ΑΙΧΜΕΣ Ο στόκος

Αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα δεν συμβαίνουν ούτε στα παραμύθια. Η επαναγορά του ομολόγου από τη JΡ Μorgan σκορπίζει την ευτυχία σε όλους τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση. Τα Ταμεία παίρνουν τα λεφτά τους πίσω. Ο Παπαμαρκάκης σώζει το κεφάλι του από τον πέλεκυν της Βρετανικής Υπηρεσίας Οικονομικού Ελέγχου. Η κυβέρνηση διατηρεί το εξαιρετικά συμφέρον δάνειό της. Και οι εγχώριοι χρηματιστές και τα λοιπά σκοτεινά πρόσωπα εξακολουθούν να κοιμούνται αγκαλιά με τις βαλίτσες που περιέχουν εκατομμύρια μαύρα ευρώπουλα.

Για την απίθανη αυτή εξέλιξη υπάρχουν δύο ερμηνείες: Είτε πρόκειται για ένα πραγματικό θαύμα, εφάμιλλο με τον γάμο της Κανά. Είτε υπάρχει κάποιος που δέχτηκε να πληρώσει για όλους τους υπόλοιπους. Και αυτός είναι η JΡ Μorgan.

Αν ακολουθήσουμε τη δεύτερη εκδοχή των πραγμάτων, έχουμε να επιλέξουμε ξανά ανάμεσα σε δύο ερμηνείες: Είτε η JΡ Μorgan είναι ευαγές ίδρυμα με αποστολή να χρηματοδοτεί όλους τους Έλληνες, κυβερνητικούς, ξενιτεμένους, ασφαλισμένους και λαμόγια, αδιακρίτως. Είτε στον ορίζοντα της συναλλαγής υπάρχει ένα συνολικό οικονομικό αντικείμενο, πολλαπλάσιο του συγκεκριμένου ομολόγου και ικανό να απορροφήσει τις ζημιές που προέκυψαν από την αστοχία της αποκάλυψης του σκανδάλου. Το οικονομικό αυτό αντικείμενο είναι η συνολική διαχείριση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Οι παίκτες στην υπόθεση που μας απασχολεί είναι δύο: Η αμερικανική JΡ Μorgan και το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών. Στην ελληνική «αναπτυσσόμενη» αγορά, στο λεγόμενο «Ελντοράντο των Βαλκανίων», τα περιθώρια κέρδους για τους δανειστές- επενδυτές παραμένουν τεράστια. Κι αν χάσουν κάπου, θα έχουν άμεσα την ευκαιρία να ρεφάρουν. Αρκεί το σύστημα να διατηρηθεί στη σημερινή ισορροπία του. Για τούτο προέχει το ρήγμα, που άνοιξε με την αποκάλυψη του σκανδάλου, να μη διευρυνθεί. Και αυτό έχει δύο προϋποθέσεις: Αφενός, ασθενείς και απρόθυμους ελεγκτικούς μηχανισμούς, θεσμικά αντάξιους ενός Ελντοράντο. Αφετέρου, τον προσεταιρισμό των διαμαρτυρομένων με χρηματική ικανοποίηση. Το χρήμα είναι ο καλύτερος στόκος στο ρήγμα του συστήματος. Ο στόκος μπορεί να φαίνεται ακριβός, αλλά αυτό μας δίνει απλώς την ένδειξη για το μέγεθος του οικονομικού διακυβεύματος.

Η συμμετοχή των τραπεζιτών στο παιχνίδι είναι κατανοητή. Για να γίνει αδιαμαρτύρητα δεκτή η συμμετοχή των πολιτικών, όμως, χρειάζεται να διαφθαρεί η συνείδηση των πολιτών τόσο, ώστε η κοινή αίσθηση για την πολιτική ευθύνη να εκλείψει.