Φτωχότερη η ελληνική κωμωδία

Αγάπησε τους κωμικούς ρόλους αλλά ήταν πάντα ερωτευμένος με την επιθεώρηση… Ο Σωτήρης Μουστάκας αφήνει φτωχότερη την ελληνική κωμωδία
Ικανότατος κωμικός, με δυνατότητες στο δράμα. Πηγαίος και άμεσος, με άνεση στους αυτοσχεδιασμούς και γκελ. Ο «επιστήμονας της φαρσοκωμωδίας», όπως έχει χαρακτηριστεί, Σωτήρης Μουστάκας υπέκυψε χθες ύστερα από δίχρονη μάχη με τον καρκίνο. Ήταν 67 ετών. Σύμπτωση: Πέθανε ακριβώς έξι χρόνια μετά τον (επίσης μεγάλο κωμικό) Ντίνο Ηλιόπουλο.

Για πολλούς ήταν ξαφνική η είδηση. Εκείνοι που γνώριζαν, ήξεραν. Ο Μουστάκας είχε αξιοπρέπεια και σπανίως μιλούσε ανοιχτά για την μάχη που έδινε τα τελευταία δύο χρόνια. Ακόμα κι όταν συζητούσε για την υγεία του, εκμυστηρευόταν και ζητούσε να μη δημοσιοποιηθεί το παραμικρό. Διότι ήθελε να έχει τη συμπάθεια του κόσμου όχι όμως μέσα από τη συμπόνια. Δεν το έβαλε κάτω. Έως την Κυριακή έκανε πρόβες για τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη (υποδυόταν την Πενία) που θα παρουσίαζαν, όπως και πέρσι, με τους Θύμιο Καρακατσάνη, Γιώργο Κωνσταντίνου, Βάσια Τριφύλλη. Μόλις είχε τελειώσει και τα γυρίσματα της πολυεθνικής κινηματογραφικής παραγωγής «Ελ Γκρέκο» του Γιάννη Σμαραγδή, στην οποία υποδυόταν τον ζωγράφο Τιτσιάνο. «Μας είχε αποκρύψει το γεγονός ότι ήταν βαριά άρρωστος για να μη μας φέρει σε δύσκολη θέση», είπε στα «ΝΕΑ» ο επί 25 χρόνια φίλος του Γιάννης Σμαραγδής. «Μάλιστα επέμενε να μην πληρωθεί για τη δουλειά αυτή», συμπληρώνει.

«Όταν θα μεγαλώσω θα γίνω ηθοποιός», φέρεται να είχε πει ο Σωτήρης Μουστάκας, παιδί ακόμη στους γονείς του και τους δασκάλους του στη Λεμεσό της Κύπρου. Ήταν από τους πρωταγωνιστές των έργων που ανέβαζε με τους συμμαθητές του στο Δημοτικό. Του άρεσε ο Σαίξπηρ. Αλλά και ο Τσάρλι Τσάπλιν που τον είχε δει στο σινεμά.

Το- άτυπο- ντεμπούτο του στο θεατρικό σανίδι, το έκανε στη γενέτειρά του. Είχε πάει να δει το θίασο του Νίκου Σταυρίδη. Τρύπωσε στα καμαρίνια για να πάρει αυτόγραφο και άρπαξε την ευκαιρία ζητώντας τη βοήθειά του, όταν θα ερχόταν στην Αθήνα για να σπουδάσει θέατρο. Στο διάλειμμα ο Σταυρίδης από σκηνής έλεγε ανέκδοτα στον κόσμο. «Κάποια στιγμή σταμάτησε κι άρχισε να φωνάζει το όνομά μου. Με κάλεσε στη σκηνή. Αυτό ήταν το ντεμπούτο μου», είχε πει.

Γεννήθηκε το 1940, «όταν άρχιζε ο Μεγάλος Πόλεμος στην Ευρώπη». Αγωνιστής από τα νιάτα του, υπήρξε μέλος της ΕΟΚΑ Α΄, στα 15 του ήταν αγγελιαφόρος διαταγών του Διγενή Γρίβα, στις διάφορες ομάδες αντίστασης. Μοίραζε φυλλάδια, έγραφε συνθήματα. Τον κάρφωσαν στους Εγγλέζους που τον συνέλαβαν. Πέρασε επτά μήνες στη φυλακή και το 1958 με πλαστό διαβατήριο ταξίδεψε στην Αθήνα. Προηγουμένως, στην Κύπρο είχε κάνει μουσικές σπουδές (βιολί).

Σπούδασε στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου- είχε μια προηγούμενη αποτυχημένη απόπειρα και στο ενδιάμεσο είχε περάσει στην Ανωτάτη Εμπορική. Ως σπουδαστής εμφανίστηκε το 1961 στη «Χαραυγή» του Δημ. Μπόγρη και ένα χρόνο μετά έκανε την πρώτη επαγγελματική εμφάνιση με τον θίασο Κάκιας Αναλυτή- Κώστα Ρηγόπουλου στο «Μια πόρτα δραχμές πεντακόσιες» των Βαγγέλη Γκούφα- Βασίλη Ανδρεόπουλου. Με τους ίδιους συνεργάστηκε και την επόμενη σεζόν και ακολούθησαν συνεργασίες με τους Αλέκο Σακελλάριο- Χρήστο

Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 16.00 από το νεκροταφείο Χαλανδρίου, δαπάνη του υπουργείου Πολιτισμού

Γιαννακόπουλο και τους θιάσους Μάρως Κοντού- Γιώργου Πάντζα, Λάμπρου Κωνσταντάρα- Μάρως Κοντού.

Στα μέσα του ΄60 τον επέλεξε ο Κουν για τους «Όρνιθες» του Θεάτρου Τέχνης, ενώ σημαντική θεωρήθηκε η ερμηνεία του στον «Ασυλλόγιστο» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Μιχάλη Μπούχλη (με τον Κώστα Καζάκο). Το 1969- 1970 τον επέλεξαν οι Αλέξης Μινωτής- Κατίνα Παξινού για την παραγωγή «Η Ήρα και το παγώνι» του Σον Ο΄ Κέιζι. Συνεργάστηκε ακόμη με τον θίασο Σμαρούλας Γιούλη και το 1976 έγινε θιασάρχης και ανέβασε τα έργα «Κλουβί με τις τρελές», «Βιολιστής στη στέγη», «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ», «Ο σιγανοπαπαδιάς».

Υπηρέτησε την επιθεώρηση ως θιασάρχης και συνθιασάρχης με τους Κώστα Βουτσά, Βασίλη Τσιβιλίκα, Νίκο Ρίζο, ενώ συνεργάστηκε με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Τον χειμώνα πρωταγωνιστούσε στο θέατρο Μινώα στο «Αταίριαστο ζευγάρι» του Νιλ Σάιμον (με τον Φίλιππο Σοφιανό).

Το 1994 τιμήθηκε με το βραβείο επιθεώρησης «Παναθήναια» για την ερμηνεία του στο νούμερο «Άμλετ» και δύο χρόνια αργότερα η Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων του απένειμε το- πρώτο- βραβείο «Παπαδούκα» για το νούμερο «Οι δυο δουλειές» στην επιθεώρηση «Και Μι- μη χειρότερα».

Ο Σωτήρης Μουστάκας ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου με την οποία απέκτησαν μια κόρη, την Αλεξία που ακολούθησε τα χνάρια των γονιών της.

Και μια λεπτομέρεια: Υπήρξε μανιώδης κυνηγός. Στην Κύπρο κυνηγούσε με σφεντόνα (γιατί οι Άγγλοι δεν τους επέτρεπαν όπλα).

Συλλυπητήρια στην οικογένεια του Σωτήρη Μουστάκα εξέφρασαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, ο Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, ο υπουργός Πολιτισμού Γιώργος Βουλγαράκης, ο υπεύθυνος Πολιτισμού, Αθλητισμού και ΜΜΕ του ΠΑΣΟΚ, Τηλέμαχος Χυτήρης και η γ.γ. του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα.


Τρελός στον «Ζορμπά» και 98χρονος χάκερ

Κινηματογραφικά η καριέρα του ξεκίνησε με τον «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη (έκανε τον τρελό του χωριού), που ήταν εισιτήριο για το Χόλιγουντ, το οποίο όμως δεν αξιοποίησε. Σταθμός θεωρήθηκε η ερμηνεία του στην ταινία «Νομοταγής πολίτης» του 1974 σε σενάριο Κώστα Μουρσελά, σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού. Αξιοπρόσεκτες ερμηνείες έκανε στο «Καλώς ήρθε το δολάριο» του Σακελλάριου, «Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα» του Φώσκολου, «Ένα αστείο κορίτσι» του Τάκη Βουγιουκλάκη, «Η ωραία του κουρέα» του Ντίνου Δημόπουλου.

Στη δεκαετία του ΄80 πρωταγωνίστησε σε δεκάδες βιντεοταινίες.

Τηλεοπτικά βραβεύτηκε (το 2002) για τον ρόλο 98χρονου ανάπηρου χάκερ στη σειρά της ΕΤ1 «Τα χαϊδεμένα παιδιά» του Γιάννη Σμαραγδή. Συμμετείχε ως γκεστ και στους «Απαράδεκτους» του Μega.