[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Γκαζάκι στην προθήκη

Δ εν θέλω να μπω στην ουσία της αποκαθήλωσης. Το αποτρόπαιο όμως της Αrt Αthina δεν εξαντλείται μόνον στην «απαλλοτρίωση» του έργου της Εύας Στεφανή από τους φρουρούς της Δημοκρατίας, να σου πετύχει… Υπάρχουν και άλλα πιο μελανά σημεία, όπως ας πούμε η ισχύς που έχει σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις μια «ανώνυμη» καταγγελία.

Προσωπικά, ουδέποτε κατάφερα να κινητοποιήσω τις Αρχές ανωνύμως και χωρίς προηγουμένως να υποστώ κανονική σωματική έρευνα από τα όργανα της τάξεως.

Ένα γκαζάκι σε τράπεζα έφτασε μάλιστα για να οδηγηθώ στην «αδιαφορία» και στην εξ αυτής αντικοινωνική συμπεριφορά. Ενώ είχαν περάσει από μπροστά του ουκ ολίγοι, μ΄ έβαλε ο διάβολος να εντοπίσω εγώ πρώτη το ένοχο καφεκούτι. Η απερισκεψία μου αυτή στάθηκε η αιτία να γίνω κολλητή με το «όργανο» της τάξεως, το οποίο, προκειμένου να διερευνήσει το ποιόν μου και όχι το γεγονός, εγκαταστάθηκε επί σειρά ημερών στο καθιστικό μου, εξετάζοντας με μεγεθυντικό φακό την αστυνομική μου ταυτότητα και ζητώντας μου προσωπικά στοιχεία λες και ήθελε «να τη βρούμε οι δυο μας».

Δεν με νοιάζει που παρά τον κατ΄ οίκον περιορισμό μου ο καλλιτέχνης του γκαζακίου έμεινε στην ανωνυμία. Σιγά… Εκείνο που στην περίπτωση της Αrt Αthina με νοιάζει και με κόφτει είναι τι σόι «δόντι» έχει στον κρατικό μηχανισμό ένας «ανώνυμος», αφού η καταγγελία του κρίθηκε αβλεπεί αξιόπιστη και η ικανοποίηση του αιτήματός του έγινε καπάκι.