ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Τα παλικάρια με τα κλομπ δικά μας παιδιά είναι

Μυστήριες μέρες, με νύχτες αξημέρωτες, καύσωνα τρελό και το σύστημα σε απόλυτη ανισορροπία- ίδια με του δικτύου της ΔΕΗ, που κάθε τόσο βουτάει προς το μπλακάουτ, αλλά την τελευταία στιγμή κάτι γίνεται και σώζεται η παρτίδα. Και μαζί αστυνόμοι (μπάτσοι στην καθομιλουμένη) να κάνουν ασκήσεις με τα κλομπ σε κεφάλια μεταναστών, και μια κοινωνία ολόκληρη να φρίττει- τσ…τσ…τσ… τι λες βρε παιδί μου, γίνονται τέτοια πράγματα στα τμήματα; Γίνονται, πώς δεν γίνονται. Γιατί τα παλικάρια με τα κλομπ και τα περίεργα γούστα δεν ήρθαν από άλλο πλανήτη. Δεν ήρθαν από άλλη χώρα. Δικά μας παιδιά είναι. Και μπορεί να μην τους λένε και πολλά οι ποιητές και κάποιοι στίχοι τους όπως «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω», αλλά είναι σίγουρο ότι ανάμεσά μας κυκλοφορούν. Στην ίδια κοινωνία μεγάλωσαν. Και είναι αυτή η κοινωνία που ακούει «Αλβανός» και ξινίζει και όταν βλέπει Μαύρο στον δρόμο αλλάζει πεζοδρόμιο. Αυτή είναι λέμε που εξεγείρεται, όταν ακούει την τάχα μου αντικειμενική είδηση ότι «αλλοδαπός» βίασε νεαρή κοπέλα- κι ας γίνονται την ίδια στιγμή άλλοι εκατό βιασμοί από δικά της παλικάρια…

Τρέχει
Βούτυρο στο ψωμί του Καρατζαφέρη είναι όλα τούτα, και όποιος δεν το καταλαβαίνει χρειάζεται επειγόντως τη συνδρομή ειδικών επιστημόνων, μηδέ του οφθαλμιάτρου εξαιρουμένου. Ο Καραμανλής δεν συγκαταλέγεται σ΄ αυτούς. Αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα δυσκολεύουν και πως, αν θέλει να κερδίσει τις εκλογές, θα πρέπει να δουλέψει. Να εγκαταλείψει μέσα στο κατακαλόκαιρο τις ρακέτες στη Ραφήνα και τις νυχτερινές ουζοποσίες στην “Αμμουδιά”. Ότι πρέπει να δουλέψει σοβαρά, εντατικά, προγραμματισμένα – πράγματα εντελώς ασυνήθιστα για τον πρόεδρο Κώστα, που πέρασε τρία και κάτι χρόνια ως Πρωθυπουργός, χαμένος στην απατηλή τρυφηλότητα της μονοκρατορίας του. Τον είδατε τώρα πώς τρέχει; Όσα δεν έκανε τα τρία χρόνια και τρεις μήνες που είναι Πρωθυπουργός τα κάνει (σε περιοδείες, συσκέψεις, εξαγγελίες) μέσα σε δεκαπέντε ημέρες. Βέγγος κανονικός. Καλέ μου άνθρωπεεεε, ξέρεις από βέσπα;

Αποδείξεις…
Από βέσπα όχι, αλλά από το πώς στήνεται το κόλπο με τις εκλογές ξέρω. Πολύ. Και καλά μάλιστα. Αιφνιδίως τους έπιασε πρεμούρα να ψηφίσουν νομοσχέδια. Μήνες καθόταν η Βουλή κι εξαντλούσε τη δράση της σε κουβέντες του αέρα, τώρα της έφεραν την μπόλικη δουλειά, να ψηφίσει όσα νομοσχέδια είναι απαραίτητα. Κι από κοντά ο κυρ Αλογοσκούφης να κάνει τη μια μετά την άλλη παροχή μήπως και τσιμπήσει κανείς από το εκλογικό σώμα και δώσει βάση στη γαλαντομία του. Το τελευταίο πάντως του κυρ Αλογοσκούφη είναι όλα τα λεφτά: επειδή λέει, υπάρχει μεγάλη φοροδιαφυγή- “έλα βρε, γιατί το λες αυτό;”, που λέει και μια φίλη μου- επανέφερε τον θεσμό των αποδείξεων. Μαζεύεις αποδείξεις και αυτές εκπίπτουν από τη φορολογία σου- μοναδική πατέντα για να μη φοροδιαφεύγουν οι κατά σύστημα και επάγγελμα φοροκλέφτες. Μπα; Τρία και κάτι χρόνια τούς πήρε να το καταλάβουν, αλλά δεν μπορώ και να μη θυμίσω ότι με το που ανέλαβαν το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να διαλύσουν το ΣΔΟΕ. Ο ίδιος ο Καραμανλής μάλιστα είχε ανακοινώσει περιχαρής τη… μεταρρύθμιση. Τώρα δεν ζητούν ούτε καν συγγνώμη.

Εγκαίνια… εγκαινιασθέντων
Και γιατί να ζητήσουν άλλωστε; Έχουν, ας πούμε, ζητήσει συγγνώμη για οτιδήποτε άλλο; Γνωρίζω υπουργό, εκ των κορυφαίων (πιο κορυφαίος δεν γίνεται) που τα ΄χει πάρει τόσο πολύ με τον Σουφλιά, ώστε είναι έτοιμος να βγει και να δηλώσει δημοσίως ότι «ο τελευταίος υπουργός που έκανε έργα στη χώρα ήταν ο… Λαλιώτης»! Όχι πως θα πει και τίποτε ψέματα δηλαδή, αλλά, έτσι όπως εξελίσσεται το πράγμα με τα δημόσια έργα, σε λίγο θα εγκαινιαστούν και ό,τι υπόλοιπα είχε κατασκευάσει το ΠΑΣΟΚ. Και μετά δεν θα ΄χουν τι να παρουσιάζουν σαν δικό τους. Εκτός πια κι αν ξεκινήσει ένας καινούργιος κύκλος εγκαινίων των ήδη εγκαινιασθέντων (θεϊκή ιδέα κατέβασα!). Ας πούμε, την Κυριακή 8 Ιουλίου να εγκαινιάσουν το «Ελευθέριος Βενιζέλος» που συμπληρώνει ήδη 6 χρόνια λειτουργίας. Στις 24 Ιουλίου τη γέφυρα Ρίου- Αντιρρίου, στις 8 Αυγούστου να παραδώσουν στην κυκλοφορία την Αττική Οδό, στις 11 Αυγούστου την Εθνική Κορίνθου- Τριπόλεως, στις 7 Σεπτεμβρίου να θεμελιώσουν τη νέα Εθνική Τριπόλεως- Καλαμάτας, και πάει λέγοντας. Μέχρι τις εκλογές θα τα έχουν εγκαινιάσει και πάλι όλα. Και μετά ας πιάσουν τα υπουργεία. Πώς πήγε ο Καραμανλής στο… νέο κτίριο του υπουργείου Παιδείας και αποκάλυψε και αναμνηστική πλακέτα, ενώ το έργο ήταν του ΠΑΣΟΚ; Ε, έτσι ακριβώς. Παραμύθια για μικρά παιδιά
Δεν κάνουν έργο, δεν έχουν έργο, τι προσφέρουν; Διώξεις, ανακρίσεις, προανακρίσεις, δικαστήρια, τέτοια. Με τη Δικαιοσύνη ξεκίνησαν, με αυτή θα τελειώσουν. Θα ξεχάσω εγώ, που μόλις έγιναν κυβέρνηση έβαλαν μπρος τη σκανδαλολογία σαν επιχείρημα για να καλύψουν την αδυναμία τους να υλοποιήσουν όσα είχαν υποσχεθεί προεκλογικά; Εντολή Μαξίμου, και τα σκυλιά δεμένα: βγάλτε σκάνδαλα! Κι άρχισαν να ψάχνουν φακέλους, και συρτάρια, και φωριαμούς, και ό,τι βάζει ο νους του καθενός (σαν πιθανή φωλιά σκανδάλων), προκειμένου να αποδείξουν ότι το επάρατο ΠΑΣΟΚ δεν ήταν παρά μια βιομηχανία σκανδάλων. Και γέλασε κάθε πικραμένος που τα σκάνδαλα αποδείχθηκαν (στο 99%) παραμύθια για μικρά παιδιά. Κι από όσα πραγματικά είχαν κάτι από πίσω, τελικά δεν κατέληξε στα δικαστήρια τίποτε- μόνο εκείνοι οι πέντε- έξι έρμοι υπάλληλοι της ΔΕΚΑ, που τραβολογιούνται τρία χρόνια τώρα, επειδή ο Έβερτ θέλει σώνει και καλά να τους χώσει στη φυλακή ώστε να δικαιωθεί για το Χρηματιστήριο. Ε, αν τα καταφέρει, ύστερα από αναίρεση της αθωωτικής τους απόφασης, να τους βάλει μέσα η κυβέρνηση, θα έχει κάνει μεγάλη επιτυχία. Πολύ μεγάλη. Ικανή να συμπεριληφθεί στη χρυσή βίβλο των υπόλοιπων κυβερνητικών επιτυχιών…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Κάποιοι θα κλάψουν ασφαλώς από αυτά που (υποστηρίζει ότι) γράφει ο Σάββας

Μια φίλη μου είχε πει κάποτε τη θεϊκή ατάκα “η σταρ της βραδιάς είμαι εγώ”, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο ταιριάζει στην περίπτωση του Σάββα Τσιτουρίδη, που διεκδίκησε και είχε αρκετές φορές ώς τώρα τον αδιαφιλονίκητο τίτλο του “σταρ” της ημέρας! Όμως, όπως συμβαίνει συχνά στη ζωή, έρχονται στιγμές όταν οι “σταρ” που κάποτε συγκέντρωναν πάνω τους όλα τα φώτα της επικαιρότητας μένουν μόνοι. Οι άνθρωποι γύρω τους απομακρύνονται, τα φώτα χαμηλώνουν, και η αλαζονεία που συνόδευε τη λάμψη και την αίγλη τους μετατρέπεται σε πηχτό σκοτάδι. Ο Σάββας είναι πια σ΄ αυτή τη φάση. Τα όσα (του) συνέβησαν μεσοβδόμαδα στο Κιλκίς ήρθαν να επιβεβαιώσουν το (πολιτικό) τέλος του ανθρώπου “που ήθελε να γίνει βασιλιάς”. Τώρα ο ίδιος περιφέρει την πικρία του, εξομολογείται ότι γράφει και (να υποθέσω ότι απειλεί;) εξομολογείται ότι κάποια στιγμή αυτά που γράφει θα τα δημοσιοποιήσει. Κάποιος ή κάποιοι θα κλάψουν ασφαλώς αν αυτά που (υποστηρίζει ότι) γράφει ο Σάββας δουν κάποτε το φως της δημοσιότητας. Αλλά μέχρι τότε έχουμε πολύ χρόνο μπροστά μας, και φυσικά μεσολαβούν και εκλογές. Εκλέγεται; Σωπαίνει. Χάνει, μιλάει. Έτσι παίζεται το παιχνίδι, και το γνωρίζουν στη Ρηγίλλης.