Το πνεύμα του τόνου 

Πλατείες

Βράδυ Κυριακής στην Πλατεία Μοναστηρακίου.

Κόσμος και ντουνιάς και δεκάδες μηχανάκια.

Φαίνεται πως είναι, λόγω του Μετρό, τόπος συνάντησης της νεολαίας λίγο πριν ξεχυθεί στα μουσικά στέκια της.

Δεν πρόκειται για πλατεία.

Δεν πρόκειται πια μήτε για Αθήνα μήτε για Ελλάδα.

Ακόμη και ο τελευταίος σκουπιδότοπος μιας ξεχασμένης επαρχίας είσαι έτοιμος να πιστέψεις ότι είναι Ελλάδα, αλλά εντός ολίγου θα φέρουν τα πάνω-κάτω και θα τρίβεις τα μάτια σου.

Λένε ότι το Μοναστηράκι θα το φτιάξουν. Μακάρι. Τους πιστεύω. Υπάρχει όρεξη για δουλειά. Πώς θα κρύψουν όμως τα τρία νεώτερα, άθλια κτίσματα που βγάζουν μάτι και τα οποία καλύπτουν τη μία πλευρά της πλατείας;

Κτίρια που είναι από τα χειρότερα που χτίστηκαν στην Αθήνα.

Μια λύση θα ήταν να τα σκεπάσουν, όπως επί Ολυμπιακών Αγώνων σκεπάστηκε- και παραμένει, ευτυχώς- η πρόσοψη του ΙΚΑ στην Πειραιώς. Άλλο έκτρωμα εκεί.

Άλλη λύση είναι να γκρεμιστούν. Πώς να γκρεμίσεις όμως ξένες περιουσίες. Εκτός πια και αν στον επικείμενο πόλεμο βομβαρδιστούν. Διότι για να πάρουν αποζημίωση οι ιδιοκτήτες από το κράτος θα τους βγάλουν την πίστη με τα παζάρια και τις μακροχρόνιες αναβολές.

Θα γκρεμιστούν όμως δύο σπουδαία κτίρια της Αρεοπαγίτου επειδή κρύβουν, από το Μουσείο, την Ακρόπολη. Κτίρια που έχουν ανακηρυχθεί από χρόνια διατηρητέα. Για να πάρουν αξία μεγαλύτερη και τα γύρω νεώτερα κτίσματα της συμφοράς.