Φαινόμενα

Εμμονή στις επαναλήψεις

Φουριόζα η εμμονή στην επανάληψη των ίδιων θεμάτων (εκλογές- καύσωνας – πλαστικές εγχειρήσεις) δεν αφήνει χρόνο στην ευφυΐα για αληθινό κωμικό χιούμορ
O ι περιοδείες και οι λόγοι των πολιτικών αρχηγών παραπέμπουν σε προεκλογική περίοδο. Τα πλάνα από τις παραλίες «μιλούν» για τα… μπάνια του λαού, που δεν λένε να μπουν στο πρόγραμμα. Ας όψεται η ανέχεια. Και τα ρεπορτάζ των «κουτσομπολίστικων» μιλούν για «καυτά» καλοκαίρια στις πίστες και τις παραλίες της Μυκόνου.

Τρεις εικόνες των κλασικών εικονογραφημένων της τηλεοπτικής «επικαιρότητας»; Μήπως απλώς το τρίπτυχο της τηλεοπτικής ευκολίας; Ο κόσμος με τους μικρούς ορίζοντες που γίνεται μια γειτονιά, όλοι γνωστοί και ο καθένας με πολλές ιδιότητες, όπως στις επαρχίες της παλιάς Ελλάδας (π.χ. ο δάσκαλος που ξεγεννάει αγελάδες, ο μπαλωματής που έχει και το μπακάλικο), για να συμπληρώνεται η μικρή αγορά. Πολιτικοί που ανεξαρτήτως ειδικότητας μιλούν επί παντός επιστητού, δικηγόροι «μιντιαντάρλινγκ» που κάνουν το ίδιο και δεν συζητούμε για ρασοφόρους, εκπροσώπους της Εκκλησίας, οι οποίοι με το εκ Θεού ευλογημένο δικαίωμά τους να εκφράζουν άποψη για τα ανθρώπινα έχουν επίσης μόνιμο στασίδι σε παντός είδους εκπομπές.

Θέατρο της ζωής, θέατρο του κόσμου η μικρή οθόνη, αλλά του κόσμου έτσι όπως έχει γίνει· ένας κόσμος που βρίσκεται διαρκώς μεταξύ δράματος και πανηγυρτζήδικης εξαλλοσύνης και που μας δημιουργεί την ανάγκη της βραδύτητας, της αληθινής θεατρικής διάρκειας για να τον στοχαστούμε.

Δεν προλαβαίνουμε! Τον ορυμαγδό για τα περιβόητα ομόλογα ακολουθεί μια μαραμένη αναμονή για απονομή δικαιοσύνης, η οποία απογοητεύει με τους αργούς χρόνους και την αδυναμία να αναδείξει ενόχους.

Και όμως, το υπερθέαμα των αποκαλύψεων υπαινισσόταν, αναζητούσε, επέμενε σε πρόσωπα-κλειδιά της υπόθεσης. «Κατ΄ αγνώστων» παρ΄ ολίγον η μήνυση του εισαγγελέα μετά τις έρευνες και το πόρισμα, που προφανώς θα προκαλούσε αν όχι τη θυμηδία (ποιος έχει το κουράγιο για χιούμορ πια με τον ίλιγγο που προκαλεί ο στροβιλισμός δισεκατομμυρίων γύρω του) τουλάχιστον την απορία για το πώς, ενώ όλοι επιθυμούν να βρουν τους ενόχους, αυτοί δεν βρίσκονται σε μια οργανωμένη πολιτεία. Τελικώς, φωτογραφίζονται πρόσωπα και αυτά θα συμπεριληφθούν, αλλά όπως κι αν έχει η απονομή της δικαιοσύνης υπολείπεται σε φαντασμαγορία της χιονοστιβάδας των αποκαλύψεων.

Δεν προλαβαίνουμε! Ακινητοποιήθηκε η χώρα από τον καύσωνα, άδειασαν γραφεία, γέμισαν παραλίες, γέμισε και η μικρή οθόνη σταρλετίτσες με μπικίνι, άρχισαν οι συζητήσεις ποια είναι πιο «καυτή» παρουσία, απασχολεί τα μεσημεριανά πάνελ και η σχέση Ψινάκη- Αλεξανδράτου – αγωνιά πολύ, έλεγε ο Ρακιντζής του Super Star, για το αν τέλειωσε αυτή η σχέση, πράγμα που θα φανεί στην εκδήλωση των βραβείων ΜΑD μιας και οι φήμες λένε ότι το «ζεύγος» θα εμφανιστεί χώρια. Έχουν φροντίσει να πληροφορήσουν τους «κουτσομπόληδες» για τη «χωριστή» εμφάνιση και μιας και έχουν έτοιμη τη σούπα εκείνοι, γιατί να ψάξουν για άλλη τροφή; Μηρυκάζουν τα πονηρά Δελτία Τύπου και εκφράζουν και την «ειλικρινή» αγωνία τους για το αν θα μείνει ακέραιος ο ξένος αχυρώνας.


Ξεχάσαμε την αληθινή κωμωδία

Δεν προλαβαίνουμε! Βίντεο βασανιστηρίων στα αστυνομικά τμήματα κόβουν την ανάσα, αστυνομικοί κατηγορούνται για παράβαση καθήκοντος, ουδείς αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη· εν τω μεταξύ καταναλώνουμε οι φιλοθεάμονες τόνους βίας, χαστούκια που πέφτουν βροχή στις αλλεπάλληλες προβολές των εν λόγω οπτικών ντοκουμέντων, τόσες που έχουν καταντήσει το ανατριχιαστικό γεγονός αστεία παντομίμα.

Όχι, δεν προλαβαίνουμε να σκεφτούμε τη δημοκρατία και τις αξίες της, χαζεύουμε την παντομίμα που την ακυρώνει καθησυχασμένοι από τις διαβεβαιώσεις ότι θα τιμωρηθούν οι ένοχοι. Όχι, δεν προλαβαίνουμε να σκεφτούμε ότι αν οι αξίες με βάση τις οποίες θα τιμωρηθούν οι ένοχοι των βασανισμών ίσχυαν, αν σε αυτές θεμελιωνόταν η κάθε μορφή κοινωνικής, ιδιωτικής και δημόσιας δραστηριότητας, δεν θα υπήρχαν τέτοια φαινόμενα.

Δεν προλαβαίνουμε! Μέσα στη φούρια για πλαστικές εγχειρήσεις σε μύτες, για τραβηγμένα ζυγωματικά, για τεντωμένα τόξα φρυδιών, για αυτοέκθεση των εγχειρισμένων που έχουν γίνει οι κωμικοί του εαυτού τους, έχουμε ξεχάσει την αληθινή κωμωδία· εκείνη τη γλυκόπικρη αναπαράσταση όσων μας βαραίνουν, που δεν είναι στιγμές, ατάκες, εικόνες- πάντα ίδιες αυτέςαλλά είναι συμπεριφορές, νοοτροπίες, ζωές ολόκληρες.