«Τραγουδάω τη ζωή μου»
«Προτιμώ να εκφράζομαι λάιβ στη μουσική. Εκεί πάνω, στη σκηνή, δεν μπορείς να πεις ψέματα στο κοινό» λέει η Αyo. Και σκοπεύει να το αποδείξει και στην Αθήνα
Δεν έχουν πολλές τραγουδίστριες της μουσικής του κόσμου το προνόμιο να τις θεωρούν, διεθνώς, φαινόμενο από το πρώτο τους κιόλας άλμπουμ. Η 24χρονη Αyo τα έχει καταφέρει, τραγουδώντας απλώς τα βιώματα της σύντομης- σχετικά- ζωής της. Γιατί η μουσική για την Αyo δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από προσωπική.
Είναι και το παράξενο μείγμα στις ρίζες της Αyo που κάνει τη διαφορά: η μητέρα της είναι Νιγηριανή και ο πατέρας της Ρουμάνος Τσιγγάνος (Ρομ). Η φωνή της έχει τη σκούρα απόχρωση των μαύρων φωνών της σόουλ και τα τραγούδια της τον αέρα του νομάδαπέρασε άλλωστε μεγάλο μέρος της ζωής της σε τροχόσπιτα. «Είμαι μποέμ από τη φύση μου. Το να μην έχω σταθερό σπίτι το θεωρώ ελευθερία» λέει. Αυτό το μείγμα και η αλήθεια, όπως λέει, των στίχων της και της μουσικής της- που η ίδια γράφει- για ανθρώπους που συνάντησε και εμπειρίες της, κάνουν την Αyo φαινόμενο για τη μουσική του κόσμου, τη φέρνουν στις πρώτες θέσεις των τσαρτς πολλών ευρωπαϊκών χωρών (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία), στις πρώτες θέσεις του ραδιοφωνικού power play (και στην Ελλάδα) και περιζήτητη στις μουσικές σκηνές του κόσμου. Αυτός ο άνεμος επιτυχίας τη φέρνει και στα μέρη μας, για μια συναυλία στο θέατρο Λυκαβηττού στις 26 Ιουνίου.
«Μεγάλωσα μέσα στη μουσική από τα χρόνια ακόμη που φύγαμε από τη Νιγηρία» λέει η Αyo, που έχει καταφέρει παράλληλα με τη μουσική καριέρα της να γίνει και μητέρα. «Άκουγα τους δίσκους του πατέρα μου που δούλευε περιστασιακά ως DJ στη Γερμανία και
ΙΝFΟ
Ayo στον Λυκαβηττό, στις 26 Ιουνίου, στις 21.30. Εισιτήρια:
30 ευρώ.
στα έξι έπαιζα κιόλας βιολί». Ο πατέρας της αναγκαζόταν να κάνει δουλειές του ποδαριού και η μητέρα της είχε εξαρτηθεί από την ηρωίνη και μόνο στη μουσική η μικρή Αyo έβρισκε διέξοδο από το οικογενειακό δράμα.
«Η μητέρα μου ήταν με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω από τη ζωή μου. Ακολούθησαν πέντε χρόνια πιάνο και ο χωρισμός των γονιών μου. Με τα αδέλφια μου βρεθήκαμε σε ανάδοχες οικογένειες και σε ορφανοτροφεία… Μετά το σχολείο βρέθηκα στο Λονδίνο και το Παρίσι. Και μόλις στα 21 μου κατάφερα να μάθω να παίζω κιθάρα, το μουσικό όργανο που θεωρούσα πιο επιθετικό και γλαφυρό απ΄ όλα και εκείνο που μου άνοιξε τον δρόμο στη μουσική που πάντα ήθελα να κάνω: την προσωπική μουσική. Τότε ήρθε η ώρα να μιλήσω για όσα είχα ζήσει. Κι όλα αυτά, μαζί με φωτογραφίες και αναμνήσεις, τα έβαλα στο πρώτο μου άλμπουμ».
Με την κιθάρα της και… πεσμένη στα γόνατα, όπως λέει η πρώτη μεγάλη επιτυχία της (που διαπερνά και τον ελληνικό ραδιοφωνικό αέρα) «Down on my knees», συνεπήρε το νεώτερο κοινό σε όλη την Ευρώπη.














