Η επανεκλογή πρωθυπουργών

Ο κ. Κωνσταντίνος Α. Βαλαγιαννόπουλος, υποψήφιος διδάκτωρ ΕΜΠ, γράφει για την επανεκλογή πρωθυπουργών και κυβερνήσεων:

«Η επανεκλογή ενός πρωθυπουργού στο αξίωμά του σε μια σύγχρονη δημοκρατία αποτελεί την ύψιστη τιμή ενός λαού σε έναν ηγέτη, μια ευκαιρία για να εμπνεύσει οράματα και να δημιουργήσει με έργα εξασφαλίζοντας μια θέση στην Ιστορία. Παρόλα αυτά η επιτυχής διεκπεραίωση μιας δεύτερης πρωθυπουργικής θητείας αποδεικνύεται ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα στην ελληνική πολιτική ζωή.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, τρεις κυβερνήσεις ανανέωσαν τη θητεία τους και όλες είχαν πολύ πιο πενιχρά αποτελέσματα από τις πρώτες τους περιόδους. Το έργο της κυβέρνησης της περιόδου 2000-2004 χάθηκε στην ατμόσφαιρα της αλαζονείας τής εξουσίας και των καταγγελιών γα τη διαπλοκή. Η κυβέρνηση της τετραετίας 1985-1989 βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν βάλτο οικονομικών σκανδάλων, με κορυφαίο το σκάνδαλο Κοσκωτά. Τέλος, η κυβέρνηση της περιόδου 1977-1981 είχε τόσο ραγδαία πτώση δημοτικότητας, που ο ιστορικός αρχηγός της αναγκάστηκε να μεταπηδήσει στο Προεδρικό Μέγαρο για να διατηρήσει κάποια επιρροή στο πολιτικό σύστημα. Δεν είναι τυχαίο ότι και στις τρεις περιπτώσεις, τα αντίστοιχα κόμματα γνώρισαν τις οδυνηρότερες ήττες τους στις (μη πρόωρες) εκλογές μετά τη δεύτερη θητεία τους (1981, 1989, 2004).

Αυτό το φαινόμενο μπορεί να αιτιολογηθεί με πολλούς τρόπους. Πρώτα απ΄ όλα η ίδια η κυβέρνηση δεν μπορεί να επικαλεστεί τη δικαιολογία ότι παρέλαβε καμένη γη από την προηγούμενη. Για ό,τι κακό ευθύνεται η ίδια και ελέγχεται, γιατί δεν το διόρθωσε κατά την προηγούμενη θητεία της. Γι΄ αυτό τον λόγο απολαμβάνει μηδενική πίστωση χρόνου από τους πολίτες, οι οποίοι έχουν και μεγαλύτερες απαιτήσεις, καθώς την έκριναν άξια για τη μεγάλη τιμή της επανεκλογής. Ακόμα έχει καταγραφεί ότι η διαφθορά αναπτύσσεται με ρυθμό ανάλογο του χρόνου στην εξουσία, με αποτέλεσμα κατά τη δεύτερη θητεία οι τοπικοί κομματάρχες να μην έχουν κανένα ενδοιασμό για να ξεδιπλώσουν τις θλιβερές πρακτικές τους».