[ ΑΙΧΜΕΣ ] Τα σίδερα και τα λαμόγια

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ τόσο άθλιοι όσο θα ήθελαν να πιστέψουμε αυτοί που απεργάζονται τον εκφασισμό της κοινωνίας μας; Η αφετηρία του ερωτήματος είναι πολύ συγκεκριμένη: Οι εκλεγμένες Πρυτανικές Αρχές του Παντείου της περιόδου 1995-1999 έχωναν στην τσέπη τα χρήματα του Ιδρύματος; Οι δικαστικοί δεν απάντησαν, ως όφειλαν, στο ερώτημα. Τηλεδικαστικής εμπνεύσεως απαντήσεις του τύπου «Όλοι φταίνε για όλα» και «Τα λαμόγια στα σίδερα» δεν θα έπρεπε να γίνονται δεκτές. Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο έγιναν μεγάλης έκτασης οικονομικές καταχρήσεις. Όμως, όσοι είχαν αντικειμενική ευθύνη για τα γεγονότα δεν μπορούν αυτομάτως να κριθούν ως καταχραστές του δημοσίου χρήματος. Διότι η συμμετοχή τους στο έγκλημα μπορεί να οφείλεται σε (ασύγγνωστη) αμέλεια και επιπολαιότητα, αλλά και σε (λιγότερο ασύγγνωστη) αδυναμία πλήρους ελέγχου ενός μεγάλου οργανισμού με πενιχρά μέσα. Κατά τη δίκη του Παντείου, οι υποθέσεις όχι μόνο δεν μετατράπηκαν σε βεβαιότητες, αλλά δεν ετέθησαν καν στη βάση του ορθού λόγου και της επιείκειας που προσδιορίζουν τη βάση της δίκαιης κρίσης.

Η δίκη του Παντείου εκπέμπει δυσοίωνα μηνύματα και για το Πανεπιστήμιο και για τη Δικαιοσύνη. Για το Πανεπιστήμιο, η αρχή του αυτοδιοίκητου σε συνδυασμό με το διάτρητο νομικό πλαίσιο και την ελλιπέστατη διοικητική στελέχωση δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα. Ακόμα και υπό «ομαλές συνθήκες», οι πανεπιστημιακές αρχές έχουν ελάχιστη ευχέρεια κίνησης στην περιοχή που ορίζεται ανάμεσα στην πλήρη απραξία και στην τυπική παρανομία. Για τη Δικαιοσύνη τίθενται επίσης ορισμένα ερωτήματα. Θα λειτουργήσουν οι νομικές δικλίδες απέναντι σε μια εξαρχής τιμωρητική δικονομική διαδικασία που καταλήγει στην επιβολή εξοντωτικών ποινών χωρίς αιτιολογία; Ή θα επικρατήσουν οι δικαστέςεκδικητές έναντι του ελληνικού (δηλαδή, δυτικού) νομικού πολιτισμού;