[ ΑΙΧΜΕΣ ] Σαμπάνια χωρίς συμπόνια

– και πάντως απέδειξε ότι δεν είναι αυθύπαρκτο. Η Αριστερά και μεγάλα τμήματα του πληθυσμού δεν θέλουν ούτε να τον ακούσουν. Προς τα πού λοιπόν θα γίνει το άνοιγμα που υποσχέθηκε ο νέος Πρόεδρος; Μήπως προς το βαθύ μπλε, σχεδόν μαύρο; Ουαί τοις (αριστεροίς) ηττημένοις. Η Δημοκρατία έχει ανάγκη μια ισχυρή αντιπολίτευση- ιδίως όταν η εξουσία είναι τόσο ισχυρή. Οι οιωνοί όμως για τους Σοσιαλιστές δεν είναι καλοί. Ανεπαρκώς εκσυγχρονισμένοι από χρόνια, ηττημένοι ιδεολογικά για μια ακόμη φορά, σπαράσσονται ήδη από εγωισμούς και μικρότητες: η απαξία με την οποία (ξαν)αντιμετωπίζεται από τους εσωκομματικούς αντιπάλους της η Σεγκολέν Ρουαγιάλ είναι και αυτοκτονική (για ΜΙΑ ΝΙΚΗ είναι μια νίκη- ιδίως όταν είναι τόσο καθαρή. Και δικαίως γιορτάζεται από τους νικητές- ακόμα κι αν είναι δυνητικά επικίνδυνοι. Το ζήτημα για τον Πρόεδρο Σαρκοζί, αλλά και την ίδια τη Γαλλία, είναι να μην επαναπαυτεί στο αποτέλεσμα αλλά να διαισθανθεί τι διακυβεύεται στο τόσο πολωμένο νέο τοπίο.

Αξίες- αλλά πώς; Εργασία, επιβολή, ηθική, σεβασμός, μόχθος. Οι αξίες που προτάσσει ο Σαρκοζί θυμίζουν στην καλύτερη περίπτωση ευαγγελικό κήρυγμα, στη χειρότερη καθεστώς στα όρια της απολυταρχίας. Διοικείται έτσι ένα κράτος σαν τη Γαλλία; Ενώνεται, όπως απαιτεί το αξίωμα, ένας λαός; Και με τι δεσμό; Τον φόβο του άλλου, την απέχθεια στο πνεύμα του ΄68, τον εγκλεισμό στο «γαλλικό μεγαλείο»;

Άνοιγμα- προς τα πού; Η Γαλλία ποτέ δεν ήταν τόσο δεξιά- εκλογικά και κοινωνιολογικά. Από μια άποψη, ό,τι δεν μπόρεσε ο Λεπέν το 2002, το πέτυχαν οι ιδέες του το 2007. Το Κέντρο διχάστηκε τις βουλευτικές που έρχονται) και άδικη: είχε βελτιωμένη παρουσία στον δεύτερο προεκλογικό γύρο, δημιούργησε πραγματικό ενθουσιασμό σε πολλούς, έφερε καλύτερο σκορ από τον Μιτεράν το 1965 και κοντά στον Ζοσπέν το 1997.

Δράση και κατάχρηση. Ο Σαρκοζί είναι απύθμενα φιλόδοξος και το γαλλικό πολίτευμα (ιδίως αν επικρατήσει και το κόμμα του στις βουλευτικές) του δίνει τα μέσα της φιλοδοξίας του. Έχει, επιπλέον, το πλεονέκτημα ότι δεν έκρυψε και δεν κρύφτηκε στον προεκλογικό αγώνα. Έτσι οι Γάλλοι κι εμείς οι άλλοι ξέρουμε τι να περιμένουμε: μια παρεμβατική διακυβέρνηση, μια θατσερική οικονομία, ένα μη συμπονετικό κράτος, μια αγγλοσαξονική Ευρώπη. Το νήμα μέχρι την πολλοστή δικαίωση του Θουκυδίδη (κάθε εξουσία κρύβει τον σπόρο της κατάχρησής της) είναι λεπτότερο παρά ποτέ. Ο Κ. Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ.