[ Πρόσωπα ] Τιμωρία χωρίς έγκλημα

Όταν κυβερνούσε τη Βόρεια Κορέα, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ εφάρμοζε την πολιτική των «τριών γενεών»: τα ανιόντα και τα κατιόντα μέλη της οικογένειας όποιου διέπραττε πολιτικό «έγκλημα» τιμωρούνταν μαζί με τον δράστη, έστω και αν δεν είχαν γεννηθεί ακόμη.

Έτσι ο Σιν Ντονγκ Χιοκ γεννήθηκε στο στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων αρ. 14, όπου και έζησε τα πρώτα 22 χρόνια της ζωής του.

Το «έγκλημά» του ήταν ότι γεννήθηκε από γονείς που το καθεστώς είχε κατατάξει στους «εχθρούς» του- στην κατηγορία αυτή ανήκε το 27% του πληθυσμού.

Και πριν από δύο χρόνια, ο Σιν έκανε το αδιανόητο: δραπέτευσε από το στρατόπεδο κρατουμένων και κατόπιν από τη χώρα του και τώρα προσπαθεί να φτιάξει μια νέα ζωή στη Νότια Κορέα.

Τις προάλλες, ο Σιν αφηγήθηκε για πρώτη φορά την ιστορία του, την οποία δημοσίευσε ο Ζερόμ Τέιλορ στον βρετανικό «Ιντιπέντεντ». «Δεν ξέρω γιατί βρισκόμουν εκεί, απλώς γεννήθηκα εκεί. Δεν ήξερα τίποτα για τον έξω κόσμο. Δεν είχα παράπονο, είχα αποδεχθεί την τύχη μου», είπε. Το 1996, σε ηλικία 14 ετών, υποχρεώθηκε να παρακολουθήσει την εκτέλεση της μητέρας του και του αδελφού του, που είχαν συλληφθεί ενώ προσπαθούσαν να δραπετεύσουν. Η μητέρα του απαγχονίστηκε και ο αδελφός του οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Τον ίδιο τον ανέκριναν και τον βασάνισαν (έχει ακόμη ουλές από τα αναμμένα κάρβουνα που έβαζαν στην πλάτη του οι βασανιστές). Από το μεσαίο δάκτυλο του δεξιού χεριού του λείπει επίσης η πρώτη φάλαγγα- του την έκοψαν ως τιμωρία, επειδή έριξε κάτω μια ραπτομηχανή…

Στις 2 Ιανουαρίου 2005, ο Σιν κι ένας φίλος του μάζευαν ξύλα για τη φωτιά. Παρατήρησαν ότι ένα τμήμα του ηλεκτροφόρου συρματοπλέγματος που περιέβαλλε το στρατόπεδο ήταν αφύλακτο και αποφάσισαν να δραπετεύσουν. Ο φίλος του σκοτώθηκε επιτόπου από ηλεκτροπληξία, όμως ο Σιν κατάφερε να βγει με φρικτά εγκαύματα στα πόδια. Επί 25 ημέρες περπατούσε προς τα κινεζικά σύνορα: «Διέρρηξα τρία σπίτια και πήρα ό,τι τρόφιμα και χρήματα βρήκα. Στο τέλος συνάντησα μια ομάδα εμπόρων που κατευθύνονταν προς την Κίνα και πήγα μαζί τους». Δεν είχε ταυτότητα, όμως πέρασε δωροδοκώντας με τσιγάρα τους συνοριακούς φρουρούς. Η Βόρεια Κορέα είναι μια χώρα κλειστή στον έξω κόσμο, έτσι η μαρτυρία του Σιν είναι αδύνατο να ελεγχθεί. Από την άλλη, με βάση και τις μαρτυρίες πολλών φυγάδων από τη χώρα αυτή, υπολογίζεται ότι 200.000 άνθρωποι κρατούνται σε άθλιες συνθήκες στο βορειοκορεατικό γκουλάγκ και υφίστανται εξοντωτική μεταχείριση που συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. «Σας παρακαλώ, μη με εμφανίσετε ως ήρωα», λέει ο Σιν. «Ήμουν ένας δειλός. Στις φυλακές υπάρχουν πραγματικοί ήρωες, άνθρωποι που αρνούνταν να ομολογήσουν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Και είναι ακόμη πολλοί».