Τα ποιήματα του Γκουαντάναμο

Μπορεί να ανθήσει η ποίηση εκεί όπου καταπατούνται και τα πλέον θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα; Ένα νέο βιβλίο που θα κυκλοφορήσει τον Αύγουστο από τις εκδόσεις του πανεπιστημίου της Αϊόβας αποδεικνύει πως όχι μόνο μπορεί αλλά επιβάλλεται- είναι ζήτημα επιβίωσης. «Ποιήματα από το Γκουαντάναμο: οι κρατούμενοι μιλούν».

Στις 84 σελίδες του παρουσιάζονται 22 ποιήματα, γραμμένα από 17 «μαχητές του κακού»- ανθρώπους που συνελήφθησαν έπειτα από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 στις ΗΠΑ ως ύποπτοι για τρομοκρατική δραστηριότητα και φυλακίστηκαν στο Γκουαντάναμο, στην Κούβα. Κατάγονται από τη Σαουδική Αραβία, την Υεμένη, τη Βρετανία και το Πακιστάν. Τους λείπει η πατρίδα τους, οι οικογένειές τους, οι φίλοι τους, απαντήσεις στα ερωτήματά τους. Στους περισσότερους από τους 375 ανθρώπους που εξακολουθούν να κρατούνται

ΣΕ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ

Είκοσι δύο ποιήματα γραμμένα από 17 «μαχητές του κακού» κατάφεραν να… δραπετεύσουν από τα κελιά

στο Γκουαντάναμο δεν έχουν καν απαγγελθεί κατηγορίες. Πολλά από τα ποιήματα γράφτηκαν με οδοντόπαστα, ή χαράχτηκαν με πέτρες πάνω σε πλαστικά ποτήρια που πέρασαν στη συνέχεια, μυστικά, από κελί σε κελί. Όταν το ανακάλυψαν οι φρουροί, τα «πλαστικά ποιήματα» κατασχέθηκαν, ξαναγράφτηκαν όμως από μνήμης. Πίσω από το βιβλίο «Ποιήματα από το Γκουαντάναμο: οι κρατούμενοι μιλούν» (Ρoems from Guantanamo: the Detainees Speak) βρίσκεται ένας Αμερικανός καθηγητής Δικαίου με διδακτορικό στην αμερικανική λογοτεχνία, ο Μαρκ Φάλκοφ: εκπροσωπεί 10 κρατουμένους από την Υεμένη και έχει επισκεφθεί το Γκουαντάναμο συνολικά 10 φορές. Διάβασε τα ποιήματα που του έστειλαν οι πελάτες του, επικοινώνησε με άλλους συνηγόρους, και κάπως έτσι πήρε μορφή η ανθολογία, την οποία προλογίζει ο Ρόμπερτ Πίνσκι, ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές των ΗΠΑ.

Η λογοκρισία
Εξυπακούεται πως προτού δημοσιευτούν, όλα τα ποιήματα κοσκινίστηκαν από τους Αμερικανούς στρατιωτικούς λογοκριτές, οι οποίοι άσκησαν βέτο σε πολλές περιπτώσεις. Σύμφωνα με τον Φάλκοφ, όχι τόσο από φόβο μήπως οι στίχοι κρύβουν κωδικοποιημένα μηνύματα, αλλά από φόβο μήπως «η δύναμη των λέξεων κάνει τους ανθρώπους έξω να συνειδητοποιήσουν πως πρόκειται για ανθρώπινα πλάσματα που δεν είχαν ποτέ τη δίκη που δικαιούνται».


Είναι αλήθεια;

Είναι αλήθεια πως το χορτάρι γίνεται πάλι πράσινο μετά τη βροχή;

Είναι αλήθεια πως τα λουλούδια θα ανθίσουν πάλι άμα έρθει η άνοιξη;

Είναι αλήθεια πως τα πουλιά θα πάρουν ξανά τον δρόμο του γυρισμού;

Είναι αλήθεια πως οι σολομοί κολυμπούν πίσω, α ντίθετα στο ρεύμα;

Είναι αλήθεια. Είναι αλήθεια. Όλα θαύματα.

Είναι όμως αλήθεια πως μια μέρα θα αφήσουμε πίσω το Γκουαντάναμο;

Είναι αλήθεια πως μια μέρα θα επιστρέψουμε στα σπίτια μας; Στα όνειρά μου αρμενίζω. Ονειρεύομαι το σπίτι μου.

Είμαι με τα παιδιά μου, το κάθε ένα κομμάτι μου· Είμαι με τη γυναίκα μου και κείνους που αγαπώ· Είμαι με τους γονείς μου, του κόσμου τις πιο τρυφερές καρδιές.

Ονειρεύομαι πως είμαι σπίτι, ελεύθερος από αυτό το κλουβί. Με ακούς όμως, ω Δικαστά, με ακούς έστω και λίγο;

Είμαστε αθώοι εδώ, δεν διαπράξαμε έγκλημα κανένα.

Άσε με ελεύθερο, άσε μας ελεύθερους, αν απομένει ακόμα Κάπου στον κόσμο δίκαιο και έλεος.

Λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο Οσάμα Αμπού Καντίρ ταξίδεψε στο Πακιστάν και από εκεί στο Αφγανιστάν, για να προσφέρει φιλανθρωπικό έργο με την ισλαμική ιεραποστολική οργάνωση Ταμπλίγκι Τζαμάτ. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν πως η Ταμπλίγκι τροφοδοτούσε με ανθρώπινο δυναμικό την τρομοκρατία και τον Νοέμβριο του 2001 συνέλαβε τον Καντίρ κοντά στην Τζαλαλαμπάντ. Στην πατρίδα του, την Ιορδανία, ήταν γνωστός ως ένας αφοσιωμένος οικογενειάρχης που εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού. Στο Γκουαντάναμο είναι γνωστός ως φυλακισμένος 651.