[ ΑΙΧΜΕΣ ] Το μάγουλο

Ο κόσμος της νύχτας είναι ένας «ιδιαίτερος» κόσμος. Το ίδιο και οι άνθρωποί του. Που έχοντας δει τόσα και τόσα στο σκοτάδι, έχουν αναπτύξει την εξαιρετική αίσθηση να κρίνουν τους ανθρώπους της μέρας με την πρώτη ματιά. Συνήθως αλάνθαστα. Αυτός ο κόσμος λοιπόν, που μπορεί να μη μετέχει στα κοινά αλλά τα παρακολουθεί με προσοχή, έχει εδώ και ημέρες βγάλει το συμπέρασμα πως ο Καραμανλής δεν είναι ισχυρός Πρωθυπουργός, αδιαμφισβήτητος, κυρίαρχος του παιχνιδιού. Με υπουργούς να τον αμφισβητούν ευθέως, με άλλους να οργιάζουν κατω από τη μύτη του, με τρίτους να δηλώνουν ότι «βαριούνται» και κάνουν αγγαρεία ή εκτίουν ποινή, οι άνθρωποι της πιάτσας έχουν βγάλει το συμπέρασμα ότι του Καραμανλή «του πιάνουν το μάγουλο». Χαρακτηρισμός ευθέως απαξιωτικός, που όμως, αν το καλοσκεφτεί κανείς, αποδίδει πλήρως την πραγματικότητα. Όταν το μισό Υπουργικό Συμβούλιο συζητάει πίσω από την πλάτη του ότι δεν κάνει τίποτε για να αντιμετωπίσει την κρίση και το άλλο μισό τού εισηγείται επί ματαίω δραστικές αλλαγές κι όταν δεν έχει το σθένος να οδηγήσει στην έξοδο υπουργούς που ευθύνονται για την κρίση, θύμα μιας ιδιόμορφης ομηρείας, δεν πρέπει να έχει κανείς πολλά ερωτήματα γιατί καταφεύγει σε παρακάλια προκειμένου να μην αυτοαπαλλαγεί της αγγαρείας του ο Βύρων Πολυδωρας. Μόνο που έτσι, αρχίζει πια κι αναρωτιέται και ο κόσμος της μέρας πώς μπορεί να άρχει ένας Πρωθυπουργός που καθημερινά, και εκ των πραγμάτων, καθίσταται ανίσχυρος. Και ώς πότε…