Νέοι Δίσκοι

Ρέγκε δεσμοί αίματος

Η ρέγκε (και dub και ska και άλλα πολλά) μοιάζει με το Μετρό. Κινείται υπόγεια και κατεβαίνει σε πολλούς σταθμούς. Στην ηλιόλουστη επιφάνεια της γης μάλιστα λάμπει. Ή, καλύτερα, να το πω έτσι: όσο πιο πολύ νταμπ έχει ο ρυθμός τόσο πιο ρυθμός γίνεται. Παλιά 45άρια, δισκάκια από την Τζαμάικα, φθαρμένες ηχογραφήσεις, νοτισμένα εξώφυλλα- τι άλλο θέλεις; Από το νησί οι μουσικές βρίσκουν τον δρόμο τους σε κάθε χρυσοπληρωμένο στούντιο, σε νέες αεροδυναμικές παραγωγές. Αλλά ας μείνουμε πρώτα στα ονόματα.

Η φαμίλια Μάρλεϊ έχει να περηφανεύεται για τις παραγωγές και τις μουσικές που υπογράφουν άξια μέλη της. Έχω στα πρόχειρα για πεταχτές ακροάσεις ακόμη τo περσινό πόνημα του Jr Gong- Ντάμιεν Μάρλεϊ, ενώ πλησιάζει δυναμικά ο Στίβεν Μάρλεϊ για να αναθερμάνει τις σχέσεις με την οικογένεια. Κάνε παιδιά, για να ακούει ο κόσμος δηλαδή.

Ο θρύλος του πάτερ φαμίλια Μπομπ Μάρλεϊ άλλωστε είναι τόσο μεγάλος, που μπορεί να θρέψει τα τέκνα όλου του κόσμου. Με χορτασμένα όλα τα παιδιά, ο 35χρονος Στίβεν κάνει (ενστικτωδώς;) την πιο σωστή κίνηση: αφήνει τις οικογενειακές αξίες στην άκρη, σε σημείο που να φτάνει όμως το χέρι του, και απομακρύνεται από εκεί. Έξοχος ο νέος. Ρέει ρέγκε παντού και όπου δεν ρέει φανερά, έρχεται η δόνηση κάτω από βασικό μότο του κομματιού. Ο Στίβεν θέλει να σε παρασύρει σε ολόκληρη την εμπειρία- δεν τον φτάνει μόνο η αίσθηση που η τζαμαϊκάνικη μουσική σού προσφέρει απλόχερα με την πρώτη νότα. Ο Μάρλεϊ θέλει το σύνολο. Ολοστρόγγυλα, χυμώδη κομμάτια. Ικανά να θεριέψουν στα ηχεία, τινάζοντας δεξιά- αριστερά τα μπάσα, αλλά και να αράξουν στον καναπέ για χαλάρωση. Από το υπνωτικό «Μind Control» ώς το συναρπαστικό «Ηey Βaby» με Μος Ντεφ, τα πηγαινέλα του αδελφού Jr Gong που απαντά στους δεσμούς αίματος με μελωδική ετοιμότητα. Και ένα κομμάτι στο οποίο κόλλησα αμέσως- το «Let her dance», με μια κρούστα από σπανιόλικη κιθάρα και με τα φωνητικά της Μaya Αzucena, που απλώνεται στην ατμόσφαιρα σαν τη γύρη που την παίρνει ο άνεμος. Από τις στιγμές, για να καταλάβετε, που θα ΄θελα πολύ να είχε ήχο τούτη η σελίδα.


Μπομπ Μάρλεϊ & υιοί

(ή… ο Στίβεν και τα αδέλφια του) ●Ζίγκι Μάρλεϊ (γεννήθηκε το 1968), ο πιο γνωστός γιος. Πιο πρόσφατο άλμπουμ «Love is my Religion» ( 2006)

●Tζούλιαν Μάρλεϊ (1975).

Πρόσφατο άλμπουμ «Α Τime and a Ρlace» (2003)- συνεργασία και με Ντάμιεν ●Κιμάνι Μάρλεϊ (1976). Μεγάλη επιτυχία η διασκευή του «Εlectric Avenue» του Έντι Γκραντ.

Ηχογράφηση «Μany Μore Roads» (2001)

●Ντάμιεν Μάτλεϊ (1978), δεινός και στα πικάπ ως ντιτζέι. Άλμπουμ του το «Welcome to Jamrock» (2006)συνεργασία με Μπεν Χάρπερ, ο οποίος συμμετέχει και στο άλμπουμ του Στίβεν Μάρλεϊ
Από τη θάλασσα… στα βάθη της Σενεγάλης

Ο βρεγμένος το νερό δεν το φοβάται και ο Σέου Χόργκε, της Βραζιλίας, που μούσκεψε στην ταινία «Τhe Life Αcquatic With Steve Ζissou» και του εμπιστεύτηκε και ο Ντέιβιντ Μπάουι τραγούδια του να τα πει στα πορτογαλέζικα, δεν φοβάται να ορμήσει σαν ταύρος με μελωδικές ευαισθησίες στη σκηνή του φεστιβάλ του Μοντρέ (Seu Jorge Live at Μontreux). Το υγρό στοιχείο κυριαρχεί στο στυλ και ο ελαφρύς κυματισμός στην ερμηνεία των κομματιών του «Cru» (από τα πιο δημοφιλή άλμπουμ στις μουσικές του κόσμου τελευταία) θυμίζει κάτι παλιές συνθέσεις που κινούνται σαν αιώνια ρεύματα και ποτίζουν τους καιρούς μας.

Ο κόσμος ζαλισμένος από τις ταλαντώσεις επιστρέφει στην κοιτίδα του ρυθμού. Στη Νέα Υόρκη το ατίθασο σχήμα των Αntibalas (θα πει «αλεξίσφαιρο» στα ισπανικά) βάζει στο κόλπο της afrobeat κουλτούρας του ( «Security»- το άλμπουμ) έναν συνήθη ύποπτο, τον κ. Τζον Μακεντάιαρ, από τους αβανγκαρτίστες Τortoise, και αρχίζει το πανηγύρι. Να πιάνεις τζαζ και άφρο να γίνεται. Να ξεχειλίζει ρυθμός και να φτιάχνει χειμάρρους. Η κομπανία, επιπλέον, έχει λειώσει σόλες παίζοντας ασταμάτητα, εξ ου και ο μεγάλος συγχρονισμός ακόμη και στις πιο δύσκολες ακροβασίες του ρυθμού.

Από τις πιο εκφραστικές φωνές της Σενεγάλης, ο Ίσμαελ Λο τραγουδάει με τη γλύκα που σε κάνει να πιστεύεις πως ο κόσμος του είναι φτιαγμένος από ζάχαρη. Στο «Senegal», μελωδίες και ενορχηστρώσεις σαν πούπουλα και μπαλάντες μπλέκονται με τη ρέγκε και τις αφρικανικές ρίζες τους. Ο «Μπομπ Ντίλαν της Αφρικής», όπως κάποτε χαρακτήρισαν τον Ίσμαελ Λο για τις κιθαριστικές τεχνικές του, δεν ταράζει τα νερά. Επιπλέει ακολουθεί τον άνεμο και κατακτά τα ακροατήρια της Δύσης. Δύσκολο δεν είναι.