[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Μια άλλη τιμωρία…

ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ της ποινικής δικαιοσύνης θα καταγραφεί ως μια από τις ελάχιστες αποφάσεις που προκάλεσαν τόση συζήτηση. Η διαδικασία πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Άλλωστε εκτός από την εκδίκαση της υπόθεσης της 17Ν- και παλαιότερα της εταιρείας δολοφόνωνποτέ οι μακράς διάρκειας δίκες δεν παρακολουθούνται στενά από τον Τύπο.

Κατά συνέπεια το κοινωνικό σύνολο δεν ενημερώνεται. Έτσι οι «καμπάνες» που ήχησαν στην αίθουσα του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων την περασμένη εβδομάδα για τις ατασθαλίες στα οικονομικά του Παντείου, αιφνιδίασαν. Και για να ακριβολογούμε, μάλλον προκάλεσαν πανικό. Τα στοιχεία που μονοπώλησαν τον διάλογο ήταν δύο. Ο εγκλεισμός στη φυλακή του άλλοτε πρύτανη του ιδρύματος Αιμίλιου Μεταξόπουλου και η ποινή της ισόβιας κάθειρξης επί τρία που επιβλήθηκε στον βασικό δράστησύμφωνα με το δικαστήριο- των εγκλημάτων. Η Φεράρι, τα τζακούζι, οι μοκέτες και τα πλακάκια, είναι αλήθεια πως δεν άφησαν αρκετό έδαφος για την ανάπτυξη υπερασπιστικών επιχειρημάτων στους διαφωνούντες με την απόφαση. Γι΄ αυτό και ουδείς διακινδύνευσε να αναφερθεί στην ουσία της υπόθεσης. Οι απόψεις των νομικών ωστόσο συνέκλιναν σε δύο παραμέτρους. Που, έστω και αν διατυπώθηκαν με επιστημονική ορολογία, συνέπεσαν με το σχόλιο του απλού πολίτη. Η απόφαση στηρίχθηκε σε έναν απηρχαιωμένο νόμο (περί καταχραστών του δημοσίου χρήματος), με αποτέλεσμα να προσκρούει στη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας, είπαν οι νομομαθείς. «Δεν σκότωσαν άνθρωπο», εξήγησε με απλά λόγια ο κόσμος. Είναι γεγονός ότι το συμπέρασμα που βγαίνει από το σύνολο των τοποθετήσεων, επιβεβαιώνει έναν ανησυχητικό εθισμό. Τα αδικήματα που τελούνται εις βάρος της δημόσιας περιουσίας έχουν πάψει να μας οργίζουν. Τα συνηθίσαμε; Χωρίς ασφαλώς να τα δικαιολογούμε, εξακολουθούμε να θέλουμε την τιμωρία των δραστών, αλλά μάλλον όχι και την εξόντωσή τους. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα, αμείλικτο στις περιπτώσεις ανθρωποκτονιών, στα εγκλήματα του «λευκού κολάρου» δεν ικανοποιείται με…αίμα. Αρκείται στον στιγματισμό, στην απομόνωση των δραστών από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Μια ποινή που εκτίεται διά βίου…