ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

Η ώρα της περισυλλογής

Αφού βομβαρδίστηκαν επί μήνες από δηλώσεις, καταγγελίες, αναλύσεις και δημοσκοπήσεις, 44,5 εκατομμύρια Γάλλοι ψηφοφόροι καλούνται σήμερα να περάσουν μία «ημέρα περισυλλογής», ώστε να επιλέξουν αύριο με (κατά το δυνατόν) καθαρό μυαλό τους μονομάχους του δεύτερου εκλογικού γύρου. Σαρκοζί, Σεγκολέν, Μπαϊρού και Λεπέν φτάνουν στις κάλπες με αυτή ακριβώς τη σειρά- για τη «Μonde», ωστόσο, το φώτο φίνις παραμένει απρόβλεπτο.

Oύτε στο ελάχιστο δεν «καθάρισε» η εικόνα κατά τη χθεσινή τελευταία ημέρα της προεκλογικής εκστρατείας στη Γαλλία. Τέσσερις δημοσκοπήσεις από ισάριθμα ινστιτούτα έδωσαν στον υποψήφιο της Δεξιάς Νικολά Σαρκοζί ποσοστό 27%-30%, στην υποψήφια των Σοσιαλιστών Σεγκολέν Ρουαγιάλ 22,5%26%, στον κεντρώο υποψήφιο Φρανσουά Μπαϊρού 17%-20% και στον ακροδεξιό Ζαν Μαρί Λεπέν 13%-16%. Ο τελευταίος επιμένει (να απειλεί…) πως «η φάρσα έχει τελειώσει» και όχι μόνο θα επαναλάβει την επίδοση του 2002, όταν προκρίθηκε στον δεύτερο γύρο αποκλείοντας τον Σοσιαλιστή Ζοσπέν, αλλά αυτή τη φορά θα εκλεγεί και πρόεδρος.

Από την πλευρά του, ο Μπαϊρού αφιέρωσε τα τελευταία του πυρά στον «αλαζόνα» Ζαν-Μαρί Κολομπανί, τον διευθυντή της «Μonde», που κάλεσε τους ψηφοφόρους να προκρίνουν τον Σαρκοζί και την Σεγκολέν, ώστε να μπορέσει «η παλιά, καλή Γαλλία» να πει καθαρά πού θέλει να πάει.

Ο διευθυντής της «Μonde», Ζαν-Μαρί Κολομπανί, κάλεσε τους ψηφοφόρους να προκρίνουν τον Σαρκοζί και την Σεγκολέν προκαλώντας την οργή του Μπαϊρού

Τα τριαντάφυλλα. Ενισχυμένη και ικανοποιημένη από την υποστήριξη (και τα τριαντάφυλλα) που της προσέφερε στην τελευταία της προεκλογική εμφάνιση ο Ισπανός πρωθυπουργός, η Σεγκολέν κάλεσε χθες τους ψηφοφόρους «να προσέλθουν μαζικά στις κάλπες»κάτι μάλλον δεδομένο.

Όσο για τον προπορευόμενο, τον Νικολά Σαρκοζί, αυτός κατηγόρησε όλους όσοι τον εμφανίζουν ως αυταρχικό και επικίνδυνο πως είναι «κατά κάποιο τρόπο, φασίστες». Λίγες ώρες νωρίτερα, στην τελευταία του προεκλογική εμφάνιση στη Μασσαλία, στην πόλη όπου ο Λεπέν ήρθε πρώτος και στις τρεις τελευταίες προεδρικές εκλογές, είχε καλέσει τους ψηφοφόρους να «αγκαλιάσουν» το όνειρό του για μια νέα Αναγέννηση, όπου το μέλλον είναι υπόσχεση και όχι απειλή.


Δεν τους βοήθησε η προεκλογική εκστρατεία

«Συμπέρασμα: κανένα συμπέρασμα», συνόψιζε χθες ο γαλλικός Τύπος, υπενθυμίζοντας πως το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος δήλωνε μέχρι την ύστατη στιγμή αναποφάσιστο. Οι υποψήφιοι έκαναν ό,τι μπορούσαν, το ίδιο και οι πολυάριθμοι αστέρες του κινηματογράφου και του πενταγράμμου που φωτογραφήθηκαν χαμογελαστοί στο πλευρό τους, το ίδιο και οι διανοούμενοι που επέμεναν μέχρι τέλους να νουθετούν ψηφοφόρους και υποψήφιους: «Όποιος λέει όχι στην οικολογική κεντροαριστερά λέει ναι στη δεξιά», απεφάνθη ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ κρίνοντας πως δεν υπάρχουν παρά δύο πιθανές πλειοψηφίες: ή Σαρκοζί, Λεπέν και ένα τμήμα του UDF», του κόμματος Μπαϊρού, ή «Σεγκολέν, Μπαϊρού και Ντομινίκ Βουανέ», η υποψήφια των Πρασίνων. Είναι προφανές πως ο πρώην Κόκκινος και νυν Πράσινος Ντάνι, αν και «υποστηρίζει απόλυτα» την Σεγκολέν, ανήκει στην αρκετά μεγάλη οικογένεια των ΤSS (Τout Sauf Sarkozy) όσων λένε Όλα εκτός Σαρκοζί. Αλλά ακόμα και σήμερα, αφού καταβρόχθισαν χιλιάδες φύλλα εφημερίδων, αφού κόλλησαν για ατελείωτες ώρες μπροστά στις οθόνες της τηλεόρασης, οι Γάλλοι ψηφοφόροι εμφανίζονται βέβαιοι για ένα μόνο πράγμα: πως η προεκλογική εκστρατεία δεν ήταν και σπουδαία (το πιστεύουν σε ποσοστό 59%) και δεν τους βοήθησε ιδιαίτερα να ενημερωθούν (53%)· τους άνοιξε μεν την όρεξη να ψηφίσουν (60%) αλλά δεν τους διευκόλυνε και πολύ να επιλέξουν υποψήφιο (43%). Δόξα τον Τουτάτη, τα επόμενα ποσοστά που θα δοθούν στη δημοσιότητα θα είναι τα αποτελέσματα του πρώτου εκλογικού γύρου!


«Αν εκλεγεί ο Σαρκοζί, μεταναστεύω στην Ελλάδα!»

Το να στηρίζει η κόρη του Φρανσουά Μιτεράν ανοιχτά τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, τη Σοσιαλίστρια υποψήφια για τη γαλλική προεδρία, λογικό κι αναμενόμενο. Το να στηρίζει ταυτόχρονα τον απερχόμενο πρόεδρο της Γαλλίας, τον Δεξιό Ζακ Σιράκ- ή τουλάχιστον να καταγγέλλει ως «ξεδιάντροπο» το μπαράζ των επιθέσεων που δέχεται- αυτό πάλι ήταν κάτι που δεν περιμέναμε!

«Θα δείτε, είναι συμπαθέστατη. Κι έχει τραβήξει τόσα αυτό το κορίτσι…», μου λέει η εκδότρια της Μαζαρίν Πενζό λίγο πριν μου δώσει οδηγίες για το Fouquet, το ιστορικό εστιατόριο των Ηλυσίων Πεδίων όπου μετατίθεται, τελευταία στιγμή, η συνάντηση. «Δεν σας πειράζει, έτσι δεν είναι; Έχει γύρισμα εκεί για το StarΜag, το τηλεοπτικό μαγκαζίνο για τον κινηματογράφο που συμπαρουσιάζει, και δεν προλαβαίνει να έρθει στον Julliard (τον εκδοτικό οίκο)». Να με πειράζει που θα δω πού γευματίζει η καλή κοινωνία των Παρισίων; Καθόλου!

Φτάνω νωρίτερα και τα γυρίσματα δεν έχουν τελειώσει. Παρακολουθώ την 33χρονη Μαζαρίν να απευθύνεται με άνεση στην κάμερα και θυμάμαι κάτι που έχει πει: «Βλέποντάς με στην τηλεόραση οι άνθρωποι μπορούν να με κρίνουν από πρώτο χέρι. Ελπίζω να συνειδητοποιήσουν πως δεν είμαι ούτε τέρας ούτε διάνοια, αλλά ένας φυσιολογικός άνθρωπος». Ένας φυσιολογικός άνθρωπος με μια καθόλου συνηθισμένη ζωή. Γεννήθηκε το 1974, καρπός του «παράνομου» έρωτα του Μιτεράν με την έφορο του μουσείου Ορσέ Αν Πενζό και η ύπαρξή της παρέμεινε μυστική (στους πολλούς) έως το 1994 όταν ο φακός του περιοδικού «Ρaris Μatch» τη «συνέλαβε» μαζί με τον τότε πρόεδρο της Γαλλίας. «Από τη μια μέρα στην άλλη πέρασα από το πιο κρυφό στο πιο δημόσιο καθεστώς, κι όταν έχεις συνηθίσει να περνάς απαρατήρητη, γιατί έτσι πρέπει, δεν αντέχεις να σε δείχνουν ξαφνικά όλοι με το δάχτυλο», θα μου πει λίγο αργότερα.

Πανταχού παρών. Μοιάζει στον πατέρα της η Μαζαρίν. Έχει κληρονομήσει και κάτι από το επικοινωνιακό χάρισμά του. Σε κοιτάζει χαμογελαστή στα μάτια, καπνίζει τα λεπτά της τσιγάρα και απαντά σε όλα. Αλήθεια, πώς της φαίνεται που έντεκα χρόνια μετά τον θάνατό του ο πατέρας της είναι σήμερα πανταχού παρών- η Σεγκολέν δεν έχει κρύψει ποτέ ότι ο Μιτεράν ήταν ο μέντοράς της, ο Σαρκοζί δανείστηκε μεταξύ άλλων το διάσημο μιτερανικό σύνθημα «Ήρεμη Δύναμη» μετατρέποντάς το σε «Ήρεμη Ρήξη» – και σαν να μην έφταναν αυτά από τον Μάρτιο μια ενημερωμένη και ξεκαρδιστική ανώνυμη πένα σχολιάζει ως Μιτεράν τα προεκλογικά τεκταινόμενα μέσω του μπλογκ francoismitterand2007. hautetfort. com!

«Α, μου αρέσει πολύ!», λέει. «Περάσαμε χρόνια δύσκολα μετά τον θάνατό του, πάντα έτσι συμβαίνει στη Γαλλία, χτυπάμε τους ανθρώπους που δεν μπορούν πλέον να αμυνθούν… Το ίδιο γίνεται τώρα και με τον Σιράκ, όλοι έχουν πέσει πάνω του. Διαφωνούσα μαζί του σε ένα σωρό πράγματα αλλά όλη αυτή τη λύσσα σήμερα τη βρίσκω ξεδιάντροπη, φριχτή. Ήταν μαύρα και για μένα προσωπικά εκείνα τα χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα μου, είχε προκαλέσει τόσο αντικρουόμενα πάθη που υπήρχαν αντιδράσεις πολύ βίαιες, κι αυτό το μίσος το είχα λίγο κληρονομήσει. Υποθέτω πως ήταν κάπως λογικό, οι Γάλλοι είχαν ανάγκη να σκοτώσουν τον “πατέρα”. Τώρα όμως συνειδητοποιούμε ότι τέλος πάντων είναι ένα σημείο αναφοράς, και εγώ φυσικά είμαι υπερήφανη, πατέρας μου ήταν!».


Το κοιμητήριο με τις κούκλες

Η Μαζαρίν δεν έχει «συλληφθεί» ποτέ να λέει κάτι αρνητικό για τον Μιτεράν, αντιθέτως· τολμώ εντούτοις να της πω πως στη θέση της νομίζω πως κάποια στιγμή θα είχα επαναστατήσει εναντίον του πατέρα που με υποχρέωσε να ζω κρυμμένη.

«Δεν ένιωσα ποτέ πίκρα, είναι περίεργο, το ξέρω, αλλά δυσκολεύομαι να κρίνω τις επιλογές των γονιών μου, γιατί ήταν κοινές τους επιλογές, έτσι;

Φυσικά όταν ήμουν έφηβη ήμουν ανυπόφορη μαζί τους, αλλά δεν ήταν καμιά βαθιά εξέγερση. Κι έπειτα, όταν βλέπεις έναν δικό σου άνθρωπο να δέχεται τόσες επιθέσεις νιώθεις μια ανάγκη να τον υπερασπιστείς».

Θυμάμαι κάτι που μου είπε νωρίτερα η εκδότριά της: «πάντως

ΕΙΠΕ

Η Σεγκολέν έχει ένα είδος ηρεμίας, πραότητας και δύναμης, επειδή ακριβώς είναι γυναίκα έχει δεχθεί πολλά χτυπήματα και έχει αντέξει

τού το “κρατάει” που δεν την αναγνώρισε παρά μόνο όταν ήταν δέκα ετών, δεν είναι τυχαίο που δεν έχει πάρει το όνομά του». Με τη συγγραφή για αυτό ασχολήθηκε, για να ξορκίσει τα επώδυνα βιώματα; (Η Μαζαρίν είναι πτυχιούχος φιλοσοφίας αλλά η βασική της απασχόληση είναι η συγγραφή, έχει εκδώσει ήδη τέσσερα βιβλία με πιο πρόσφατο το αυτοβιογραφικό «Ραμμένο Στόμα»).

«Ανέκαθεν με πάθιαζε η λογοτεχνία, ξέρετε μικρή ήμουν πολύ μοναχική, έβρισκα λοιπόν καταφύγιο στα βιβλία, ήταν για μένα ένας κόσμος σχεδόν πιο πραγματικός από την πραγματικότητα». Τον Σεπτέμβριο, θα κυκλοφορήσει το πέμπτο της βιβλίο. «Λέγεται “Το Κοιμητήριο με τις Κούκλες”, θα δείτε, θα είναι φριχτό!», μου λέει γελώντας, προκαταλαμβάνοντας τους κριτικούς, που την περιμένουν είναι η αλήθεια λίγο στη «γωνία». Ούτε τέρας, ούτε διάνοια, ένας φυσιολογικός άνθρωπος, πράγματι.


Ο Μπαϊρού δεν φαίνεται να την πείθει

Τη ρωτάω γιατί στηρίζει τη Σεγκολέν. «Είμαι μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος και είναι η υποψήφιά του», απαντά. Της λέω πως αν αρκούσε αυτό τότε θα είχε ήδη εκλεγεί! Γελάει: «Έχετε δίκιο. Πραγματικά όμως, έχει ένα είδος ηρεμίας, πραότητας και δύναμης ταυτόχρονα, επειδή ακριβώς είναι γυναίκα έχει δεχθεί πολλά χτυπήματα και έχει αντέξει, έχει αποδείξει πως είναι δυνατή, δεν πρόκειται να καταρρεύσει έτσι απλά, κι αυτό εμένα μου εμπνέει εμπιστοσύνη». Για τον Μπαϊρού τι άποψη έχει; «Κατ΄ αρχήν είναι άνθρωπος της Δεξιάς, κάτι που τείνουμε να ξεχνάμε, κι έπειτα δεν παίρνει θέση, στέκεται εκεί ανάμεσα, δεν με πείθει». Και για τον Σαρκοζί;

«Όταν τον βλέπω στην τηλεόραση έχω την εντύπωση πως μας περνάει όλους για ηλίθιους, μας μιλάει σαν να ήμαστε τρίχρονα και ταυτόχρονα διεκδικεί τόσο τον λόγο της αλήθειας, το βρίσκω τόσο ψεύτικο που με εξοργίζει. Κι έπειτα, αυτή η ιστορία με το υπουργείο Εθνικής Ταυτότητας και Μετανάστευσης που πρότεινε, υπάρχει ένα τόσο ρατσιστικό βάθρο σε αυτό που με κάνει να επαναστατώ». Παίζει ρόλο και το γεγονός ότι ο σύντροφός της, ο σκηνοθέτης Μοχάμεντ Ουλάντ-Μοχάντ, με τον οποίο απέκτησε πέρυσι (εκτός γάμου, ένα κοινό που έχει με την Σεγκολέν) έναν γιο, είναι μαροκινής καταγωγής; «Μπορεί». Μια πρόβλεψη θα μας κάνει; «Όχι, είμαι προληπτική!». Πιστεύει πάντως ότι η Σεγκολέν έχει ελπίδες; «Πάντα». Κι αν εκλεγεί ο Σαρκοζί; «Μεταναστεύω στην Ελλάδα!».