[ ΓΝΩΜΗ ] Αστυνομική βία και πολιτικές ευθύνες

Σαν πολλά «μεμονωμένα» περιστατικά δεν συμβαίνουν τελευταία στον χώρο της αστυνομίας; Σαν πολλή «ελευθερία» δεν απολαμβάνουν οι αστυνομικοί σε ό,τι τουλάχιστον αφορά τη δυνατότητά τους να ασκούν βία εις βάρος κρατουμένων;

Σε μια δημοκρατική κοινωνία, θεωρείται δεδομένο ότι οι αστυνομικοί δεν δρουν αυτοβούλως. Αλίμονο αν επιτρεπόταν στον κάθε μεμονωμένο αστυνομικό να κρίνει από μόνος του με ποιον τρόπο διασφαλίζεται καλύτερα η δημόσια τάξη! Και αλίμονο αν ήταν στο χέρι του κάθε αστυνομικού να αποφασίζει «κατά το δοκούν» πότε πρέπει να ασκεί βία και πότε μπορεί να χρησιμοποιεί τα όπλα που του εμπιστεύθηκε η Πολιτεία για να προστατεύει τους πολίτες. Σε μια ευνομούμενη κοινωνία οι αστυνομικοί είναι πειθαρχημένοι και λειτουργούν αυστηρά κάτω από εντολές. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι σε κάθε αστυνομική παρέμβαση, η ύπαρξη επιχειρησιακού σχεδιασμού διασφαλίζει όχι μόνο την αποτελεσματικότητα των δράσεων αλλά και την τήρηση της νομιμότητας.

Αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας σήμερα, από την υπόθεση της ζαρντινιέρας στη Θεσσαλονίκη μέχρι τον βασανισμό των κρατουμένων στην Ομόνοια, είναι ότι οι ευθύνες πάντοτε επιρρίπτονται ατομικά σε αστυνομικούς. Και τα επεισόδια χαρακτηρίζονται εκ συστήματος ως «μεμονωμένα»! Λες και οι αστυνομικοί είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, που έχουν το δικαίωμα να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, υπό την αίρεση ότι επιφορτίζονται και με το κόστος της τυχόν παρεκτροπής τους. Σε λίγο θα μας πουν ότι οι αστυνομικοί δεν πληρώνονται με μισθό, αλλά κατ΄ αποκοπήν, σύμφωνα με το…

εκτελούμενο έργο!

Για οποιαδήποτε παρεκτροπή συμβαίνει στην αστυνομία, εκτός από τις ποινικές, υπάρχουν και πολιτικές ευθύνες. Τις οποίες φέρουν όλοι εκείνοι οι οποίοι, είτε με λόγια είτε και με έργα, υποκινούν την παραβατική συμπεριφορά και ανέχονται την κατάχρηση εξουσίας από πλευράς των αστυνομικών.

Για οποιαδήποτε παρεκτροπή συμβαίνει στην αστυνομία, εκτός από τις ποινικές, υπάρχουν και πολιτικές ευθύνες. Τις οποίες φέρουν όλοι εκείνοι οι οποίοι, είτε με λόγια είτε και με έργα, υποκινούν την παραβατική συμπεριφορά και ανέχονται την κατάχρηση εξουσίας από πλευράς των αστυνομικών

Για να μην ξεχνιόμαστε, τη φαιδρή ανακοίνωση συγκάλυψης του άγριου ξυλοδαρμού του νεαρού Κύπριου στις 17 Νοεμβρίου του 2006 στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με την οποία ο συλληφθείς χτυπήθηκε αλύπητα από μία… ζαρντινιέρα, δεν την εξέδωσαν οι μεμονωμένοι πρωταγωνιστές του επεισοδίου, αλλά η Διεύθυνση Ασφαλείας της Θεσσαλονίκης. Για να αναγκαστεί λίγες ημέρες μετά να την πάρει πίσω, κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης και κάτω από το βάρος της αμείλικτης μαρτυρίας της τηλεοπτικής κάμερας. Η οποία ευτυχώς που ήταν παρούσα, διαψεύδοντας με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την επίσημη ανακοίνωση της αστυνομίας. Όσο για τον διοικητή Ασφαλείας που ήταν… επόπτης του ξυλοδαρμού και εμπνευστής της ανακοίνωσης περί ζαρντινιέρας, αυτός «τιμωρήθηκε» προαγόμενος πρόσφατα στον βαθμό του αστυνομικού διευθυντή!

Αλίμονο δηλαδή στους χαμηλόβαθμους, που θα κληθούν τελικά να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης στα δικαστήρια! Πώς θα μας φαινόταν αντίστοιχα, αν στην υπόθεση της κατάχρησης δημοσίου χρήματος στο Πάντειο, απαλλάσσονταν πλήρως οι πρυτάνεις και την ευθύνη έφεραν αποκλειστικά οι διοικητικοί υπάλληλοι κι οι… λογιστές;

Ο κομματισμός και η αναξιοκρατία έχουν οδηγήσει την αστυνομία τα τελευταία χρόνια σε πρωτοφανή επιχειρησιακή αναποτελεσματικότητα. Σε τι θυμίζει αλήθεια η σημερινή αστυνομία εκείνη, που λίγα χρόνια πριν εξάρθρωνε τη 17 Νοέμβρη και υλοποιούσε το θαύμα των πλέον ασφαλών, κατά διεθνή ομολογία, Ολυμπιακών Αγώνων;

Όσο για τα συχνά περιστατικά παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων από πλευράς αστυνομικών, είναι σαφές ότι υπάρχουν πολιτικές ευθύνες. Οι οποίες κρύβονται πίσω από τον ακατάσχετο βερμπαλισμό, τις υποκριτικές οιμωγές και τα κροκοδείλια δάκρυα των πολιτικών υπευθύνων. Οι οποίοι με την ατιμωρησία και την ανοχή τους υποθάλπουν, αν όχι και καθοδηγούν συμπεριφορές που προσβάλλουν τη δημοκρατία και τον πολιτισμό μας. Ο Γιάννης Α. Μυλόπουλος είναι καθηγητής στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης