ΑΙΧΜΕΣ Η μωρία στην εξουσία

Γιατί η κυβέρνηση αφήνεται να ξεγυμνώνεται μέρα με τη μέρα, καθώς κλιμακώνονται οι αποκαλύψεις του σκανδάλου των ομολόγων; Γιατί οι υπουργοί της καταλαμβάνονται ψευδόμενοι και σε απάντηση επιμένουν να χαλκεύουν το παρελθόν των αντιπάλων τους;

Η εικόνα τους είναι εντελώς αξιοθρήνητη. Η κυβέρνηση θυμίζει τον εγκληματία που, ενώπιον του δικαστηρίου, επικαλείται τραύματα από παιδική κακοποίηση. Κάπως έτσι εξακολουθούν να προσλαμβάνουν στη Ν.Δ. τη διακυβέρνηση Σημίτη. Είναι άκρως αμφίβολο αν ο Σημίτης έβλαψε την Ελλάδα. Όμως, τα χρόνια στην αντιπολίτευση προξένησαν ανήκεστο βλάβη στη Ν.Δ.. Μάλλον δεν φταίει ο Σημίτης γι΄ αυτό. Η πρώτη ύλη του συντηρητικού κόμματος, από την οποία εκκολάφθηκε η σημερινή ηγεσία του, δεν προσφερόταν για κάτι καλύτερο.

Η συμπεριφορά των ηθικολόγων κυβερνώντων χαρακτηρίζεται από την έλλειψη κάθε ηθικού φραγμού. Η απουσία ηθικών συντεταγμένων συμβαδίζει με τη βλακεία συχνότερα απ΄ όσο είμαστε έτοιμοι να παραδεχτούμε. Το συμπέρασμα είναι λιγάκι τρομαχτικό: Στη ρίζα των σημερινών περιπετειών στις οποίες η κυβέρνηση έριξε την ελληνική κοινωνία βρίσκεται η απύθμενη πολιτική ανικανότητα.

Οι κυβερνώντες φαντάζονται ότι οι αντίπαλοί τους και οι πολίτες δεν μπορεί να είναι εξυπνότεροι από τους ίδιους. Η συμπεριφορά αυτή είναι συνήθης ένδειξη μειωμένης πολιτικής ευφυΐας. Επίσης, μέσα από το τελετουργικό του αέναου γλειψίματος του αρχηγού, έχουν καταλήξει να πιστέψουν ότι ο μικρός Καραμανλής είναι μεγάλος στρατηλάτης. Πες, πες, έφτασαν να του απονείμουν τον τίτλο της αυτοδημιούργητης πολιτικής διάνοιας. Η διάρκεια των σιωπών του είναι ανάλογη με το βάθος της σκέψης του. Το μέγεθος των κοινοτοπιών του είναι ανάλογο με την εμβέλεια των στρατηγικών του επιλογών. Πώς θα αντιμετωπίσει ο ηγέτης την κρίση; Δεν έχει ιδέα. Οι μέρες που διανύουμε αποκαλύπτουν το τεράστιο κενό διακυβέρνησης.

Το σκάνδαλο των ομολόγων δεν είναι μια υπόθεση ανάμεσα σε άπληστους τραπεζίτες και ανίδεες διοικήσεις Ταμείων. Είναι μια υπόθεση ανάμεσα σε συνηθισμένους διεθνείς τραπεζίτες και ασυνήθιστους εθνικούς πολιτικούς. Πολιτικούς, ασυνήθιστα κατώτερους των απαιτήσεων της διακυβέρνησης μιας χώρας που στο πρόσφατο παρελθόν είχε βρει έναν πολιτικό βηματισμό περισσότερο αντίστοιχο με το δυναμικό της κοινωνίας της. Το διακύβευμα για την έξοδο από τη σημερινή κρίση είναι να αποδειχθεί πως η ηθικά ανερμάτιστη πολιτική ηλιθιότητα (ίσως, σε αντίθεση με την κοινή βλακεία) δεν είναι ανίκητη.