Εκλογές στη Γαλλία

Ετοιμάζει την κυβέρνησή του

Με τη Σεγκολέν να προειδοποιεί για σκοτεινές ημέρες αν εκλεγεί ο υποψήφιος της Δεξιάς και τον Σαρκοζί να αποδίδει ειρωνικά την κακή της διάθεση στις δημοσκοπήσεις (που τον εμφανίζουν νικητή με 53%-54,5%), ολοκληρώθηκε η προεκλογική εκστρατεία στη Γαλλία. Υποψήφιοι, δημοσκόποι και αναλυτές είπαν όσα έπρεπε να πουν. Τον λόγο παίρνουν αύριο οι ψηφοφόροι.

Για τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, την υποψήφια των Σοσιαλιστών, το βράδυ της Πέμπτης και η τελευταία μεγάλη προεκλογική της εκστρατεία, στη Λίλη, ήταν αφιερωμένη στον λυρισμό: «Εγώ θέλω να ξυπνήσω το φως, την ελπίδα, τη χαρά, το χαμόγελο, τη φαντασία που έχουμε μέσα μας, όχι το σκοτάδι». Το πρωί της Παρασκευής, όμως, ήταν αφιερωμένο στην επίθεση: μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό RΤL, η Σεγκολέν κατηγόρησε τον αντίπαλό της ότι ψεύδεται και χειραγωγεί τα ΜΜΕ και έχει «την ίδια νεοσυντηρητική ιδεολογία» με τον Τζορτζ Μπους, «μιμείται την ίδια τεχνική του συμπονετικού συντηρητισμού»- προσποιείται πως νοιάζεται αλλά αρνείται να δράσει, όταν οι άνθρωποι υποφέρουν. «Νιώθω την υποχρέωση να απευθύνω προειδοποίηση για τους κινδύνους

«Πολεμώ μέχρι τέλους για να πείσω τους Γάλλους», δήλωνε χθες η Σοσιαλίστρια

αυτής της υποψηφιότητας, τη βία και τη βαναυσότητα που θα εγκατασταθούν στη χώρα. Όλοι το ξέρουν, αλλά κανείς δεν το λέει. Είναι ένα είδος ταμπού. Πιστεύω πως η επιλογή του Νικολά Σαρκοζί είναι μια επικίνδυνη επιλογή», είπε.

Η συγκατάβαση. Ο Σαρκοζί απάντησε με την ίδια συγκατάβαση την οποία επέδειξε καθ΄ όλη τη διάρκεια της τηλεμαχίας που είχαν οι δύο υποψήφιοι το βράδυ της Τετάρτης. «Δεν έχει καλή διάθεση σήμερα το πρωί, πρέπει να φταίνε οι δημοσκοπήσεις», δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό Εurope-1. «Καθώς νιώθει το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια της, το φαινόμενο είναι κλασικό: τσιτώνεται, σκληραίνει, δείχνει τον πραγματικό της χαρακτήρα».

Οι τρεις τελευταίες δημοσκοπήσεις που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα ήταν, πράγματι, απαισιόδοξες για τη Σοσιαλίστρια υποψήφια: με βάση την πρόθεση ψήφου, ο Νικολά Σαρκοζί θα συγκεντρώσει αύριο το 53-54,5% των ψήφων, έναντι 45,5-47% της Σεγκολέν Ρουαγιάλ. «Πολεμώ μέχρι τέλους για να πείσω τους Γάλλους», δήλωνε χθες η τελευταία, επισημαίνοντας πως κάποιοι ψηφοφόροι παραμένουν αναποφάσιστοι. «Πρέπει να κάνουμε τους Γάλλους να καταλάβουν την επιλογή που έχουν μπροστά τους».

LΙΝΚS:

● www.segoleneroyal2007.net/
● www.sarkozy.fr/

Βρήκε ήδη πρωθυπουργό

Α πό την πλευρά του ο Σαρκοζί μοιάζει να έχει ήδη αρχίσει να μοιράζει υπουργικά πόστα. «Περιμένω ήρεμα την επιλογή του γαλλικού λαού», δήλωσε χθες πριν μεταβεί στις Άλπεις.

Πληροφορίες, ωστόσο, τον θέλουν να έχει επιλέξει για τη θέση του πρωθυπουργού τον 53χρονο πολιτικό του σύμβουλο και πρώην υπουργό Φρανσουά Φιγιόν- αν και σίγουρα θα προσφέρει κάποιο «γερό» υπουργείο στον πολύ πιο δημοφιλή ΖανΛουί Μπορλό, τον απερχόμενο υπουργό Κοινωνικής Συνοχής.

Ήταν και οι δύο τους παρόντες το βράδυ της Πέμπτης στην τελευταία μεγάλη προεκλογική συγκέντρωση του Σαρκοζί στο Μονπελιέ, στην πρώτη σειρά, πλάι στην απερχόμενη (πιθανότατα και επόμενη) υπουργό Άμυνας Μισέλ Αλιό-Μαρί καθώς και την Μπερναντέτ Σιράκ, τη σύζυγο του Ζακ Σιράκ. Όλοι μαζί άκουσαν τον επικρατέστερο διάδοχο του Σιράκ να απαγγέλλει στίχους του Πολ Βαλερί, να υμνεί το γαλλικό έθνος και να δηλώνει πως δεν μετανιώνει ούτε επειδή χρησιμοποίησε τη λέξη «αλήτες» (για τους εξεγερμένους νεαρούς μετανάστες των υποβαθμισμένων προαστίων) ούτε επειδή δήλωσε πως θέλει να καθαρίσει τα μπανλιέ με ένα «Κarcher» (μηχάνημα καθαρισμού υψηλής πίεσης).


ΑΛΕΝ ΤΟΥΡΕΝ «Ο Νικολά Σαρκοζί είναι ένα τίποτα!»

«Αν υπήρχε λίγη ευφυΐα σε τούτη τη χώρα, το ντιμπέιτ της Τετάρτης θα ήταν αρκετό για να ψηφίσει τη Σεγκολέν ένα 80% των Γάλλων! Δεν με εξέπληξε τόσο το γεγονός ότι ήταν καλή- αν και ήταν καλύτερη από ό,τι περίμενα. Αυτό που με άφησε άναυδο ήταν η διαπίστωση πως ο Σαρκοζί είναι ένα τίποτα!»
OΑλέν Τουρέν έχει μιλήσει πολλές φορές στα «ΝΕΑ», για διάφορα θέματα. Πρώτη φορά ωστόσο ακούσαμε τον διάσημο Γάλλο κοινωνιολόγο να μιλάει (σε πείσμα των 82 του χρόνων) με τέτοιο πάθος, με μια ένταση που άγγιζε θα μπορούσε να πει κανείς τα όρια της απόγνωσης… «Σας μεταφέρω το δικό μου συναίσθημα, όχι το γενικό συναίσθημα», σπεύδει να διευκρινίσει. Είναι πραγματιστής, ξέρει καλά πως η Γαλλία προσέρχεται αύριο στις κάλπες έχοντας να επιλέξει μεταξύ «ενός φαβορί και ενός αουτσάιντερ». Αυτό δεν αλλάζει όμως την πεποίθησή του «πως αν οι εκλογές κρίνονταν αποκλειστικά και μόνο από την τηλεμαχία των δύο υποψηφίων, θα μπορούσαμε να ελπίζουμε πως το 80% των Γάλλων θα ψήφιζε Σεγκολέν, το 10% Σαρκοζί και ένα 10% θα απείχαν».

ΕΙΠΕ:

Ο Σαρκοζί δεν έχει καμία κοινωνική ευαισθησία, δεν έχει καμία εθνική ευαισθησία, δεν έχει καμία ευρωπαϊκή ευαισθησία, είναι πραγματικά η καρικατούρα της Δεξιάς!

Δυναμικότητα. Ο διευθυντής ερευνών της ΕΗΕSS (της Ανώτατης Σχολής Κοινωνικών Σπουδών του Παρισιού) δεν δέχεται κουβέντα: «Κοιτάξτε, λέει στα «ΝΕΑ», η Σεγκολέν ήταν σε γενικές γραμμές καλή στο ντιμπέιτ. Είχε αυτοπεποίθηση, έδειχνε άνθρωπος έτοιμος να αναλάβει πρωτοβουλίες, και με εντυπωσίασε η δύναμη με την οποία απάντησε στον Σαρκοζί σε ορισμένα σημεία, όταν τον κατηγόρησε, για παράδειγμα, για πολιτική ανηθικότητα. Δεν είναι όμως τόσο αυτό το θέμα. Σας το ξαναλέω, εκείνο που με άφησε άναυδο ήταν η διαπίστωση πως ο Σαρκοζί είναι ένα τίποτα! Είναι μόνο “εγώ” και αριθμοί. Κάνει υπολογισμούς, λέει θα κάνουμε αυτό, θα κάνουμε εκείνο, αλλά οι άνθρωποι δεν υφίστανται. Δεν υπάρχει όραμα για την κοινωνία, μόνο “δουλέψτε περισσότερο για να κερδίσετε περισσότερο”, μια δήλωση πραγματικά ακραίου οικονομικού φιλελευθερισμού, ένας άνθρωπος κενός συναισθήματος. Δεν έχει καμία κοινωνική ευαισθησία, δεν έχει καμία εθνική ευαισθησία, δεν έχει καμία ευρωπαϊκή ευαισθησία, είναι εξαιρετικά αδιάφορος προς τις κοινωνικές πραγματικότητες, είναι πραγματικά η καρικατούρα της Δεξιάς!». Όμως ο Αλέν Τουρέν δεν τρέφει ψευδαισθήσεις. Θεωρεί πως η Σεγκολέν Ρουαγιάλ «κέρδισε πόντους», θεωρεί πως «το δεύτερο τμήμα της προεκλογικής εκστρατείας άλλαξε αρκετά την εικόνα που έχουμε για τους υποψηφίους», πως η εικόνα της Σοσιαλίστριας υποψήφιας «ενισχύθηκε σημαντικά» σε σχέση με ό,τι ίσχυε πριν από τις 22 Απριλίου (ειρήσθω εν παρόδω, ο ίδιος δήλωνε προεκλογικά πως στον πρώτο γύρο θα ψήφιζε τη Σεγκολέν με… «κλειστή τη μύτη») αλλά σε αυτό το στάδιο «η κατάσταση πολύ δύσκολα μπορεί να ανατραπεί». Θα ήθελε λοιπόν να μας βοηθήσει να… εξιχνιάσουμε αυτό που πολλοί άνθρωποι εκτός Γαλλίας, αλλά και εντός Γαλλίας, θεωρούν μυστήριο: τους λόγους για τους οποίους ένα τόσο μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων έλκεται από τον Νικολά Σαρκοζί;

Απόλυτος άρχοντας. «Πρέπει να θυμάστε δύο πράγματα. Κατ΄ αρχήν, πως ο Σαρκοζί είναι στη Δεξιά ο απόλυτος άρχοντας. Ο Αλέν Ζιπέ εξακολουθεί να βρίσκεται εκτός παιχνιδιού, ο ντε Βιλπέν είναι διαλυμένος, ο Σιράκ αποτελεί παρελθόν, έχει λοιπόν το μονοπώλιο της Δεξιάς. Κατά δεύτερον, υπάρχει στη Γαλλία ένα αίτημα της Δεξιάς να είναι πιο Δεξιά, και ο Σαρκοζί ανταποκρίθηκε σε αυτό, μεταμόρφωσε μια Δεξιά κάπως πλαδαρή σε μια Δεξιά σκληρή. Κι έπειτα, κατάφερε αυτό το ανήκουστο πράγμα, να αλλάξει στη διάρκεια της εκστρατείας του τουλάχιστον δύο φορές προσανατολισμό! Ξεκίνησε φιλελεύθερος, έπειτα θα θυμάστε εκείνη την περίφημη ομιλία που είπε “άλλαξα”. Βασικά είχε αλλάξει λογογράφο, πήρε έναν γκωλιστή, τον Ανρί Γκενό. Θυμήθηκε λοιπόν όλους τους θρύλους των Σοσιαλιστών και την ενιαία θεώρηση της ιστορίας και στη συνέχεια, στην τρίτη του φάση, επεχείρησε να πάρει με το μέρος του τους ακροδεξιούς του Λεπέν. Είναι λοιπόν πολύ ευέλικτος, δίνει την εικόνα της εξουσίας, του κύρους. Και μπορεί οι Γάλλοι να εκφράζουν επιφυλάξεις όσον αφορά τον άνθρωπο, να τους ανησυχεί αυτή η εικόνα του λίγο ασταθούς, του λίγο ανισόρροπου, επιδοκιμάζουν ωστόσο τη στάση της σκληρότητας, της αυστηρότητας, της έμφασης στην ασφάλεια και την εργασία, χωρίς συναισθηματισμούς».


«Θα βγάλουν όλοι τα μαχαίρια»

O Αλέν Τουρέν δεν περιμένει με αγωνία μόνο το αποτέλεσμα των εκλογών. Για εκείνον, «είναι σχεδόν πιο σημαντικό να δούμε τι θα κάνει μετά τις εκλογές το Σοσιαλιστικό Κόμμα». Ο φόβος του είναι έκδηλος. Θεωρεί πως η προσέγγιση του Κέντρου που επεχείρησε τις τελευταίες εβδομάδες η Σεγκολέν, ο διάλογος με τον Φρανσουά Μπαϊρού, ο επαναπροσδιορισμός των Σοσιαλιστών ως ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, είναι μονόδρομος- πόσο μάλλον αφού η επονομαζόμενη Αριστερά της Αριστεράς είναι πλέον ουσιαστικά ανύπαρκτη. Όπως λέει ωστόσο, «δεν είμαι καθόλου βέβαιος πως το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει κάνει σήμερα μια επιλογή. Αφέθηκαν απλώς να παρασυρθούν». Και αν ηττηθεί την Κυριακή η Σεγκολέν, φοβάται πως αυτό που θα ακολουθήσει «θα είναι ένας πόλεμος ηγετών, θα βγάλουν όλοι τα μαχαίρια και θα αρχίσουν να χτυπούν· μια καταστροφή».


«Κανείς δεν κυβερνάει μόνος του»

Ερώτημα καίριο: Αν, όπως όλα δείχνουν, εκλεγεί την Κυριακή ο Νικολά Σαρκοζί, τι πρέπει να περιμένουμε; Είναι πράγματι επικίνδυνος όπως υποστηρίζουν κάποιοι; Θα γίνει πράγματι ένας νέος Μπερλουσκόνι; Ή όλα αυτά ενέχουν μια δόση υπερβολής; «Κοιτάξτε», λέει ο Αλέν Τουρέν, «ας είμαστε ρεαλιστές, θεωρώ αυτού του είδους τις δηλώσεις, ότι είναι επικίνδυνος κλπ.,

φυσιολογικές για μια προεκλογική περίοδο, αλλά σαφώς υπερβολικές. Καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν εξαρτάται σε τέτοιο βαθμό από τον χαρακτήρα του προέδρου. Δεν κυβερνάει κανείς μόνος του, υπάρχει πρωθυπουργός, υπάρχει κοινοβούλιο, και μην ξεχνάτε πως σε έναν μήνα έχουμε κοινοβουλευτικές εκλογές και πολλά, τα πάντα, θα κριθούν με βάση την έκβασή τους.

Και ξέρετε, λέμε συνέχεια πως στη Γαλλία ο πρόεδρος είναι παντοδύναμος, αλλά αυτά είναι αστειότητες, μπορώ να σας πω πως η δύναμη που έχει στα χέρια του ο Βρετανός πρωθυπουργός για παράδειγμα είναι πολύ μεγαλύτερη. Όσο για τις συγκρίσεις με τον Μπερλουσκόνι, δεν θεωρώ πως είναι βάσιμες. Ο Μπερλουσκόνι είχε στα χέρια του όλα τα ΜΜΕ και πολλά χρήματα, και έγινε πρωθυπουργός για να λύσει τα προβλήματά του, δικαστικά ή άλλα. Δεν θα έλεγα το ίδιο για τον Σαρκοζί. Ότι εμπνέει ανησυχία όμως με τον παρορμητισμό του, αυτό είναι αλήθεια».


ΓΝΩΜΗ Η στιγμή της αλήθειας

Αν κάποια γυναίκα αξίζει να φτάσει στο ανώτατο αξίωμα, αυτή είναι η Σεγκολέν, επειδή αντιστοιχεί στο γαλλικό πρότυπο θηλυκότητας. Πού είναι λοιπόν οι φεμινίστριες που θα έπρεπε τώρα να πανηγυρίζουν γι΄ αυτή την ιστορική ευκαιρία και να διαμαρτύρονται για τις σεξιστικές επιθέσεις εναντίον τής πρώτης σοβαρής γυναίκας υποψηφίου για την προεδρία της Γαλλίας; Πού είναι τώρα που πλησιάζει η στιγμή της αλήθειας; Σχετικό κείμενο που κυκλοφόρησε με στόχο να συγκεντρώσει ένα εκατομμύριο υπογραφές, τελικά μάζεψε μόλις 17.000…

Ο φεμινισμός και η εξουσία εξακολουθούν να είναι ασυμβίβαστα σε πολλά μέρη του κόσμου. Τα γράφω αυτά με τη σκέψη σε αυτή τη μεριά του Ατλαντικού, όπου η πρώτη σοβαρή γυναίκα υποψήφια για την προεδρία υπέστη άδικες και μικροπρεπείς επιθέσεις κάθε είδους, από τον τρόπο που χτένιζε τα μαλλιά της μέχρι τον γάμο της. Οι γυναίκες κερδίζουν πολιτική ισχύ σε πολλά μέρη του κόσμου, αλλά το κακό είναι ότι συχνά τούς φράζουν τον δρόμο αξεπέραστα στερεότυπα για τα δύο φύλα. Η εμπειρία της Σεγκολέν Ρουαγιάλ ίσως να μην εκφράζει μια «γαλλική εξαίρεση», αλλά να αποτελεί μια γενικότερη πραγματικότητα. Το σχόλιο της καθηγήτριας του ΜΙΤ Ιζαμπέλ ντε Κουρτιβρόν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Μπόστον Γκλόουμπ».


ΓΝΩΜΗ Ένα πραγματικά νέο πρόσωπο

Το πραγματικά νέο πρόσωπο στη γαλλική πολιτική ζωή είναι ο Νικολά Σαρκοζί. Είναι εκείνος που απομυθοποιεί τη ρητορική πολλών Γάλλων πολιτικών. Είναι εκείνος που λέει ότι οι Γάλλοι πρέπει να δημιουργήσουν νέο πλούτο δουλεύοντας περισσότερο και ότι όλες οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν έως τώρα περιορίζονταν στην κατανομή της εργασίας και του υπάρχοντος πλούτου.

Μια από τις κορυφαίες στιγμές της μονομαχίας ήταν όταν η Σεγκολέν δήλωσε περήφανα: θέλω να γίνω η πρόεδρος μιας Γαλλίας που θα λειτουργεί και θα προχωρεί. Ειρωνικά, ο Σαρκοζί της απάντησε ότι ο ίδιος θέλει να γίνει ένας πρόεδρος που θα διορθώσει ό,τι δεν λειτουργεί. Η δύναμη της Σεγκολέν είναι ότι θέλει να κάνει μεταρρυθμίσεις που δεν θα προκαλέσουν μεγάλες συγκρούσεις. Η αδυναμία του Σαρκοζί είναι η λαχτάρα του να τα αλλάξει όλα αμέσως, συνήθειες, παραδόσεις. Αυτό είναι το γνώρισμα του νέου προσώπου: παίρνει αποστάσεις από όλες τις ελίτ που έχουν μέχρι τώρα κυβερνήσει τη χώρα. Αυτό είναι το πλεονέκτημά του. Αυτό που μένει να δούμε, είναι αν η Γαλλία αισθάνεται ότι πραγματικά έχει ανάγκη από αυτό το νέο πρόσωπο που είναι εν μέρει αυθεντικό και εν μέρει κατασκευασμένο.

Το σχόλιο της αρθρογράφου Μπάρμπαρα Σπινέλι δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Λα Στάμπα».