Το πνεύμα του τόνου

Η δύναμη της ποίησης

Ποίηση: η ύψιστη καταφυγή του πνεύματος, η θεράπαινα παντός πόνου, πένθους, χαράς του ανθρώπου. «Όπως η καρδιά μου χτυπά στη σκοτεινιά του σώματος/ έτσι κι εγώ, παρ΄ όλο που βρίσκομαι πίσω από τα κάγκελα/ σφύζω από ζωή.

/… Πετάω με τα φτερά της σκέψης/… γνωρίζω μεγαλύτερη ελευθερία»./ (Αμπντούρ Ραχίμ Ντοστ). «…

Είναι αλήθεια πως τα λουλούδια θα ανθίσουν/ πάλι άμα έρθει η Άνοιξη;/… πως τα πουλιά θα πάρουν/ ξανά τον δρόμο του γυρισμού;/… Ονειρεύομαι πως είμαι σπίτι, ελεύθερος από αυτό το κλουβί./… Με ακούς κ. Δικαστά;/… Είμαστε αθώοι… άσε μας ελεύθερους, αν απομένει ακόμα/ Κάπου στον κόσμο δίκαιο και έλεος».

(Οσάμα Αμπού Καντίρ).

Αποσπάσματα ποιημάτων, που συνέλεξε ο Αμερικανός Μαρκ Ράλκοφ, των εγκλείστων στο Κολαστήριο του Γκουαντάναμο και θα εκδοθούν από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβας, αφού πέρασαν από την άγρια λογοκρισία των Αμερικανών ανθρωποφυλάκων.

Κανένα κολαστήριο, κανένας εγκλεισμός, σ΄ όποιους καιρούς, δεν μπόρεσε ποτέ να δαμάσει, να φυλακίσει το πνεύμα. Αυτό πετάει πάντα λεύτερο, ανάμεσα από σίδερα, κάγκελα, σκοτεινά κελιά, σύρματα, δεσμώτεςτέρατα. Τι κι αν το σώμα, η σάρκα βασανίζεται, υποφέρει, τίποτα και κανείς δεν κατάφερε να κάμψει την υπέρτατη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής. Η κραυγή της απόγνωσης υψώνεται μέσα από τις λέξεις, γίνεται έκφραση, τραγούδι, ποίηση, αρχέγονες ανάγκες του ανθρώπου, απογειώνει, απελευθερώνει από δεσμά, απαλύνει το αίμα των πληγών, τα δάκρυα του πόνου, κάνει τον πάσχοντα άνθρωπο ελεύθερο πλάστη, Δημιουργό!