το πνεύμα του τόνου

Σημασίες

Διάβασα το «ρομαντικό» σχόλιο του Δημήτρη Δανίκα στην ακροτελεύταια σελίδα των «ΝΕΩΝ». Και λέω ρομαντικό γιατί επαναφέρει σε εποχές άγριες, καπιταλιστικού ανταγωνισμού και ανατροπής, πλήρους, των παραγωγικών σχέσεων το σύνθημα «εμπρός της γης οι κολασμένοι»! Και με έβαλε σε σκέψη σχεδόν κυνική η φιλολογική μου διαστροφή. Γιατί «κολασμένοι». Αναφέρομαι στη λέξη που κάποιοι θέλησαν να δηλώνει το τραγικό περιεχόμενο των ανθρώπων του μόχθου, που αδικημένοι, διωγμένοι από το σύστημα, μόνο αν ενώσουν το δίκιο και την οργή τους μπορούν να ανατρέψουν το κατεστημένο μόρφωμα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Γιατί λοιπόν κολασμένοι; Γιατί αυτή η χριστιανική επιλογή μιας λέξης αντλημένης από τη μυθολογία των Γραφών; Και με την κυριολεκτική σημασία (όσοι τιμωρούνται – το ρήμα κολάζομαι σημαίνει δέχομαι τιμωρία, κολασμό) και τη συμβολική όσοι βρίσκονται (ως αμαρτωλοί;) στα καζάνια της Κόλασης!

Αλλά και αν δεχτούμε την καθιερωμένη (κυριολεκτικά, αγιασμένη από αγώνες χρόνων) σημασία που δόθηκε στη λέξη, μήπως πρέπει να δούμε πως στην εποχή μας, εποχή κυνισμού, ασυνειδησίας, κτηνωδίας των αφεντικών, πάσης φύσεως, ακούγεται από την άλλη μεριά με την τεχνολογία των βουερών ΜΜΕ που βρίσκονται στα χέρια των ολίγων, η ιαχή:

«Εμπρός της γης οι ακόλαστοι»;