Δίκτυο

Ο πολιτισμός στην αποθήκη

Άστραψε και βρόντηξε το αμφιθέατρο του υπουργείου Πολιτισμού από τις διαμαρτυρίες των εργαζομενων που δεν θέλουν με τίποτα τη μεταστέγαση των υπηρεσιών τους στον Ρέντη και δεν συγκινούνται από το επιχείρημα ότι η μεταστέγαση του υπουργείου θα φέρει την αναβάθμιση και τον πολιτισμό στην περιοχή. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι σύμφωνα με έγκυρες εκθέσεις πραγματογνωμόνων το κτίριο είναι στατικά ευπαθές σε σεισμική δράση αφού δεν έγιναν οι αναγκαίες ενισχύσεις, χαμηλοτάβανο (ύψος μικρότερο από 2,40 μ.) και γηρασμένο (σαράντα ετών). Αλλά και το ότι ο φωτισμός και οι συνθήκες αερισμού είναι ανεπαρκείς- δεν πληρούν τις απαιτήσεις του κτιριοδομικού κανονισμού. Το αποκορύφωμα είναι ότι οι μελέτες υπολόγισαν αέρα και φως για 1.300 εργαζομένους ενώ προβλέπεται να εγκατασταθούν 3.340 υπάλληλοι. Οι εργασίες εκτελούνται κατά παράβασιν και η όλη αντιμετώπιση επιβεβαιώνει την πάγια διαπίστωση ότι ο πολιτισμός είναι ο φτωχός συγγενής της κρατικής μέριμνας. Η απόσταση ανάμεσα στο Κολαστήριο της Μπουμπουλίνας που έγινε υπουργείο Πολιτισμού και τις καπναποθήκες- το εργοστάσιο Κεράνηδεν είναι απλώς χιλιομετρική. Γιατί στην περίπτωση της μεταστέγασης τίθεται και ένα θέμα ποιοτικής αλλαγής της αντίληψης περί πολιτισμού, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση εγγράφεται μαζί με τα εμπορεύματα και τη βιομηχανία. Θα σας πω, ειδικά για τα γραφεία των εφορειών αρχαιοτήτων, ότι υπάρχει λόγος που βρίσκονται δίπλα στα αρχαία. Είναι σαν χαρακώματα, ζωντανοί οργανισμοί, η συνέχεια των μνημείων, και δεν μπορούν να διαμελιστούν από τεχνοκράτες που έχουν σπουδάσει να τα βλέπουν όλα ίδια: ως μονάδες και κεφάλαια- είτε πρόκειται για ντομάτες, πατάτες είτε για μνημεία ή τέχνη.
Εvan δίχως essence

Εvan δίχως essence (ουσία) ή, κατά το λαϊκότερον, μούφα η συναυλία των Εvanescence το Σάββατο στο Καραϊσκάκη. Όσοι πλήρωσαν τα 45 ευρώ της εισόδου (40 για την αρένα, κάνουμε και σκόντο) ανταμείφθηκαν με μία ώρα και κάτι ψιλά μουσικής και μάλιστα κακής ηχητικής ποιότητας. Πιστευτή η δικαιολογία της τραγουδίστριας περί ζέστης- το γήπεδο έμοιαζε όντως με καμίνι – όμως όσοι έδωσαν τον δικό τους ιδρώτα για να πληρώσουν το «τσουχτερό» εισιτήριο μάλλον δεν εξετίμησαν το αποτέλεσμα. Πολλά λεφτά για λίγο θέαμα, δυστυχώς.


Δάκρυα στον λαιμό

Δάκρυα της χαράς ή της λύπης να ήσαν αυτά που κύλησαν από τα μάτια της ζωγράφου Καλλιόπης Σταματάρη στο μαξιλάρι και της έδωσαν την ιδέα για μια σειρά από κοσμήματα, «όπου αυτό που είναι πιο σημαντικό, είναι αόρατο»; Το θέμα είναι ότι το μαξιλάρι κόπηκε σε κομματάκια, ράφτηκε σε σχήματα που μόνο τα δάκρυα ξέρουν να παίρνουν, έγινε σταγόνες που κυλούν, ρυάκια, ποταμάκια, λιμνούλες. Τα παράξενα σακουλάκια γέμισαν με αλάτι- συστατικό των δακρύων-, χρώμα, που είναι για τη ζωγραφική ό,τι το νερό για τη ζωή, και πανάκια με κρυμμένες ευχές: «ευτύχει»- έρως- υγεία. Κρεμάστηκαν στη μια άκρη της κόκκινης κλωστής που συμβολίζει τη ζωή κι από την άλλη άκρη κρεμάστηκαν εναλλάξ τα χρυσά τάματα, εμπνευσμένα από τον κυκλαδικό πολιτισμό στον χώρο της Γκαλερί Μαρνέρη στην Κυψέλη (Αγαθουπόλεως 3), μαζί με ψηλόλιγνα δενδράκια που σκαρφαλώνουν στ΄ αυτιά και γίνονται σκουλαρίκια, κρέμονται στον λαιμό σαν περιδέραια, αγκαλιάζουν το χέρι σαν βραχιόλια. Κοσμήματα- έργα τέχνης από χρυσό και ασήμι, τα υλικά που διαρκούν και ανανεώνονται για εναλλακτικές εμφανίσεις. Άλλωστε και τα περίτεχνα αδέλφια τους τι άλλο είναι από πανίσχυρα φυλαχτά που επιδιώκουν να προσελκύσουν το καλό και να προστατεύσουν με τη δύναμη της ομορφιάς και της αξίας τους.