[ Δρόμοι ]

Οι κερδοσκόποι…
… είναι, και αυτοί, πονόψυχοι- ή τουλάχιστον αυτό προσπάθησαν να μας πείσουν τις προάλλες στο Λονδίνο. «Τους βλέπετε αυτούς τους ανθρώπους;», λέει με ενθουσιασμό ο Σαλίμ Σιντίκι, ιδρυτής ενός μεγάλου αμοιβαίου κεφαλαίου, από αυτά που οι ειδικοί χαρακτηρίζουν «υψηλού κινδύνου». «Εγώ τους έκανα εκατομμυριούχους. Είναι όλοι τους φίλοι μου». Με μια μπίρα στο χέρι, μιλάει στους δημοσιογράφους για τη φιλανθρωπική συναυλία ροκ μουσικής που διοργάνωσε στο κεντρικό Λονδίνο.

Η εκδήλωση…
… που έγινε στο νάιτ κλαμπ «Καφέ ντε Παρί», στην πλατεία Λέστερ, σίγουρα δεν ήταν για όλους. Ήταν αποκλειστικά για τους διαχειριστές αμοιβαίων κεφαλαίων υψηλού κινδύνου. Κι ας έμοιαζε απ΄ έξω σαν ένα οποιοδήποτε πάρτι. Κυρίως τριαντάρηδες και σαραντάρηδες, οι άνθρωποι που γλεντούσαν στο νάιτ κλαμπ δεν φορούσαν σκληρά κολάρα και γραβάτες. Δύσκολα θα μπορούσε να υποψιαστεί κάποιος πως καθένας από αυτούς έχει τόσα λεφτά, που είναι σε θέση να αγοράσει όχι μόνο το νάιτ κλαμπ αλλά ολόκληρο το κτίριο. Είναι οι άνθρωποι του μυστηριώδους κόσμου των επενδύσεων, αυτοί που, όπως λένε οι ειδικοί, μια ημέρα των ημερών θα κατακυριεύσουν τον κόσμο. Εκτός από τις πρόωρες φαλάκρες και τα αδέξια χορευτικά, αυτή η εκδήλωση είχε και μια σοβαρή πλευρά: να συγκεντρωθούν χρήματα για τα παιδιά των φτωχότερων χωρών του κόσμου. Ήταν η πρώτη εκδήλωση αυτού του είδους που διοργανώθηκε στο Λονδίνο με πρωτοβουλία των αμοιβαίων κεφαλαίων υψηλού κινδύνου Οctagon και Τapestry. Με παρόμοιες εκδηλώσεις στη Νέα Υόρκη έχουν συγκεντρωθεί 250.000 δολάρια. «Δείχνει στους ανθρώπους πως έχουμε και εμείς καρδιά και θέλουμε να κάνουμε το καλό», εξηγεί ο Σιντίκι. «Βοηθούμε τους ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη». Άλλοι πάλι, όπως ο δημοσιογράφος του ΒΒC Γουίλ Σμέιλ που βρέθηκε στην εκδήλωση του Λονδίνου, λένε πως είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να κάνουν αυτοί οι μάνατζερ δημόσιες σχέσεις με τους εκατομμυριούχους. Ο Σιντίκι δεν το αρνείται: «Είναι σημαντικό να έχουμε φίλους μας όλους αυτούς τους ανθρώπους».

Όχι…
… δεν διακρίναμε ανάμεσά τους τον μεγαλοεπενδυτή Τζορτζ Σόρος, που με τα κερδοσκοπικά κεφάλαιά του έριχνε κατά βούληση πριν από μερικά χρόνια τις αγορές για να αγοράσει φθηνότερα τις μετοχές και τα ξένα νομίσματα (από τις επιθέσεις του δεν είχε γλιτώσει ούτε η στερλίνα). Στο «Καφέ ντε Παρί» ήταν όμως όλη η αφρόκρεμα των μάνατζερ της κερδοσκοπίας, αυτοί που παίζουν στα χέρια τους τις ασταθείς οικονομίες του Τρίτου Κόσμου.

Μια παρατήρηση…
… μονάχα: Αν οι μάνατζερ της κερδοσκοπίας δεν είχαν επιπέσει σαν αρπακτικά στις οικονομίες των φτωχών χωρών του κόσμου, αν είχαν γλιτώσει από τα νύχια τους οι ασιατικές χώρες στην κρίση του 1998, αν δεν είχαν βάλει στο χέρι την Αργεντινή πριν από μερικά χρόνια, αν δεν έπαιζαν κερδοσκοπικά παιχνίδια με τις οικονομίες των συνταξιοδοτικών ταμείων, θα υπήρχαν σήμερα πολύ λιγότεροι άνθρωποι στον κόσμο που θα είχαν ανάγκη τη «φιλανθρωπία» τους.