ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Δικτατορία

O λόγος στους αναγνώστες. O Μιχ.Κουβάτσος, 28ης Οκτωβρίου 30, Καμένα Βούρλα, γράφει:

«Συμπληρώθηκαν στις 21/4/2007 σαράντα (40) χρόνια από την αποφράδα ημέρα, κατά την οποία μία μικρή μειονότητα επίορκων αξιωματικών των Ε.Δ. (το μείζον μέρος και η ηγεσία ήταν του στρατού ξηράς), με στρατιωτικό πραξικόπημα κατέλυσαν το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας και επέβαλαν στυγνή δικτατορία για επτά (7) χρόνια (μέχρι την 23η Ιουλίου 1974). Τα γεγονότα είναι γνωστά στους μεγαλυτέρας ηλικίας αναγνώστες που τα έζησαν, ενώ έχουν καταγραφεί στην Ιστορία για την ενημέρωση και μελέτη των νεωτέρων. Η δικτατορία των συνταγματαρχών δεν (πρέπει να) ήταν “κεραυνός εν αιθρία”, αφού είχαν δημιουργηθεί όλες οι προϋποθέσεις για την επιβολή της στην Ελλάδα, από καιρό.

α) Υπήρχε η ξένη μεγάλη δύναμη (ΗΠΑ) που την ήθελε και την στήριξε, προκειμένου να επιτύχει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της. Εν προκειμένω, τη διχοτόμηση της Κύπρου, όπως συνέβη με την εισβολή του “ΑΤΤΙΛΑ” το καλοκαίρι του 1974 και την παραμονή στο 37% του εδάφους της νήσου των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, παρά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για την αποχώρησή τους από την Κύπρο. β) Η αποστασία μεγάλου αριθμού βουλευτών του (τότε)

κυβερνώντος κόμματος (Ένωση Κέντρου) και η ωμή παρέμβαση του (τότε) ανώτατου άρχοντος, που αυθαιρέτως κατήργησε τον πρωθυπουργό της λαϊκής εντολής του 53% των εκλογών του 1963 και σχημάτισε κυβερνήσεις ανδρεικέλων, το καλοκαίρι του 1965. Ο λαός είχε αηδιάσει και αρκετοί ρωτούσαν “δεν υπάρχει ένας λοχίας; ”- αυτό, δηλαδή, που είχαν μεθοδεύσει και επέβαλαν.

Κατά την τελευταία του επίσκεψη στην Ελλάδα, ο (τότε) πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον- προς τιμήν του- απεδέχθη την ευθύνη των ΗΠΑ και ζήτησε συγγνώμη για τη στήριξη της χούντας.

γ) Οι ευθύνες των πολιτικών (συλλήβδην) είναι μεγάλες, διότι γνώριζαν και την ύπαρξη “συνωμοτικής οργάνωσης” και τον ηγέτη της στις τάξεις των Ε.Δ. και δεν τους είχαν εκδιώξει. Οι “επαναστάτες” αξιωματικοί που στήριξαν τη δικτατορία δεν το έκαναν για “να σώσουν την Ελλάδα”, αλλά για ιδιοτελή συμφέροντα. Ο ελληνικός λαός, μεγάθυμος, απέκτησε (και πάλι) εμπιστοσύνη και αγάπη για τις Ε.Δ., όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις. Προτείνω στις Στρατιωτικές (παραγωγικές)

Σχολές των Ε.Δ. (Ευελπίδων, Δοκίμων, Ικάρων) να γραφεί, σε περίοπτη θέση, η ρήση του Γάλλου συγγραφέα Εμίλ Ζολά:

“Σεβόμεθα τους αξιωματικούς, όταν με τα ξίφη τους υπερασπίζονται την πατρίδα και όχι όταν με τη λαβή του ξίφους των κάμπτουν τον αυχένα του λαού μας”».