[ ΑΙΧΜΕΣ ] Αναισθησία

ΜΕ ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΤΙΚΑ χαμόγελα αντιμετώπισε τους εκπροσώπους των συνταξιούχων χθες ο Κώστας Καραμανλής, όταν του έθεσαν το γνωστό θέμα «φέρτε πίσω τα λεφτά, πάρτε πίσω τα χαρτιά». Από μια άποψη, σωστά. Τι να τους πει των ανθρώπων, «δεν ήξερα»; Ή ότι «μου πήρε τρία χρόνια να καταλάβω ότι κάτω από τη μύτη μου δρούσαν Αγάπιοι και κουμπάροι και φίλοι και γνωστοί». Θα του απαντούσαν «Δεν ήξερες. Δεν ρώταγες;». Προτίμησε λοιπόν τη σιωπή και τα χαμόγελα- όλα θυσία στην εικόνα του φιλεύσπλαχνου πρωθυπουργού, την οποία με αγωνία και πολύ κόπο προσπαθεί να αποκαταστήσει το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου. Όμως εκτός από τα χαμόγελα και τα φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, υπάρχει η πραγματικότητα. Η σκληρή, αδυσώπητη πραγματικότητα που λέει ότι συντελέστηκε έγκλημα κατά των «αγίων χρημάτων», που είναι τα αποθεματικά των Ταμείων, μια πραγματική λεηλασία, και εκείνος όχι μόνο δεν το σταμάτησε, αλλά τώρα κάνει ό,τι μπορεί για να το συγκαλύψει. Αν υπάρχει ένα θέμα με όλα αυτά, δεν είναι ασφαλώς το πώς η κυβέρνηση και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός προσπαθούν να παρακάμψουν το σκάνδαλο. Λογικό είναι να κάνουν όσα κάνουν. Το εκνευριστικό είναι ότι το κάνουν με τόσο άκομψο και προκλητικό τρόπο που προκαλούν το κοινό αίσθημα. Γιατί δεν μπορεί να χαμογελάς όταν ο άλλος σού λέει «τι θα γίνει με τα λεφτά που μας έφαγαν;». Αυτό σημαίνει έλλειψη αισθημάτων. Αναισθησία δηλαδή…