Μεγαλοπρεπές ναυάγιο

Μοιάζει αδύνατον, βέβαια, να αντισταθείς στην επιτυχία και στα δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά το δεύτερο σίκουελ των «Πειρατών της Καραϊβικής» φαντάζει ως μεγαλοπρεπές ναυάγιο!

Ηαιτία του ναυαγίου είναι μία και μοναδική: Το τρίτο μέρος δεν έχει τίποτα το νέο και πρωτότυπο να προσθέσει στο είδος της πειρατικής περιπέτειας. Κάτι που είχαν τα δύο πρώτα φιλμ κι αυτός ήταν ο λόγος της εκτίναξής τους στη κορυφή- όχι μόνο εισπρακτικά, αλλά και ως πρόταση.

«Σημασία δεν έχει Τζακ Σπάροου να ζεις για πάντα, σημασία έχει να αντέχεις για πάντα τον εαυτό σου», λέει στον Τζόνι Ντεπ ο Κιθ Ρίτσαρντς, ο θρυλικός κιθαρίστας των Ρόλινγκ Στόουν ως ο… φύλακας των κωδίκων της πειρατικής ιστορίας σε μια από τις πάμπολλες εξυπνακίστικες ατάκες της τρίτης συνέχειας «Οι πειρατές της Καραϊβικής: Στο τέλος του κόσμου» (Ρirates of the Varabbean: Αt world΄s end). Αλλά το θέμα είναι πως τόσο αυτοί όσο κι όλο το τιμ της παραγωγής της ταινίας- ίδιο και στις προηγούμενες ταινίες- δεν φορτσάρει, έχει στομώσει και δυσκοίλια επαναλαμβάνει τα ίδια κόλπα και εξυπνάδες με τα προηγούμενα. Άσε που δεν ξέρουν πώς να τελειώσουν οριστικά τη «σει ρά» και εμφανίζουν τρία-τέσσερα φινάλε που ξεχειλώνουν την ταινία σε 168΄, από τα οποία θα μπορούσαν, κάλλιστα, να απουσίαζαν τα 50΄.

«Πιασμένοι» οι σεναριογράφοιΤεντ Έλιοτ, Τέρι Ρόσιο- στην έμπνευσή τους και στις «παγίδες» που έστησαν οι ίδιοι στους θεατές στις δύο προηγούμενες ταινίες, με ακραίες λεκτικές και σεναριακές εκρήξεις, παρανοϊκό χιούμορ και συμπεριφορά σαλεμένων και… τζαζ πειρατών, επαναλαμβάνουν εδώ τα ίδια και τα ίδια. Όσο και να τα τραβάς απ΄ τα μαλλιά, όσο και να πηγαίνεις τη δράση στην αψυχολόγητη παράνοια, ακόμα και στη… σχιζοφρένεια από τη σύγκρουση της ελευθερίας με την καταπίεση, της τάξης με την αταξία -πειρατές-αγγλική αυτοκρατορία ή… Μπους-τριτοκοσμικοί στις μέρες μας!αν αυτά τα έχεις ξαναδεί, βαριέσαι πάνω στη μισή ώρα.

Με τα πρώτα τρία τέταρτα της ταινίας να περνάνε με το ταξίδι των Γουίλ, Ελίζαμπεθ, κάπτεν Μπαρμπόσα- Ορλάντο Μπλουμ, Κίρα Νάιτλι, Τζέφρι Ραςστον… άλλο κόσμο για να ελευθερώσουν

«Οι πειρατές της Καραϊβικής: Στο τέλος του κόσμου»

Όλα είναι άψογα και άψυχα, σαν την… παγκοσμιοποιημένη εποχή μας
Παγκόσμια πρεμιέρα, παγκόσμια

αποτυχία.

ΒΑΘΜΟΙ: 6

(Οι πειρατές έγιναν εξουσία)

τον Τζακ Σπάροου (Τζόνι Ντεπ) που «αιωρείται» σε μια φάση μεταξύ μετάλλαξης και νεκρανάστασης (ερμηνευτικά είναι απίστευτα κουραστικός, σαν να μην έχει βγει από τις προηγούμενες ταινίες). Αυτές είναι και οι πιο πρωτότυπες, σκηνοθετικά, σκηνές του Γκορ Βερμπίνσκι που έχει σκηνοθετήσει όλες τις ταινίες της σειράς. Το ίδιο ισχύει και σεναριακά καθώς τα πολλαπλά εικονικά είδωλα του χαρακτήρα του ρόλου του Τζόνι Ντεπ «κλέβουν» κάτι από Κάφκα. Από δω και πέρα, όμως, όλα είναι τέλεια, αλλά μοιάζουν σαν ξαναζεσταμένο φαγητό. Τόσο η φωτογραφία του Ντάριους Βόλσκι, όσο και τα μοναδικά σκηνικά του Ρικ Χέινρικς και τα κοστούμια της Πένι Ρόουζ που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό.

Βλέπεις, η έμπνευση, δεν γεννιέται με «παραγγελίες»- με όσα εκατομμύρια κι αν είναι πληρωμένη. Αυτή, άλλωστε, η έμπνευση της δεύτερης ταινίας, του «σεντουκιού του νεκρού», ήταν που έφερε την εν λόγω ταινία στην τρίτη θέση στο ox-office όλων των εποχών με 1 δισ. δολάρια διεθνώς και τώρα απλώς «έκατσε» όλο το τιμ. Κι αυτό φαίνεται σε όλη την ταινία καθώς πολλές φορές δεν ξέρεις ποιοι είναι εναντίον ποιών και γιατί με αποτέλεσμα να παραιτείσαι από την παρακολούθηση της δράσης και να χαζεύεις όλα τα άλλα… αξεσουάρ (σπέσιαλ εφέ, σταρ, σκηνικά, κοστούμια κ.ά.). Παρ΄ όλα αυτά, το φιλμ δεν είναι μόνο μια εντυπωσιακή φούσκα, κρατάει το επίπεδο της δεύτερης ταινίας που, απλώς, το επαναλαμβάνει.


Συμβατικό ταξίδι στη διαφθορά

Νύχτα στο Σάο Πάολο: εκατοντάδες στριπ κλαμπς, πορνεία, σε πολλούς δρόμους, ληστείες, δολοφονίες, αστυνομικοί που κυνηγούν εύκολο χρήμα, πιτσιρικάδες που τριγυρνούν στις φαβέλες με αγωνία να γίνουν σπουδαίοι γκάνγκστερ, μικρές κοινότητες καταζητούμενων εμιγκρέδων, μέντιουμ που λένε το μέλλον, σάμπα. Κι όλα μαζί, ένα ταξίδι στην άβυσσο. Αυτός είναι ο κόσμος της ταινίας «Ταξίδι στο τέλος της νύχτας» (Journey to the end of the night). Αλλά ο σκηνοθέτης της Έρικ Τζον («Μanito» η πρώτη του ταινία που κέρδισε βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Σάντανς το 2002) δεν καταφέρνει να την βγάλει πάνω από τις συμβάσεις που κυριαρχούν σε εκατοντάδες, παρόμοιες, αστυνομικές

ΒΑΘΜΟΙ: 3

( χιλιάδες παρόμοιες)

και γκανγκστερικές ταινίες με υπόκοσμο. Κι ας έχει για πρωταγωνιστές τον Μπρένταν Φρέιζερ («Θεοί και δαίμονες») που είναι γιος και ερωτικός αντίζηλος του Τζον Γκλεν, ο οποίος έχει ένα βρώμικο καζίνο στο Σάο Πάολο και η «κόντρα» τους για την ίδια γυναίκα θα τους καταστρέψει. Δεν φτάνουν τα… αξεσουάρ – δολοφόνοι, υπόκοσμος, πόρνες, κυκλώματα, διεφθαρμένη αστυνομία κ.ά.- για να κάνεις δυνατή γκανγκστερική ταινία….


Τζον, ο ακτιβιστής

Την Αμερική του σήμερα ήθελαν να «χτυπήσουν» ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Λιφ και ο παραγωγός Τζον Σάινφελντ. Και πολύ έξυπνα- αλλά πολύ αργά το θυμήθηκαν- αποφάσισαν να κάνουν το ντοκιμαντέρ «Αμερική εναντίον Τζον Λένον» (Τhe US Vs John Lennon). Για τον Τζον Λένον στη μετά Μπιτλς εποχή του, για τον επαναστάτη Τζον Λένον. Με πολύ αυθεντικό υλικό της εποχής- η Γιόκο Όνο διέθεσε όλο το αρχείο της- το ντοκιμαντέρ ζωντανεύει μια μελανή περίοδο της αμερικανικής ιστορίας, μιας διεφθαρμένης κυβέρνησης που στα πρόθυρα υστερίας θέλησε να καταστρέψει τη ζωή ενός από τους πιο διάσημους μουσικούς όλων των εποχών.

Κεντρικό θέμα του είναι οι πράξεις του «Σκαθαριού» τη δεκαετία 1966-1976, ο ακτιβισμός του Λένον μέσα στα ευρύτερα κοινωνικοπολιτικά πλαίσια της εποχής και το κυνηγητό που εξαπέλυσε εναντίον του το αμερικανικό κατεστημένο. Μια περίοδος που στάθηκε η πιο «καυτή» στη Δύση και σε ολόκληρο τον κόσμο, με τον πόλεμο του Βιετνάμ να μαίνεται, τους σορούς των στρατιωτών να πολλαπλασιάζονται, τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις να πληθαίνουν και να θέτουν σε αμφισβήτηση την καθεστηκυία τάξη, ενώ οι σκανδαλώδεις αποκαλύψεις για παράνομες παρακολουθήσεις της κυβέρνησης Νίξον και το σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ να την γκρεμίζουν.

Με δεκάδες προσωπικότητες να παρελαύνουν στα πλάνα του ντοκιμαντέρ, από τη Γιόκο Όνο, που μαζί με τον Τζον Λένον έκαναν τη δική τους επανάσταση, μέχρι τους γνωστούς από το κίνημα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των μαύρων, της Άντζελας Ντέιβις και του Μπόμπι Σιλ, τους δημοσιογράφους Καρλ Μπερνστάιν και Γουόλτερ Κρονκάιτ, τους Γ κόρντο Λίντι και Τζον Ντιν της τότε κυβέρνησης Νίξον, τον βετεράνο του Βιετνάμ Ρον Κόβιτς, τον διάσημο συγγραφέα Γκορ Βιντάλ κ.ά.

Και μέσα απ΄ όλη αυτή την παγκόσμια θύελλα γεγονότων, το «Ιmagine» του Τζον Λένον και δεκάδες επαναστατικά

«Αμερική εναντίον Τζον Λένον»

Πριν από 35 χρόνια, όλη η Δύση ήταν επαναστατημένη και στους δρόμους. Σήμερα, ποιος θυμάται, έστω κάτι;

ΒΑΘΜΟΣ: ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΔΕΝ ΒΑΘΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ

τραγούδια του να αμφισβητούν και να ερμηνεύουν την ίδια την εποχή. Το πρόβλημα, πάντως, του ντοκιμαντέρ «Αμερική εναντίον Τζον Λένον» είναι πως ο ίδιος ο ήρωάς του και τα ίδια τα ιστορικο-πολιτικά γεγονότα που περιγράφει ή δείχνει, είναι πολύ πιο πάνω από το φιλμ, το οποίο, απλώς, τα καταγράφει, δίχως κινηματογραφική έξαρση και φαντασία. Αν δε, σκεφτείς, τι έχει μείνει όρθιο από εκείνη την εποχή και από εκείνους τους επαναστατημένους αγωνιστές και τα εκατομμύρια των διαδηλωτών σε όλη τη Δύση, η απάντηση είναι: τίποτα. Κι όποιος κάνει αναφορές και μόνο σε εκείνα τα χρόνια και τα οράματα, να θεωρείται περιθωριακός και φολκλόρ… Ή, μήπως, όχι, δεν μπορεί, θα έρθουν νέες θύελλες και εποχές με νέα οράματα;