[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Εξτρίμ σπορ

Το λεωφορείο κατεβαίνει ορμητικά τη Σόλωνος, σαν άδεια φελούκα σε ράφτινγκ ορμητικού χειμάρρου. Μέσα, μια τολμηρή μητέρα με καροτσάκι στο ένα χέρι, με παιδί μέσα, κι ένα μεγαλύτερο παιδί στο άλλο χέρι, προσπαθεί να στηριχτεί ανάμεσα σε κολόνες, πόρτες, καθίσματα, επιβάτες… Να καθήσει της λένε μερικοί, να μείνει όρθια καλύτερα λένε άλλοι, γιατί πώς να βολευτεί το καροτσάκι αν καθήσει; Και με κάθε φρενάρισμα, με κάθε ελιγμό, βρίσκεται κάπως ιπτάμενη, ένα χέρι από τη μια απελπισμένο να πιάσει τη χειρολαβή, αλλά δεν περισσεύει χέρι όταν έχεις δυο παιδιά και μάλιστα το ένα σε καρότσι. Αλλά δεν το βάζει κάτω, δεν παραπονιέται, δεν πτοείται, είναι μάνα Ελληνίδα, ανέβηκε στο Κολωνάκι, νέα, λεπτή, όμορφη, χρόνια έχουν να δουν τα λεωφορεία κάτι τέτοιο, ψύχραιμη επιπλέον. Οι επιβάτες αναστατωμένοι, όλοι σε επιφυλακή, να μην αφήσουν το τρίο να χτυπήσει, να συνδράμουν, να κρατήσουν, τόσο σπάνια ευκαιρία να απλώσουν έστω και συμβολικά χείρα βοηθείας σε μια χαριτωμένη μαμά που ίσως τη χρειάζεται. Μόνο ο οδηγός δεν είδε τίποτα ή ίσως θέλει να βοηθήσει το πνεύμα αλληλεγγύης ή ίσως θέλει να αντιδράσει στο πνεύμα του νέου ΚΟΚ που επιβάλλει ζώνες ασφαλείας παντού.

Όχι όμως στα λεωφορεία, εδώ μπαίνεις με δική σου ευθύνη. Αν έχει κόσμο, το βάρος κρατά το όχημα σταθερό, αν είναι άδειο, χορεύει στο οδόστρωμα, ο οδηγός είναι ίσως κουρασμένος, είναι απόγευμα, έχει μπουχτίσει, ίσως είναι ένας καταπιεσμένος Νουρέγιεφ, τρέχει, στρίβει, αποφεύγει στο τσακ το παρκαρισμένο ταξί, βζιιιν στριφογυρίζει, κάνει πουέντ, το καρότσι πάει να φύγει, το μωρό πρώτα φοβάται και μετά γελά, ορμάνε οι καθήμενοι, το συγκρατούν, δεν χρειάζονται ποτάμια για τα εξτρίμ σπορ, αρκεί λίγη καθημερινή φαντασία.