ΑΙΧΜΕΣ Βασικά δεδομένα

Γνώριζε ή όχι ο γενικός γραμματέας του Γενικού Λογιστηρίου ότι τα ομόλογα που επρόκειτο να εκδώσει είχαν παραγγελθεί από τέσσερα ασφαλιστικά ταμεία; Είναι πιθανό το ερώτημα αυτό να λάβει αρνητική απάντηση από τις δικαστικές και άλλες Αρχές που ερευνούν την υπόθεση. Ας θεωρήσουμε, λοιπόν, ότι ο γενικός γραμματέας και οι άμεσοι πολιτικοί προϊστάμενοί του αγνοούσαν την πραγματικότητα. Ότι δεν γνώριζαν τίποτε για την αντίστροφη διαδρομή με την οποία χτίστηκε το ομόλογο, δηλαδή εξασφαλίζοντας πρώτα τους αγοραστές και κατασκευάζοντας μία αμαρτωλή αλυσίδα με τελευταίο κρίκο τον παραγωγό του προϊόντος και μοναδικό επίσημο συνομιλητή του υπουργείου Οικονομικών. Ας τα δεχθούμε όλα. Ακόμα και σ΄ αυτό το «σενάριο χάριτος» δεν ακυρώνονται τα βασικά δεδομένα. Πρώτον, η επένδυση των Ταμείων στο δομημένο ομόλογο ήταν επισφαλής και επιζήμια, σύμφωνα με δήλωση του υπουργού Οικονομικών. Δεύτερον, η ωφέλεια του Ελληνικού Δημοσίου από το ομολογιακό δάνειο συναρτήθηκε κατά τρόπο ευθέως ανάλογο με τη ζημιά των ασφαλιστικών ταμείων. Ο συνδυασμός αυτών των ακλόνητων βασικών δεδομένων είναι επαρκής για να στοιχειοθετήσει την τεράστια πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης. Πώς προσωποποιείται η πολιτική ευθύνη; Αν συνεχίσουμε με την ίδια παραδοχή του «σεναρίου χάριτος», ο γ.γ. του Γενικού Λογιστηρίου πρέπει να κριθεί περισσότερο ως γραφειοκράτης με αυξημένη πολιτική μυωπία και περιορισμένη πολιτική ευθύνη. Τυπικά, επίσης, οι άμεσοι πολιτικοί προϊστάμενοί του μπορούν να οχυρωθούν στον στενό χώρο ευθύνης τους. Να ισχυρισθούν, όπως ισχυρίζονται, ότι έπιασαν την καλή στο δικό τους μαγαζί, χάρη σε κάτι κορόιδα, τα οποία όμως δεν κορόιδεψαν οι ίδιοι. Η έκταση και η πλοκή του σκανδάλου επιτρέπουν τη δημιουργία πολιτικού άλλοθι σε επιμέρους πρωταγωνιστές, εφόσον είναι αρκετά κυνικοί. Με την πρακτική αυτή, όμως, δεν προστατεύεται, αλλά απογυμνώνεται ο κεντρικός πρωταγωνιστής.

Η απαλλαγή του κ. Κουρή είναι εν τέλει επιβαρυντική για τον Πρωθυπουργό. Η άρνηση της πολιτικής ευθύνης των κ.κ. Αλογοσκούφη και Δούκα συνιστά απλώς μετατόπισή της κατά τη φυσική οδό, δηλαδή προς τα πάνω. Η πολιτική ευθύνη είναι απαράγραπτη και η αποφυγή της προσωποποίησής της έχει μια αναπόφευκτη συνέπεια: την επωμίζεται στο ακέραιο ο κ. Καραμανλής.

Και αυτό είναι το δικαιότερο: το σκάνδαλο των ομολόγων αποκαλύπτει την τερατώδη συνολική στρέβλωση ενός μηχανισμού εξουσίας που εκτείνεται υπογείως από τα δημοσιονομικά μέχρι το Ασφαλιστικό. Θα ήταν αναντίστοιχο με το μέγεθος της υπόθεσης η κύρια πολιτική ευθύνη να αποδοθεί σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον Πρωθυπουργό.