ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ «Έκπτωση»

O λόγος στους αναγνώστες. Η Άννα Τρικανίδου Διοσκούρων 2, Θεσσαλονίκη, γράφει:

«Κοιτάζω γύρω μου παντού και αντικρύζω με θλίψη και απορία συνάμα, μια αδιάκοπη και γενικευμένη έκπτωση. Έκπτωση στις αξίες, στην πολιτική (αυτή κι αν είναι!), στην εκπαίδευση, στην τέχνη – αυτή ίσως και να με θλίβει περισσότερο απ΄ όλες- στην τηλεόραση και γενικότερα στα ΜΜΕ. Φτήνια και προχειρότητα που υποτιμούν τον δέκτη βάναυσα και ανεπανάληπτα. Γυρνά ο καθημερινός, ο απλός άνθρωπος στο σπιτικό του, κατάκοπος ύστερα από μια δύσκολη ημέρα στη δουλειά, φορτωμένος άγχος και αμέτρητα προβλήματα και αναζητά λίγες στιγμές ξεκούρασης και χαλάρωσης. Και, μια και μόνο στις τιμές δεν υπάρχει έκπτωση, παρά μόνο στην ποιότητα, καταφεύγει στη φτηνή διασκέδαση του σπιτιού, στην τηλεόραση.

Σχεδόν σε όλα τα κανάλια συνωστίζονται απίθανες φιγούρες, που δηλώνουν καλλιτέχνες, λόγιοι, πολιτευτές, και πολιτικοί, και δημοσιογράφοι. Επιδίδονται σε μια τρομακτική επίδειξη και αυτοπροβολή. Τσακώνονται, βρίζουν, φωνασκούν, ειρωνεύονται και χλευάζουν ο ένας τον άλλον στο όνομα της τέχνης, της διανόησης, της πολιτικής και της ενημέρωσης.

Και το πιο απίστευτο απ΄ όλα είναι ότι οι περισσότεροι από δαύτους είναι πρόσωπα που η τηλεόραση τα προβάλλει ως “πρότυπα” επιτυχίας, ευημερίας και κοινωνικής καταξίωσης στις ημέρες που διανύουμε.

Ημέρες δύσκολες, ειδικά για όσους μεγαλώνουν παιδιά ή δουλεύουν κοντά σε αυτά. Πώς να τους εξηγήσεις ότι τα νούμερα, στα οποία στοχεύουν οι τηλεοπτικές εκπομπές, συχνά ταυτίζονται με τα “νούμερα”, που πολύ πρόθυμα φιλοξενούν στα περιβόητα πάνελ και στα παράθυρά τους; Πώς να τους προστατεύσεις από τόση ασχήμια; Δείχνοντάς τους, ίσως, τη λιγοστή ομορφιά, που πεισματικά αντιστέκεται στη λαίλαπα της τηλεόρασης.

Αναφέρομαι στις ελάχιστες αξιοπρεπείς εκπομπές που κοσμούν την ελληνική τηλεόραση, είτε είναι αυτές εκπομπές λόγου, ιστορίας, τραγουδιού, παράδοσης είτε πολιτικής και ενημέρωσης.

Εκπομπές που δεν παζαρεύουν την ανθρώπινη ελπίδα, που δεν προσβάλλουν και δεν προκαλούν τον θεατή, θυμίζοντάς του τη “φτώχεια” του, που τον αναγκάζει να ανέχεται συνειδητά (;) πρόσωπα και πράγματα. Εκπομπές που μπορούν ακόμα να ξυπνούν το συναίσθημα!

Μπορεί όμως το άπειρο μάτι του μικρού παιδιού-εφήβου- που κάποιοι πασχίζουν να τον πείσουν πως είναι σώνει και καλά μέτριος, για να μην πω λίγος, και πρέπει να ευχαριστιέται με ό,τι του πετούν στα μούτρα- να τις διακρίνει; Μιαν αισιόδοξη απάντηση ίσως και να δίνει ο στίχος- πόσο όμορφος, αλήθεια!- του τραγουδιού του Διονύση Σαββόπουλου, από τη “Ρεζέρβα» του 1977: “Πώς να κρυφτείς απ΄ τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα!”. Αργά ή γρήγορα!».