Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Τι ΄χες Κώστα, τι ΄χα πάντα…

Οι κακές γλώσσες λένε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται τραγικά. Ειδικά για εκείνους που δεν έχουν τη διορατικότητα και την ταπεινοφροσύνη να μάθουν από τα λάθη και τα πάθη τους. 1975, Σεπτέμβριος. Η χούντα έχει πέσει κι έχει έρθει ο «Σωτήρ», η «Δημοκρατία» και η ελευθερία της έκφρασης και της τέχνης. Το ένατο τεύχος του περιοδικού (για τις «πλαστικές τέχνες, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία») «Σήμα», με εκδότη τον Νίκο Παπαδάκι (μετέπειτα πρόεδρο του Δ.Σ. της ΕΒΟ- Ελληνική Βιομηχανία Όπλων), δημοσιεύει αφιέρωμα στο «Ελληνικό underground», όπως μας θυμίζει ο συγγραφέας Μιχάλης Μήτρας (μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού, μαζί με τους Γιάννη Γαϊτάνο, Δημήτρη Πουλικάκο, Νατάσα Χατζιδάκι, Γιώργο Χρυσοβιτσάνο).

Εν μέσω δημοκρατίας και ελευθερίας έκφρασης της τέχνης, λοιπόν, ο συγγραφέας Τάσος Φαληρέας τολμά να δημοσιεύσει το διήγημα «Και το τρένο έτρεχε όλη νύχτα», στο οποίο τολμά να αναφερθεί σε σχέσεις της μιας νύχτας μεταξύ ανδρών.

«Μηηηηη, τζιζ», «προσβάλλει δεινώς το κοινόν αίσθημα και την αιδώ» φρύαξαν οι πουριτάνες της τότε κυβερνήσεως (δεν είχε βγει τότε, βλέπετε, και το φιλί του Παπακαλιάτη να το συνηθίσουμε το πράγμα ως σίριαλ και πολύ «κουλτουριάρικο να πούμε»).

«Άσεμνοι, ε, άσεμνοι»!

Εδώ και τώρα κατάσχεση – απαιτούν οι γραμματείς και φαρισαίοι (εκπολιτισμένοι και εκείνοι) της εποχής. Όπερ και εγένετο: Κατάσχεση και απόσυρση του τεύχους!

1977, Μάιος. Η υπόθεση φτάνει στο Α΄ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με κατηγορούμενους εκδότες και μέλη της συντακτικής ομάδας και τον συγγραφέα για τις «πράξεις μεταξύ αρρένων» όπως καταθέτουν μάρτυρες κατηγορίας.

Την ώρα που 112 διανοούμενοι και άνθρωποι της τέχνης (από τον Αλέξη Ακριθάκη, τον Παύλο Ζάννα, τη Λούλα Αναγνωστάκη, τον Γιώργο Χειμωνά, τον Κώστα Ταχτσή, έως τον Δημήτρη Αληθεινό, τον Μίνωα Αργυράκη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Τίτο Πατρίκιο και τον Τάκη Σινόπουλο) διαμαρτύρονταν και ως μάρτυρες υπεράσπισης κατέθεταν από τον Γιάννη Μόραλη και τον καθηγητή Δημήτρη Φατούρο ώς τον Γιάννη Γαΐτη και τον Διονύση Σαββόπουλο πως επρόκειτο «για ένα τυπικό κείμενο από τη σημερινή λογοτεχνία με σαφέστατη ειρωνική διάθεση».

Το αποτέλεσμα; Αθώωση από το Πλημμελειοδικείο. Έλα όμως που ο πουριτανισμός των γραμματέων και φαρισαίων δεν ικανοποιήθηκε. Και ο εισαγγελέας άσκησε έφεση κατά της απόφασης.

Ιούνιος 1977. Η υπόθεση παραπέμφθηκε στο Εφετείο, το οποίο με πρόεδρο τον Γιάννη Ντεγιάννη (πάλι καλά που υπήρχαν και μη αντιδραστικοί…) υιοθέτησε την αρχική (αθωωτική) απόφαση.

Ιούνιος 2007. Τριάντα χρόνια μετά. Μετά τον «θείο», ο «ανιψιός» στα πράγματα και στη δημοκρατία και την ελευθερία έκφρασης της τέχνης (λέμε τώρα). Το βίντεο της Εύας Στεφανή κατάσχεται από την διεθνή εικαστική έκθεση Αrt Αthina 2007 και η δημιουργός αναζητείται για να δικαστεί μαζί με τους κατηγορούμενους «περί ασέμνων» υπεύθυνους της έκθεσης. Μία από τα ίδια. Τι κι αν πέρασαν τρεις δεκαετίες. Η αντίδραση και ο ντεμέκ πουριτανισμός που «διαφυλάττει» (ιερά, όσια και εθνικά;) την ηθική του περιούσιου έθνους με κατασχέσεις και απαγορεύσεις ζει και βασιλεύει. Μόνο που στα δικαστήρια δεν φαίνεται να υπάρχουν ακόμη Ντεγιάννηδες…


Οι τράγοι, οι ωδές και οι αρπαχτές

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, Πήγαμε να δούμε τους εξαιρετικούς Γάλλους ηθοποιούς Depardieu και Αrdant. Ντροπή τους, μόνο αυτό μπορώ να γράψω. Διάβαζαν, όπως διαβάζουν οι ηθοποιοί στην πρώτη πρόβα, μια κακογραμμένη «διασκευή» της Λυσιστράτης του Αριστοφάνη με διάρκεια μόλις 40 λεπτών. Στο τέλος ο Depardieu μας «εξήγησε», μια και δεν το είχαμε μάθει στο Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο, ότι τραγωδία είναι τράγων ωδή και πρόσθεσε ότι ο ίδιος είναι τράγος. Στο τελευταίο συμφωνώ, καλοπληρωμένος τράγος. Έπρεπε να τους γιουχάρουμε και τους δύο ηθοποιούς, μαζί με τους Έλληνες διοργανωτές. Ντροπή τους!

Αγγελική Ζαντέ Μμμμμ, και τώρα τους κάνατε τη μούρη κρέας, αγαπητή Αγγελική. Θα αποκτήσουν τσίπα. Τα φράγκα να ΄ναι καλά. Στο Ελλαδιστάν ζεις, δεν υπάρχει ελπίς…


Καλύτερα μάσα, παρά μίλα

Αγαπητή Φοίβη, Με την ευκαιρία της επίσκεψης του Πρωθυπουργού μας στη μακρινή Αυστραλία, θα ήταν χρήσιμο να ενημερώσουμε τους αναγνώστες για την πανίδα αυτού του νησιού και συγκεκριμένα για το χαριτωμένο αρκουδάκι κοάλα (η λέξη στη γλώσσα των ιθαγενών Αβορίγινων σημαίνει «όχι νερό». Πίνει νερό μόνο όταν είναι άρρωστο! Αυτό το συμπαθές μαρσιποφόρο, λοιπόν, κοιμάται 18 ώρες την ημέρα. (Είναι μεγάλη υπόθεση να κοιμάσαι και να ξυπνάς, χωρίς να σκέφτεσαι ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο)!

Τις υπόλοιπες δε 5 ώρες τρώει (φύλλα ευκαλύπτου). Εδώ ισχύει αυτό που λένε: «Καλύτερα να μασάει, παρά να μιλάει».

Συσχετισμούς και συνειρμούς με πρόσωπα και πράγματα δεν μου επιτρέπεται να κάνω.

Όσο για τον χορό των Μαορί, ίσως θα έπρεπε να τον χορέψουν ορισμένοι στην ημεδαπή για να «χωνέψουν» τα «εισερχόμενα»!

Φιλικά, Μάρα Σωτ., Κηφισιά Τρομάρα μου! Πόσο μοιάζει με το Ελληνικό Δημόσιο το συμπαθές μαρσιποφόρο, αγαπητή Μάρα. Εμ είναι στεγνό και (αντιπαραγωγικό) άνυδρο, εμ κοιμάται (ομού με τους αρχόντους του), εμ μασάει (και τα αποθεματικά των Ταμείων). Λέτε να πήγαν για μαθήματα… κοάλα στην Αυστραλία;