Τουρκικό φλερτ με τον Χρυσό Φοίνικα

Διχασμένος, δηλαδή ενθουσιασμένος και ταυτόχρονα απελπισμένος.
Ενθουσιασμένος με την «Κόψη του παραδείσου» του Τούρκου Φατίχ Ακίν.
Απελπισμένος με την αφασία την ελληνική
Μπορεί κάποιος ιθύνων να μας πει, γιατί εκείνοι οι «εχθροί» και καθόλου εμείς οι Ευρωπαίοι και δημοκρατικοί; Διότι κύριε Βουλγαράκη μου και κύριε Παπαλιέ μου αν ο καρντάσης Ακίν αγκαλιάσει τον Φοίνικα την Κυριακήπράγμα πιθανό με τα δεδομένα αυτής της στιγμής- τότε η «απολίτιστη» και «θεοσκότεινη» Σουλτανία των Στρατηγών της Τουρκίας, θα έχει κατακτήσει πολλά βραβεία μέσα σε δύο χρόνια, συμπεριλαμβανομένης και της περσινής συμμετοχής με τα «Κλίματα αγάπης». Τα οποία «Κλίματα»και έχει σημασία αυτό- οι αδελφοί Κόεν τα τοποθέτησαν στο τρίλεπτο ταινιάκι τους για τα εξηντάχρονα των Καννών, βάζοντας ένα βλαχαδερό του Τέξας να παρακολουθεί την τούρκικη ταινία και βγαίνοντας έξω να παραληρεί, λέγοντας στην ταμία «Very good movie, thank you, thank you». ΄Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά των πελατειακών σχέσεων και των τσιφλικιών της εξουσίας;

Ακούγοντας μάλιστα τη Χάνα Σιγκούλα- μια εκ των 6 πρωταγωνιστών του «Παραδείσου» – να τρέμει σαν να βλέπει μπροστά της τη ζωντανή μετενσάρκωση του Φασμπίντερ, το πράγμα καταντάει εφιάλτης made in Greece. «Όταν τον είδα στην τηλεόραση να κερδίζει τη Χρυσή Αρκούδα για τον “Ηead on” μου θύμισε τον αγαπημένο μου. Όταν διάβασα το σενάριο ήταν σαν να έπεφτα στην αγκαλιά του. Είναι τόσο ασυνήθιστο για ένα νέο να διαχειρίζεται με τόσο

ΙΝFΟ

Το Φεστιβάλ Καννών ολοκληρώνεται στις 27 Μαΐου. Στο Ίντερνετ: http:
//www. festivalcannes.fr.

βάθος το θέμα του θανάτου. Κάθε χαρακτήρας αντιμετωπίζει τον θάνατο ενός αγαπημένου του. Έτσι οι νεκροί είναι αόρατοι και όχι πεθαμένοι. Κι έτσι οι ζωντανοί πορεύονται με τους αόρατους. Το ίδιο αισθάνομαι κι εγώ. Θα πορεύομαι με τον Φασμπίντερ μέχρι να κλείσω τα μάτια μου. Με τον Φατίχ ο Φασμπίντερ είναι ανάμεσά μας. Όχι μόνο για τον θάνατο αλλά για τη ζωή. Κόντρα στον πόλεμο, τη δυστυχία, τη φτώχεια. Νιώθουμε ανίκανοι ν΄ αλλάξουμε τα πράγματα αλλά όσο κάποιοι άνθρωποι νοιάζονται για τον διπλανό τους, τότε υπάρχει ελπίδα σ΄ αυτόν τον μικρό πλανήτη της Γης».

Το πληρέστερο σενάριο, οι πληρέστερες ερμηνείες, το πιο παμπόνηρο politically correct movie που έχω δει και μετά το «Μatch point» η πληρέστερη θεωρία του χάους. Αν ανακατέψετε τα «Μυστικά και ψέματα» με τη «Βαβέλ», θα κατεβάσετε μονοκοπανιά σφηνάκι «Παραδείσου». Για να μη παρεξηγηθώ από ενθουσιασμό, οφείλω να διευκρινίσω, πως με την πρώτη ματιά, δεν είναι το αριστούργημα, αλλά μια από τις πολύ καλές ταινίες της χρονιάς!

Η παμπόνηρη γραφή του μικροσκοπικού Φατίχ στερεώνεται υποδειγματικά από έξι ζωντανές γέφυρες μεταξύ Δύσης-Ανατολής. Με όλα τα θρησκευτικά, πολιτικά και πολιτισμικά συμπαρομαρτούντα. Δηλαδή ο Τούρκος, αυταρχικός πατέρας, μετανάστης, έχει καταφέρει να σπουδάσει ένα γιο καθηγητή Γερμανικών σε πανεπιστήμιο της Γερμανίας! Ταυτόχρονα μια Τουρκάλα μετανάστρια, πόρνη, είναι μάνα πολιτικοποιημένης και επικηρυγμένης, από τους Στρατηγούς, θυγατέρας. Και μια Γερμανίδα μητέρα, μεγαλώνει μια ατίθαση κόρη η οποία όχι μόνο στεγάζει στο σπίτι την επικηρυγμένη και φυγάδα Τουρκάλα αλλά και μαζί της ερωτευμένη. Ζαλιστικές οι καντρίλιες που χορεύουν ασταμάτητα τα ζεύγη των αντιθέτων, των κουαρτέτων και του σεξτέτου. Ένας χορός, έξοχα οργανωμένος και οργανικά κολλημένος στη δραματουργία της ιστορίας.

Αποτέλεσμα; Ό,τι αφήνει μισοτελειωμένο ο ένας το ολοκληρώνει ο άλλος. Σκοτώνεται η Γερμανίδα κόρη στην Κωνσταντινούπολη, και τότε η αρνητική μέχρι εκείνη τη στιγμή μητέρα αναλαμβάνει όλα τα έξοδα με στόχο την απελευθέρωση από τη φυλακή της Τουρκίας της «τρομοκράτισσας» Τουρκάλας, δηλαδή την ερωμένη της νεκρής Γερμανίδας κοπέλας.


Ουμανιστικό ντόμινο

Με ένα λόγο, αυταρχική η Τουρκία, άτεγκτη η Γερμανία. Επομένως κάτω οι κρατικές δυναστείες, ζήτω η ανθρωπιά και η ευαισθησία. Ένα ουμανιστικό ντόμινο φέρνει πλάι πλάι τους μουσουλμάνους με τους χριστιανούς.

Όπως το διατύπωσε ο υπέροχος Τουνγκέλ Κουρτίζ (ηθοποιός του μακαρίτη Γιλμάζ Γκιουνέι) «Ποια η διαφορά ανάμεσα στη μουστάκα μου, στα γυαλιά ηλίου που φοράς εσύ, στο τσεμπέρι και τη φούστα; Κάτω απ΄ όλα αυτά όλοι είμαστε άνθρωποι. Λέω λοιπόν world of community και όχι Εuropean community. Για να παίξω τον ρόλο μου πήγα σε αρκετά μπορντέλα της Γερμανίας. Ε, λοιπόν, πιο αξιοπρεπείς οι πόρνες από αρκετούς ευυπόληπτους πολίτες. Ο κόσμος είναι ένα μικρό σπίτι, ε ας φτιάξουμε κι έναν κήπο να πίνουμε το καφεδάκι μας κάτω από τον ήλιο».

Και για να μην υπάρξει παρεξήγηση, ο Φατίχ δεν είναι με την επανάσταση (πράγμα που δεν ήταν ο Γκαίτε, όπως λέει) αλλά με τη μόρφωση. «Η εκπαίδευση μπορεί ν΄ αλλάξει τον κόσμο. Το διάβασμα ενός καλού βιβλίου μπορεί ν΄ αλλάξει τον άνθρωπο».

Συμφωνείς δεν συμφωνείς, την ταινία στο τέλος τη χειροκροτείς!