Φαινόμενα

Ωδή στα μπουγαδόνερα

Χρησιμοποιούν τις εκπομπές τους για να ανταλλάξουν κακίες ο εις για τον άλλον οι πρωινοί της ενημέρωσης, λες και βρίσκονται στις αυλές τους- ή μήπως βρίσκονται;

Παρουσιαστής εκπομπής, με κοστούμι, γραβάτα, υποτίθεται έτοιμος να ενημερώσει το φιλοθέαμον για φλέγοντα θέματα. Αντ΄ αυτού, κοιτάζει την κάμερα και με ύφος ειρωνικό απευθύνεται σε συναδέλφους που κάνουν την ίδια ώρα εκπομπή: «Εμείς έχουμε καλά κοινά (μιμείται ειρωνικά τη ρήση των αντιπάλων για τη δική τους εκπομπή και μετά αλλάζει ύφος, γίνεται επιθετικός:) Τα στραβά σας έχετε, άντε!».

Οι αντίπαλοι, και αυτοί παρουσιαστές, κοστουμαρισμένοι (ο εις, ο έτερος πιο κάζουαλ) ανταποδίδουν: «Ο Αυτιάς τι έχει; Έχει κοινό άνω των 60 ετών, χαμηλού μορφωτικού επιπέδου».

Με τη σειρά του ο Αυτιάς, πάντα με το κοστούμι και τη γραβάτα, ανταπαντά: «Λένε ότι είμαστε χαμηλού επιπέδου, οι εκσυγχρονιστές, οι…».

Και έρχεται η σειρά των «εκσυγχρονιστών»: «Το να είσαι αγράμματος και γλίτσας και να προσπαθείς να εκμεταλλευθείς τους αγράμματους και να τους λες σας αγαπάααω, σας αγαπάααω (ειρωνική μίμηση «γλίτσας») ε, εκεί υπάρχει πρόβλημα…».

Εύγε, παλικάρια! Το χρήμα πολλοί εμίσησαν, τη δόξα του μπουγαδόνερου, όπως φαίνεται, ουδείς.

Το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός των πρωινών «ενημερωτικών» εκπομπών αγνώστου προελεύσεως, πλην όμως μίας και μόνης κατευθύνσεως τα μπουγαδόνερα, προς το φιλοθεάμον. Και οι δυο πλευρές- Καμπουράκης-Οικονομέας από τη μια, Αυτιάς από την άλλη- λησμονούν ότι δεν βρίσκονται στην αυλή τους, ότι δεν απλώνουν ασπρόρουχα που τους τα λερώνει ο αποπάνω. Εκτός και αν θεωρούν «αυλή» τους την πρωινή ζώνη.

Εκτός εάν είναι μιας νέας μορφής «κοινωνικό έργο» αυτό το οποίο εν αγαστή συνεργασία επιτελούν οι δύο ομάδες, δηλαδή αλληλοβρίζονται για να τους χαζεύει το πρωινό κοινό και να ξεχνάει τις δικές του μπουγάδες και τις διενέξεις με τους γείτονες.

Ποιος να το πιστέψει! Σε ποια Σχολή Δημοσιογραφίας, ποιου Πανεπιστημίου, άραγε, θα προβάλλονταν τα βίντεο τα οποία συγκέντρωσε η εκπομπή «ΟΛΑ» από τα «μπουγαδόνερα» που αντάλλαξαν οι δύο εκπομπές της πρωινής ζώνης, για να τύχει εμβριθούς ανάλυσης από φοιτητές και δασκάλους η πρωτότυπη αυτή μέθοδος «ενημέρωσης»; Θα έκαιγαν τα πτυχία τους οι δάσκαλοι, θα άλλαζαν κατεύθυνση σπουδών οι φοιτητές.

Γιατί δεν υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο η μορφή τηλεόρασης που απολαμβάνει το ελληνικό κοινό. Ευδαίμονες τηλεθεατές! Αυτό να το παινευτούμε!

Κουτσομπολίστικες εκπομπές υπάρχουν παντού, βέβαια. Τα χολιγουντιανά κουτσομπολιά, για παράδειγμα, θεωρούνται μία από τις πλέον προσοδοφόρες παραγωγές του Χόλιγουντ, ισοδύναμη της παραγωγής ταινιών. Κάθε σταρ αποτελεί και από μια ξεχωριστή πηγή ειδήσεων, που γύρω της στήνεται μια ολόκληρη βιομηχανία παραγωγής «τροφής» για κουτσομπολίστικα έντυπα και για τις κουτσομπολίστικες ορέξεις του παγκόσμιου κοινού, του οποίου συντηρείται έτσι το ενδιαφέρον άσβεστο για τις χολιγουντιανές «θεότητες». Άλλος κόσμος, άλλοι στόχοι, άλλη δουλειά αυτή. Πάντως ουδέποτε μπερδεύεται με την ενημέρωση του κοινού για την πολιτική ή για την οικονομία και πάντως όσοι ασχολούνται με την ενημέρωση, κουτσομπολίστικη ή παραδοσιακή, ουδόλως διανοούνται να προσφέρουν τις προσωπικές τους αντιπάθειες ή συμπάθειες σε αντικατάσταση των κουτσομπολιών των αστέρων.

Οι εγχώριοι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι, όμως, έχουν καταλάβει μόνοι τους τη θέση του «σταρ»- ελλείψει άλλων;-, επιδίδονται σε καβγάδες μεταξύ τους, σε «γάμους» και «διαζύγια», σε ξεκατινιάσματα και φιλιώματα, απολαμβάνοντας το δικό τους «Χόλιγουντ». Τις προάλλες αντάλλασσαν παρόμοιους «διαξιφισμούς» on air οι Κουίκ και Παπαδάκης.

Προφανώς, σε έναν κόσμο δόξας και λάμψης γεννιούνται πάθη και ανταγωνισμοί. Το ίδιο συμβαίνει σε όλους τους χώρους όπου υπάρχει δημοσιότητα. Ωστόσο δεν έχει διανοηθεί ηθοποιός, για παράδειγμα, να διακόψει την παράσταση για να απευθύνει λογύδριο στο κοινό σχετικά με το πόσο καλύτερα ερμηνεύει αυτός τον ρόλο και όχι ο άλλος στο άλλο θέατρο και πόσο «πιο ποιοτικό» είναι το δικό του κοινό από του αντιπάλου.

Οι εγχώριοι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι επιδίδονται σε καβγάδες μεταξύ τους, σε «γάμους» και «διαζύγια», σε ξεκατινιάσματα και φιλιώματα, απολαμβάνοντας το δικό τους «Χόλιγουντ»

Πού είναι η μπάλα- οέο;

Το πρόβλημα με το είδος αυτό της καθημερινής «ζωντανής» μπενχουρικής τηλεόρασης, όπου οι παρουσιαστές καλούνται να καλύψουν πολλές ώρες τηλεοπτικού προγράμματος, είναι ότι αυτοσχεδιάζουν, μόνο που ο αυτοσχεδιασμός θέλει αυστηρότερους κανόνες, δεν μπορεί να είναι φλυαρία και, για την ακρίβεια, μονόλογοι που παίρνουν πότε τη μορφή διαγγέλματος και πότε νουθεσίας.

Αυτό και μόνο αρκεί για να χάσει το μέτρο ο παρουσιαστής, ιδίως όταν ουδείς υπάρχει για να το επιβάλει, ούτε καν το δέος προς ένα πρότυπο, ώστε να ελέγχονται από αυτό. Ο καθείς θεωρεί «πρότυπο» τον εαυτό του. Με τι να μετρηθεί; Και μόνον η αυταρέσκεια με την οποία επιδίδονται επί ώρα σε μονολόγους, ξεδιπλώνουν τη νοοτροπία τους, τις βεβαιότητές τους με ύφος παντογνώστη-δασκάλου, επιβεβαιώνει ότι θεωρούν εαυτούς φωστήρες, ιδανικούς παρουσιαστές, μοναδικούς δημοσιογράφους και ταπεινούς – προπάντων αυτό.

Μοιάζουν με παίκτες σε ποδοσφαιρικό αγώνα που, αντί να κρατήσουν την μπάλα στον αγωνιστικό χώρο (την ενημέρωση), κάθε τόσο την στέλνουν στην κερκίδα. Σε κανονικό ματς θα γιουχάρονταν. Πού είναι η μπάλα- οέο;