«Αν δεν γράφω στίχους θα τρελαθώ»

«Η μεγαλύτερη τιμή είναι όταν ακούω στις ταβέρνες όπου πηγαίνω, στους δρόμους καθώς περπατώ, τους ανθρώπους να λένε τα τραγούδια που έχω γράψει εδώ και 40 χρόνια». Κάτι αντίστοιχο θα συμβεί στις 29 και 30 Μαΐου όταν ακουστούν λίγα- μπροστά στα τουλάχιστον 1.200 που έχει γράψει- τραγούδια του δημοσιογράφου και ποιητή Λευτέρη Παπαδόπουλου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. «Άπονη ζωή», «Φτωχολογιά», «Σαββατόβραδο στην Καισαριανή», «Οδός Αριστοτέλους», «Αχ χελιδόνι μου», «Δεν θα ξαναγαπήσω»…

Στη μουσική περιπλάνηση που δανείζεται το όνομά της από τον τίτλο του χιλιοτραγουδισμένου στίχου του «Θα πιω απόψε το φεγγάρι», συνοδοιπόροι έρχονται ο Γιώργος Νταλάρας, η Μαρινέλλα, η Γλυκερία, ο Κώστας Μακεδόνας, η Μελίνα Ασλανίδου και το συγκρότημα Όναρ (Λευτέρης ΠλιάτσικαςΠέννυ Ραμαντάνη). Με πρόγραμμα ανάλογο των τιμητικών συναυλιών για τον Λευτέρη Παπαδόπουλο που είχαν γεμίσει το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το «Θα πιω απόψε το φεγγάρι» θα σηματοδοτήσει, στα τέλη του μή

ΙΝFΟ

«Θα πιω απόψε το φεγγάρι», αφιέρωμα στον Λευτέρη Παπαδόπουλο, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης (25ης Μαρτίου και Παραλία, τηλ. 2310895.938),
29 και 30 Μαΐου.

να, τα 12 χρόνια επιτυχημένης παρουσίας του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

«Αν δεν γράφω στίχους, αν δεν γράφω χρονογράφημα θα τρελαθώ», λέει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Η δύναμη των στίχων του έκανε και την πιο πρόσφατη δισκογραφική δουλειά του, «Σπάει το ρόδι», να γίνει χρυσή σε πωλήσεις. Το γεγονός ότι κάποια από τα τραγούδια του δίσκου τα είχε γράψει, όπως λέει, έως και πριν από μια πενταετία, καταδεικνύει τη διαχρονικότητα των στίχων του.

«Καμιά δεκαριά νέοι συνθέτες έχουν πάρει το βιβλίο μου, “100 ανέκδοτα τραγούδια”, και έχουν μελοποιήσει σχεδόν όλα τα τραγούδια. Παράλληλα οι Λάκης Παπαδόπουλος, Μάριος Τόκας, Ηλίας Μακρίδης, Στάμος Σέμσης, Πηγή Λυκούδη, Μιχάλης Κουμπιός, Τάσος Γκρους, Σπύρος Κουρκουνάκης έχουν πάρει καινούργια τραγούδια μου και ετοιμάζουν δίσκους», προσθέτει.

Προβληματισμένος με την πορεία της ελληνικής δισκογραφίας, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος θεωρεί πως την εποχή των βραχύβιων λαϊκοπόπ σουξέ, πολιτικό τραγούδι εξακολουθεί να υπάρχει. «Μα όλα είναι πολιτικά, ακόμα και οι σάχλες που παίζουν τα ραδιόφωνα, αλλά από την ανάποδη. Αποπολιτικοποιούν τον κόσμο. Πάντως πολιτικά τραγούδια, έτσι όπως τα γνωρίσαμε προδικτατορικά, στην Επταετία αλλά και έπειτα, δεν υπάρχουν. Άλλα είναι ερωτικά, άλλα σάχλες γι΄ αυτό και οι δισκογραφικές έχουν ναυαγήσει. Κάποτε ένας δίσκος γινόταν χρυσός με 50.000 αντίτυπα. Τώρα γίνεται με 15.000».