ΑΙΧΜΕΣ Χωρίς ντροπή

Oκ. Πανούρης χαμογελά με αυτοπεποίθηση στον φακό: «Εμείς στο υπουργείο Δικαιοσύνης έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη». Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη, που ζήτησε το άνοιγμα των λογαριασμών της εργαζόμενης στο υπουργείο Δικαιοσύνης, κόρης του. Ο κύριος Γενικός καθιστά σαφές ότι μιλά και εξ ονόματος του προϊσταμένου του, υπουργού Δικαιοσύνης, που μπορεί να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, με το κεφάλι του στη θέση του.

Ο κ. Καραμανλής «αποκεφάλισε» τον υπουργό Απασχόλησης, επειδή ο ειδικός γραμματέας του βρέθηκε στην ίδια ακριβώς λίστα με την εργαζόμενη κόρη τού γενικού γραμματέα του υπουργείου Δικαιοσύνης. Στην παρούσα φάση της δικαστικής διερεύνησης, ουδείς μπορεί να ενοχοποιηθεί και το τεκμήριο της αθωότητος εξακολουθεί να ισχύει στη χώρα αυτή. Όμως, προεξοφλώντας την ενοχή τού ενός και προδικάζοντας την αθωότητα του άλλου, ο Πρωθυπουργός εμφανίζεται να γνωρίζει ήδη αυτά που οι δικαστικοί αγωνίζονται να ανακαλύψουν. Ο Πρωθυπουργός τούς γνωρίζει καλύτερα. Είναι όλοι τους παιδιά του. Μπροστά στα θηριώδη σκάνδαλα, η κυβερνητική καθημερινότητα περνά πλέον απαρατήρητη. Τα στελέχη της Ν.Δ. έχουν εγκατασταθεί στον κρατικό μηχανισμό συν γυναιξί και τέκνοις. Από τον γιο του Σημαιοφορίδη μέχρι την κόρη του Πανούρη, υπάρχει μια θέση στο Δημόσιο για όλους. Ακόμα κι αν δεν ελέγχονταν για ενδεχόμενα αδικήματα, οι αξιωματούχοι που καταλαμβάνονται να έχουν διορίσει την οικογένειά τους στον (δημόσιο) τομέα ευθύνης τους, θα έπρεπε να νιώθουν λίγη ντροπή και να κατεβάζουν τα μάτια αντί να ατενίζουν τη δημοσιότητα με αλαζονικό χαμόγελο. Όμως, αισθάνονται την προστατευτική κάλυψη του αρχηγού της μεγάλης οικογένειας, που με τη σειρά του εκτιμά ότι εξακολουθεί να εξασφαλίζει την ανοχή της ελληνικής κοινωνίας.

Εν τω μεταξύ, η λεηλασία της χώρας συντελείται σε πολλά επίπεδα, από τις μεγάλες μπάζες των Ταμείων, μέχρι την καθημερινή μισθοδοσία των συγγενών και φίλων από τον κρατικό κορβανά. Η λεηλασία της χώρας συντελείται με χαμόγελο. Όταν μας λένε ότι έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη, δεν ανησυχούν μήπως αναρωτηθούμε αν έχουν συνείδηση.