Φαινόμενα

Ωδή στη μεζούρα

Τέρμα η ζυγαριά.
Νέο τοτέμ του πολιτισμού του τηλεdiet η μεζούρα, με την οποία μετριόμαστε ολημερίς για να πετύχουμε κάτι νούμερα που μας λένε οι κύριοι διαιτολόγοι
Μεζούρα στο χέρι, όρθιοι, σφιγμένη κοιλιά (όχι ρουφηγμένη γιατί αλλάζει το «τοπίο» όταν την αφήσουμε ελεύθερη και δεν πρέπει να λέμε ψέματα στον εαυτό μας). Τυλίγουμε τη μεζούρα στους γοφούς. Πόσοι πόντοι; Τόσοι (κι άλλοι τόσοι ενδεχομένως). Σημειώνουμε. Μετράμε μέση. Διαιρούμε το ύψος με τους πόντους της μέσης. Μετράμε το άνοιγμα χεριών, αφαιρούμε τα κιλά και διαιρούμε με τους πόντους της μέσης ή μήπως του καρπού και πολλαπλασιάζουμε επί τη ρίζα της περιφέρειας στήθους ή μάλλον επί τη ρίζα της περιφέρειας γλουτών, αλλά πάλι μήπως εδώ είναι η ρίζα της περιφέρειας επί το ύψος διά της περιφέρειας… της περιφέρειας, ποια περιφέρεια έμεινε να μετρηθεί;

Κάπου έβαλα τη σχολική μου τσάντα. Στο πατάρι. Την κράτησα για τη σχολική ανάμνηση. Να που ήταν πολύ πρακτική σκέψη. Να την κατεβάσω- και τους χάρακες, τα μοιρογνωμόνια και το αριθμητήρι, εκείνο με τις μεγάλες χάντρες, μολύβι και γρήγορα να κάνω τις πρωινές ασκήσεις μαθηματικών γιατί η κυρία και ο κύριος διαιτολόγος θα με αφήσουν μετεξεταστέα. Και τα ΄παιρνα τα ρημάδια στο σχολείο, πώς κόλλησα τώρα στις πράξεις;

Πόσο ύψος έχω; Πόσο βάρος; Τι τύπος είμαι; Αχλάδι; Μήλο; Ποια είμαι; Από πού έρχομαι; Πού πάω; Να ζει κανείς ή να μη ζει; Να τη η υπαρξιακή κρίση.

Γιατί αν δεν βρω τον τύπο μου, δεν θα ξέρω ποια είμαι. Και αν δεν έχω τους πόντους που πρέπει, θα αρρωστήσω. Το είπε ο κύριος διαιτολόγος και η κυρία συνάδελφός του από το άλλο κανάλι συμφώνησε (πρώτη φορά που συμφωνούν «γιατροί», να το προσέξω) ότι αν δεν έχω τους σωστούς πόντους, από καρδιακά μέχρι καρκίνο τα ΄χω σίγουρα. Να σταυροκοπηθώ κιόλας καλού κακού. Να κάνω κι ένα ευχέλαιο μαζί με τη δίαιτα να πάνε όλα καλά.

Τι περνάμε οι φιλοθεάμονες μπροστά στην οθόνη!

Υστερία. Νέο πάθος η μεζούρα. Τέρμα η ζυγαριά. Μεζούρα τώρα. Και αριθμητήρι. Οι πράξεις απομακρύνουν την πιθανότητα άνοιας είπαν άλλοι γιατροί, στο απογευματάδικο. Να θυμηθώ να διαιρώ και να πολλαπλασιάζω πόντους.

Πόσο μας φροντίζουν οι τηλεοπτικές εκπομπές! Για την υγεία και την μακροημέρευσή μας. Και μετά έρχονται και τα ζώδια για να τακτοποιήσουμε τα συναισθηματικά μας, να ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Αν η κυρία αστρολόγος μου πει να τον χωρίσω τον Μήτσο να το κάνω, γιατί μου βγάζει και το λάδι. Θα πάρω σκύλο, εκπαιδεύεται ευκολότερα.

Πολύ ωραία μάς έχουν φροντισμένους. Ένα παράπονο μόνο. Πάνω που μπαίνουμε σε ένα πρόγραμμα και αρχίζουμε «διατροφή», βγαίνουν οι κυρίες και οι κύριοι της μαγειρικής και μας δείχνουν συνταγές που τρέχουν τα σάλια μας. Τι λέτε γιατρέ μου; Είναι σωστό αυτό; Μήπως η λιγούρα παχαίνει; Θα παχαίνει, γιατί εκείνο το μαγιό που φορούσε η μοντέλα στο πρωινάδικο δεν μου έμπαινε με τίποτε. «Μετριέμαι άρα υπάρχω». «Όσο μετριέμαι ελπίζω». Μπούρδες μου λέγανε στο σχολείο για τις ανωτέρω ρήσεις . Ευτυχώς τις διόρθωσα.

Τ ι ελπίζω; Αυτό το ξέχασα.

Α, ναι, το θυμήθηκα. Τι άλλο να ελπίζω από το να έχουν οι προσθαφαιρέσεις πόντων το σωστό αποτέλεσμα, αυτό που λέει ο κύριος καθηγητής διαιτολόγος στην τηλεόραση. Θα ΄χω αγγίξει την τελειότητα. Και την ευτυχία. Γιατί τώρα είμαι πάρα πολύ δυστυχισμένη. Δεν βγαίνει με τους δικούς μου πόντους το νούμερο που γράφει η οθόνη. Απέχω. Και αφού απέχω από το νούμερο δεν είμαι ευτυχής. Δεν είμαι ούτε υγιής. Να νηστέψω, να μαστιγωθώ, τι άλλο να κάνω γιατρέ μου για να πετύχω τον υπέρτατο στόχο;


Τουλάχιστον θα μας κερδίσει η επιστήμη

Αλαλιάσαμε! Και να ΄χεις τον Ευαγγελάτο να σου λέει ότι και οι γαρίδες είναι επικίνδυνες και τα ψάρια και τα κρέατα και τα χαρτιά υγείας. Αλλά εδώ που τα λέμε, αν δεν τρως τίποτε, τα τελευταία δεν τα χρειάζεσαι.

Τώρα κατάλαβα! Το ζητούμενο είναι να κάνουμε οικονομία. Κατ΄ αρχήν κόβουμε το φαγητό.

Συνεπώς κόβουμε και τα χαρτιά υγείας. Κατόπιν γινόμαστε ωραίες μούμιες προς δόξαν του πολιτισμού του τηλεdiet και των ευαγγελάτειων απαγορεύσεων. Θαύμα! Να μην ξεχάσω να αφιερωθώ στην επιστήμη.

Να ΄ναι ευτυχείς και οι γονείς μου, που πάντα επιθυμούσαν να αφιερωθώ στις επιστήμες.