μην απέτρεψαν τον θρησκευτικό πόλεμο που εξαπέλυσαν εναντίον τους οι εξτρεμιστές Σουνίτες που υποστηρίζονται από την αλ-Κάιντα, αλλά διατηρούν παρά ταύτα τον έλεγχο του 60% του ιρακινού εδάφους. Μετά την κατάρρευση…
… του μπααθικού καθεστώτος στη Βαγδάτη, το καθεστώς της Δαμασκού διχάστηκε. Ο πρόεδρος της Συρίας δέχθηκε να απομακρύνει από τον Λίβανο τις δυνάμεις του, ενώ η ομάδα που τον αντιπολιτεύεται ξεκίνησε στη χώρα αυτή μια τρομοκρατική εκστρατεία. Το αποτέλεσμα ήταν να διαμορφωθεί μια νέα, ισχυρή λιβανική ταυτότητα, που θέλει να αφήσει πίσω τις τρομερές αναμνήσεις του εμφυλίου πολέμου της περιόδου 1970-80. Παράλληλα με τη συμφιλίωση των Χριστιανών και των Δρούζων, αναδύθηκε μια σουνιτική ελίτ που έχει στενές σχέσεις με την Ιορδανία και την Τουρκία. Αρχηγός της είναι ένας ταλαντούχος άνθρωπος, ο Φουάντ Σινιόρα, που έδειξε αξιοθαύμαστη ψυχραιμία και θάρρος απέναντι στους εξτρεμιστές της Δαμασκού. Αυτός, και ο Παλαιστίνιος Μαχμούντ Αμπάς που ελέγχει τη Δυτική Όχθη χάρης στην υποστήριξη των ισραηλινών και ιορδανικών μυστικών υπηρεσιών, είναι άλλες δύο δυνάμεις του «άξονα του καλού».

Η πέμπτη δύναμη…
…είναι ο βασιλιάς Αμπντάλα της Σαουδικής Αραβίας, που προώθησε τον διάλογο με το Ιράν, αποδυναμώνοντας ακόμη περισσότερο τους εξτρεμιστές της Τεχεράνης. Αν δεν υπήρχαν οι ανησυχίες από την κατάσταση στην Αίγυπτο, θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι η παγίδευση της Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας, και η εκ των πραγμάτων ρήξη των σχέσεών της με τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου, αποτελεί την καλύτερη είδηση που έχει υπάρξει στην περιοχή εδώ και πολλά χρόνια.