Οι υπέροχες ενοχές

Αναπνέουμε σε ένα περιβάλλον όπου τα γούστα του αναγνώστη είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, γούστα απενοχοποιημένα και ακομπλεξάριστα.

Περιτριγυρισμένος από τις συνεχείς βάρδιες των ηλιθίων που δηλώνουν ότι δεν τους νοιάζει τι λένε οι άλλοι, αυτοί γουστάρουν ό,τι γουστάρουν, πόσες φορές δεν έχω νοσταλγήσει τον συμπλεγματικό μου δάσκαλο που έτρεμε μπας και φάει καμιά σφαλιάρα από τους νεκρούς συγγραφείς που μου δίδασκε.

Κι εδώ όπως κι αλλού ό,τι ξεφεύγει από την αμεσότητα του γούστου προκαλεί απέχθεια. Στην καλύτερη περίπτωση αντιμετωπίζεται με συγκατάβαση. Ε ναι, το ξέρουμε, το ιδανικό θα ήταν τα βιβλία να γράφονται από τους ίδιους τους αναγνώστες- η συμμετοχική δημοκρατία σε όλο της το μεγαλείο- όσο για τους συγγραφείς, αυτών η θέση είναι κάπου στη γωνιά, ανάμεσα στους καπνιστές.

Πώς τον σκέφτηκα τον Μούζιλ καλοκαιριάτικα;

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξεκίνησα από τον Μούζιλ. Από τις ενοχές ξεκίνησα, απ΄ αυτό το υπέροχο αίσθημα ότι δεν εξαρτώνται όλα από τα γούστα σου και τα καπρίτσια της στιγμής, ότι δεν είσαι ένα σαρδανάπαλο ανθρωπάκι που ρουφάει ό,τι του γυαλίσει, ότι ορισμένα πράγματα σε υποχρεώνουν, τους είσαι υποχρεωμένος, γιατί σε ξεπερνάνε με το μεγαλείο τους και μπορείς να τα θαυμάζεις, με άλλα λόγια, σου επιτρέπουν ακόμη να έχεις κάποια εμπιστοσύνη στον κόσμο που κληρώθηκες να ζήσεις.

Γι΄ αυτό λέω να ξαναδοκιμάσω να διαβάσω τον Άνθρωπο χωρίς ιδιότητες.