Φαινόμενα

Γιουροκουτσομπολίζιον

Γιουροβίζιον είναι έννοια ευρύτερη του διαγωνιστικού μέρους και συμπεριλαμβάνει τον διάλογο, ο οποίος ξεδιπλώνεται σε κάθε χώρα ανάλογα με το επίπεδο του πολιτισμού της
Μέγα πλήθος (κουτσομπολιστών), μέγα πάθος. Να, αυτό είναι η Γιουροβίζιον. Αυτό που συμβαίνει στη μεγάλη σκηνή της για δύο βραδιές και η επιλογή ενός τραγουδιού, για την ακρίβεια ενός τραγουδιστικού σόου, δεν είναι παρά η αφορμή. Η ουσία του γιουροβιζιονισμού είναι αυτό που προηγείται και αυτό που έπεται. Δηλαδή το τηλεοπτικό πρόγραμμα, το μιντιακό υλικό πάσης φύσεως και μορφής, το οποίο ανάλογα με την τοπική τηλεοπτική κουλτούρα της κάθε χώρας και με το επίπεδο ποιότητας της βιομηχανίας της διασκέδασης που έχει αναπτύξει, το αξιοποιεί.

Κάθε χώρα βγάζει τον δικό της καημό, με άλλα λόγια. Οι Βρετανοί, για παράδειγμα, μετά τη σερβική νίκη εξέφρασαν επί ώρες τηλεοπτικού προγράμματος την αγωνία τους για τη διεύρυνση της Γιουροβιζιονικής Ένωσης που, εμμέσως πλην σαφώς, εννοούσαν τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι γνωστές οι επιφυλάξεις τους για την ενωμένη ευρωπαϊκή αγορά, έτσι κι αλλιώς έχουν την απόλυτη εξουσία στη βιομηχανία της μουσικής, κυριαρχούν στην παγκόσμια σφαίρα και άλλωστε η Σέρβα Μαρίγια σαφείς αγγλοσαξονικές επιρροές επέδειξε. Δικαίως ανησυχούν οι Βρετανοί, ότι διαθέτουν το αυθεντικό και βλέπουν κινδύνους από τις γεωπολιτικές συμμαχίες μέσω Γιουροβίζιον.

Εμείς πάλι δείξαμε τους δικούς μας καημούς, που εκτείνονται από το ποιοι μόδιστροι θα ντύσουν την αποστολή τη δική μας και της Κύπρου, μέχρι το ότι ο Σαρμπέλ δεν ήταν πρώτο όνομα στην εγχώρια μουσική βιομηχανία και- όπως φάνηκε από το «ξινό» ύφος απέναντί του ορισμένων δημοσιοσχετιστών της- μάλλον δεν τους «παίζει», οπότε δεν είχαν και τα καλύτερα να πουν.

Για εμάς, λοιπόν, Γιουροβίζιον είναι οι ώρες του τηλεοπτικού προγράμματος που σχολιάζει, που γκρινιάζει, που κράζει, που επαινεί, που δημιουργεί αντιπαλότητες μεταξύ επαγγελματιών οι οποίοι δραστηριοποιούνται στον τομέα της διασκέδασης στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Ώρες ολόκληρες με άχρηστες πληροφορίες, που γεμίζουν τηλεοπτικό χρόνο και αντιστοίχως «πληρώνουν» το μεροκάματο ειδικών και μη στα ανά την επικράτεια κανάλια και σταθμούς.

Τα κεφάλαια που επενδύονται κάθε χρόνο για τη συμμετοχή μας στον διαγωνισμό έχουν στόχο να ενεργοποιήσουν, να ενισχύσουν, να τροφοδοτήσουν εξ ίσου και την εγχώρια αγορά διασκέδασης.

Για παράδειγμα, ακόμη και τα ολισθήματα των παρουσιαστών ΜπακοδήμουΣεργουλόπουλου αποτελούν υλικό τηλεοπτικού προγράμματος. Αυτή τη βιομηχανία διασκέδασης έχουμε, αυτά αξιοποιεί από το κεφάλαιο γιουροβιζιονική συμμετοχή. Ούρλιαζε ο Παπανώτας ο Κουσκούσιος (εις εκ των σύγχρονων σοφών του κουτσομπολισμού) ότι «δεν πειράζει που “τ΄ άκουσε” (αρνητικά σχόλια) ο Σαρμπέλ, από τρίτης διαλογής έγινε σούπερ-σταρ, ας ακούσει και μερικά σχόλια». Φούντωσε δίπλα του ο Μουτσινάς, που δεν θεωρεί τον Σαρμπέλ τρίτης διαλογής (εδώ που τα λέμε άντεξε περισσότερο απ΄ όσο οι πρώτης), άναψε ο καβγάς. Αυτή είναι η εγχώρια γιουροβιζιονική παραγωγή.

Έστω και για ένα λεπτό είδαν τον διαγωνισμό τραγουδιού της Εurovision 5.006.000 άτομα, ενώ η μέση τηλεθέαση διαμορφώθηκε στο 30,2% (2.822.000 τηλεθεατές)
σύμφωνα με την AGΒ.

Όσο διογκώνεται ο θεσμός, αποκτά καινούργια μέλη, εξελίσσεται η ιδιόμορφη αισθητική του, αλλά την ίδια στιγμή παραμένει ένα πεδίο έκφρασης πολιτικών συμμαχιών ή παραδοσιακών σχέσεων μεταξύ συγγενικών λαών, ανεβαίνει και ο πήχυς των απαιτήσεων από τους «στρατούς» ενημέρωσης που ασχολούνται με τον θεσμό για να επιδείξουν τις επαγγελματικές τους ποιότητες.

Σε άλλες χώρες ασχολούνται με την πολιτική των συμμαχιών που μπορεί να επηρεάσουν τη θέση τους στη μουσική βιομηχανία, ιδίως αν αυτή είναι δεσπόζουσα όπως η βρετανική, και σε άλλες πάλι- όπως η δική μας- αναλώνονται σε ατέρμονες κουβέντες για την «ποιότητα» του τραγουδιού της Σέρβας (ωραίο μεν, πλην κολλάζ από γνωστές επιτυχίες), για το αν είναι «άσχημη» ή τόσο «ποιοτική» που το εμφανισιακό παραμερίζεται και ουδείς το προσέχει. Και αυτά ακούγονταν από εκείνους που επί χρόνια ακούνε ποιότητα και τραβούν μαχαίρι- εκτός αν θεωρούν εαυτούς εξόχως ποιοτικούς, όπως στιχουργός ονόματι Σόφη Παπά στης Λαμπίρη, που έλεγε πως μόνο για «μεγάλους δημιουργούς» γράφει.


Πολτός ανοησίας

Η κάθε χώρα κάνει τη δική της Γιουροβίζιον, λίγο πριν και αμέσως μετά το διαγωνιστικό μέρος, ανάλογα με την ποιότητα του πολιτισμού της και τις αξίες του. Και, φυσικά, η υποκρισία μπορεί να περισσεύει στα δικά μας κουτσομπολίστικα σαλονάκια, όπου αίφνης βρέθηκαν υπέρμαχοι της διαφορετικότητας και της ποιότητας όπως την εξέφρασε η σερβική συμμετοχή, εκείνοι που έχουν κάνει καριέρα υπηρετώντας αποκλειστικώς και μετά πάθους την ομοιομορφία και τον πολτό της ανοησίας.