Συνέντευξη

«Η σκηνή είναι αλκοολίκι»

Απόλυτα προσωπικός ο στίχος του, με δύναμη χαδιού η μουσική του, καθαρός και ειλικρινής ο τρόπος που μιλάει για την τέχνη του. Ο Περίδης της «Φωτοβολίδας» και του «Φεύγω» είναι και πάλι εδώ
Είναι δύσκολο να πει κανείς γιατί κολλάει (τελικά) στα νέα τραγούδια του Ορφέα Περίδη. Μπαλάντες χαμηλόφωνες, ολίγον εσωστρεφείς αλλά όχι με τον τρόπο των «καταραμένων» ποιητών, ήχος βελούδινος (σαν τη φωνή του) αλλά με τίποτα γλυκερός, ατμόσφαιρα που σιγά σιγά σε παίρνει μαζί της, σαν απαλό άρωμα που όμως έχει δυνατό χαρακτήρα.

Κάπως έτσι είναι ο νέος του δίσκος «Κάποιον Αγαπάει», που βγήκε από την Ιmpact (label της Legend). Μόλις τον ακούσαμε είπαμε «μμμ, τυπικός Περίδης» σε καλή φόρμα. Τίποτα φτιαχτό, τίποτα «στριμωγμένο», σαν να βγήκαν τα τραγούδια νεράκι καθαρό, από μια φλέβα που έχει το δικό της πολύτιμο μέταλλο. Στον στίχο επίσης. Ετούτη την φορά την ενορχήστρωση έκανε ο Σταύρος Λάντσιας (και συμμετέχει στον δίσκο και ως μουσικός).

«Ευτυχώς, βλέπω φως» λέει για την αλλαγή δισκογραφικής εταιρείας. «Γιατί δεν είναι εύκολα τα πράγματα στη δισκογραφία».

Σε επηρεάζει αυτό και σε επίπεδο δημιουργικότητας;

Αν δεν το πάρεις προσωπικά, δεν σε επηρεάζει. Όσο γίνεται… Το να γράφεις τραγούδια ή να κάνεις μουσική είναι μια ανάγκη, ανεξάρτητα από το αν υπάρχουν εταιρείες ή όχι. Δεν θα σταματήσει το τραγούδι να υπάρχει επειδή η δισκογραφία έχει κρίση.

ΙΝFΟ

Η επόμενη συναυλία του Ορφέα Περίδη είναι στις 9 Ιουλίου, στο Θέατρο Ρεματιάς στο Χαλάνδρι.

Στην προηγούμενη συζήτηση που είχαμε κάνει μερικούς μήνες πριν, μου είχες πει ότι είσαι σε καλή φάση.

Εδώ κι έναν χρόνο δουλεύω πολύ. Αισθάνομαι καλά. Κάτι βγαίνει, προχωράει, ολοκληρώνεται…

Πώς γίνεται να είναι κανείς σε καλή φάση; Τι εννοείς;

Ώρες ώρες σκέπτομαι ότι δεν θα ξαναγράψω ποτέ. Και την επόμενη στιγμή ανοίγουν οι ουρανοί. Τώρα δεν δίνω τόσο μεγάλη σημασία στις «άνυδρες» φάσεις- τουλάχιστον δεν τρελαίνομαι όπως παλιά. Λέω μέσα μου «πρόσκαιρο είναι, έχει σχέση με το φεγγάρι». Πολλά πάντως από τα τραγούδια του δίσκου αυτού έχουν γραφτεί πριν από 15 χρόνια.

Το ότι είσαι σε δημιουργική περίοδο έχει να κάνει με το τι συμβαίνει στην υπόλοιπη ζωή σου;

Μάλλον. Αισθάνομαι και πιο εξωστρεφής. Γι΄ αυτό πρότεινα να συνεργαστώ και με τον Σταύρο Λάντσια. Ευτυχώς η εταιρεία όχι μόνο δεν είχε αντίρρηση, αλλά με βοήθησε κιόλας. Γιατί ξέρεις, οι άνθρωποι σ΄ αυτή τη δουλειά πρέπει να πληρώνονται κιόλας. Ποιος θα πλήρωνε- εγώ;

Παλιότερα ενορχήστρωνες τους δίσκους σου μόνος…

Από το 1999 κι έπειτα, ναι. Βέβαια, μουσικός είμαι, την ξέρω την δουλειά, αλλά πάντα έχεις ανάγκη από ένα δεύτερο μάτι. Αλλιώς, μόνος σου στο κομπιούτερ, να θολώνεις με το χνώτο σου το τζάμι…

Θα έλεγα ότι ο δίσκος είναι τυπικός Περίδης…

Έχω κι εγώ το κόμπλεξ να κάνω ρυθμικό τραγούδι. Ένα τραγούδι λίγο έτσι, λίγο χαρούμενο, λίγο αλλιώς… Τελικά μόνο χαρούμενο δεν το κάνω. Βγαίνει μια μελαγχολία, αλλά γλυκιά πιστεύω. Συναυλίες το καλοκαίρι; Όχι πολλές. Μαζί με τη Γεωργία Νταγάκηκάναμε και τον χειμώνα κάποιες εμφανίσεις. Γιατί όχι πολλές; Καινούργιο δίσκο έχεις. Κουράζομαι. Δεν αντέχω. Μετά αισθάνομαι σαν άδειο σακί.

Αισθάνεσαι ότι εκτίθεσαι όταν τραγουδάς λάιβ;

Επειδή ο κόσμος με αγαπάει και μου το δείχνει, προσπαθώ να τα δώσω όλα, δεν κάνω καμία οικονομία δυνάμεων. Τον χειμώνα κάναμε τέσσερις ώρες πρόγραμμα. Ε, αυτό το πληρώνεις .

Παλιά, θυμάμαι πόσο αμήχανος ήσουν όταν έκανες λάιβ.

Η σκηνή είναι αλκοολίκι. Άμα δεις τον άλλο να σε χειροκροτεί, μπορείς να μην τα δώσεις όλα; Είναι και πάρα πολύ ωραίο πράγμα το τραγούδι. Εσύ γράφεις για τον εαυτό σου πράγματα πολύ προσωπικά και βγαίνεις στη σκηνή και βλέπεις ότι με αυτό το προσωπικό τραγούδι ταξιδεύει όλος ο κόσμος. Μπορεί βέβαια ο καθένας να ταξιδεύει για τον δικό του λόγο, αλλά εκείνη την ώρα είναι όλοι μαζί.

Φαντάζομαι όμως ότι για να είσαι τέσσερις ώρες πάνω στη σκηνή θα περνάς κι εσύ καλά.

Αρκεί να μη μεθύσω- γιατί μου έχει τύχει να μεθύσω και να λέω τα δικά μου… Αλλά τώρα πια μαζεύομαι, έχω εμπειρία. Και μη με πιάσει να πω κάτι εντυπωσιακό… Μετά τα σκέφτομαι και δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ. Ξέρεις τι άτιμο πράγμα είναι η σκηνή; Αλλά μ΄ αρέσει.


«Είμαι ένα με το άγχος»

Έχεις ακόμα άγχος για το πώς γράφεις;

Εγώ και το άγχος είμαστε ένα. Όσο περνούν τα χρόνια, βέβαια, κάτι γίνεται…

Ίσως γιατί οι καλλιτέχνες που καταφέρνουν να κάνουν επιτυχία από το πρώτο τους βήμα έχουν αργότερα το βάρος να τη διατηρήσουν. Και είναι διαρκώς σε ένα κυνηγητό…

Έτσι είναι. Κυνηγάς τον εαυτό σου διαρκώς. Αυτολογοκρίνεσαι- σε βαθμό υπερβολικό. Δεν ευχαριστιέσαι με τίποτα. Μπορεί απ΄ αυτά που σου λέω πολλά να ισχύουν και τώρα. Απλά δεν είναι τόσο έντονα.