[ ΓΝΩΜΗ ] Σαν το θύμα του παιδεραστή

Λοιπόν, ο Μεγάλος Δωρητής ήταν μια Μεγάλη Φάρσα. Μια φάρσα επιτυχημένη, σε δύο επίπεδα. Κατά πρώτον, μάγεψε το κοινό. Οι Ολλανδοί μπήκαν αμέσως στο υστερικά νοσηρό πνεύμα του σόου, ψηφίζοντας μέσω SΜS τον νεφροπαθή της αρεσκείας τους. Κατά δεύτερον, κατάφερε να παράγει, σε ολόκληρο τον κόσμο, καταδικαστικά άρθρα για τις ολοένα και πιο έντονες ακρότητες των ριάλιτι σόου. Εκμεταλλεύτηκε ιδιοφυώς το κοινό τους. Έξυπνο, πολύ.

Αλλά αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Οι άνθρωποι που κάνουν σήμερα «λαϊκή τηλεόραση» είναι έξυπνοι, μορφωμένοι, ξέρουν ακριβώς πώς να πιέσουν τα σωστά κουμπιά της μαζικής αγοράς. Ο χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος αυτής της τάξης είναι ο Πίτερ Μπάζαλγκετ, ο επικεφαλής της Εndemol, της εταιρείας που βρίσκεται πίσω από τον «πρωτοπόρο» Βig Βrother. Ο Μπάζαλγκετ σπούδασε Νομικά στο Κέμπριτζ. Είναι επίσης τρισέγγονος του σερ Τζόζεφ Μπάζαλγκετ, του Βικτωριανού μηχανικού που έχτισε το Ανάχωμα του Τάμεση και τους υπονόμους που κατέστειλαν τη χολέρα στο Λονδίνο. Αυτό ακριβώς ώθησε τον Στίβεν Φράι να παρατηρήσει πως ο απόγονός του ακύρωσε το επίτευγμά του, «βάζοντας ξανά τα σκατά στα σπίτια των ανθρώπων».

«Δίνουμε στο κοινό αυτό που θέλει», αυτή είναι η υπερασπιστική γραμμή του Μπάζαλγκετ και των ομοίων του. Δηλαδή, πριν από τον Βig Βrother, οι τηλεθεατές κάθονταν και σκέφτονταν: «Χμμμ, αυτό που πραγματικά θα ήθελα είναι ένα σόου με μια χούφτα δυσλειτουργικά φρικιά κλεισμένα σε ένα σπίτι για τρεις μήνες». Γελοιότητες. Τόσο τα ριάλιτι σόου όσο και η δημοτικότητά τους αποτελούν εφεύρεση των δημιουργών τους, αυτή είναι η αλήθεια. Και η περίπτωση του Μεγάλου Δωρητή δεν την αναιρεί. Το ότι η φάρσα πέτυχε, αποδεικνύει πόσο αποτελεσματικά έχει προετοιμαστεί το κοινό- σαν το θύμα του παιδεραστή.

© Τhe Τimes, 2007