[ Δρόμοι ] «Υπάρχει…

… άραγε έστω ένα μέρος όπου να μπορεί κανείς να αισθάνεται ασφαλής στην Αμερική;» αναρωτιούνταν οι αμερικανικές εφημερίδες την επαύριον της μεγάλης σφαγής στο πανεπιστήμιο της Βιρτζίνιας. Όμως, ο πρόεδρος Μπους είχε ήδη δώσει την απάντηση: «Τίποτα δεν θα αφαιρέσει από τους Αμερικανούς το δικαίωμα να κατέχουν όπλα».

Για πολλούς…
… Αμερικανούς, τα ζητήματα της οπλοκατοχής και της οπλοφορίας είναι πάρα πολύ σοβαρά. Τόσο σοβαρά, που πριν από μερικά χρόνια, για να τα καταφέρει να εκλεγεί στη Γερουσία, ακόμη και ο Δημοκρατικός υποψήφιος από το Άινταχο Άλαν Μπλίνκεν είχε υποχρεωθεί να πει πως είχε στο σπίτι του 24 όπλα και πως τα γυάλιζε τακτικά και τα χρησιμοποιούσε όλα. Δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί που ξέρουν καλά πως για να κερδίσουν τις εκλογές πρέπει να κουβαλούν όπλα ακόμη και μέσα στην εκκλησία. «Το βλέπεις αυτό;» έλεγε βράζοντας από θυμό σε έναν δημοσιογράφο ένας Ιρακινός καθηγητής πριν από μερικά χρόνια, όταν η Αμερική είχε επιβάλει κυρώσεις στη χώρα του. «Έκαναν 15 μήνες για να μας επιτρέψουν να εισαγάγουμε μολύβια για τους μαθητές μας». Οι Αμερικανοί φοβούνταν μήπως οι Ιρακινοί χρησιμοποιούσαν τον γραφίτη των μολυβιών για να κατασκευάσουν όπλα. Αν είχαν επιδείξει τον ίδιο ζήλο για την απαγόρευση των όπλων και στη δική τους χώρα, σήμερα δεν θα θρηνούσαμε τόσους νεκρούς ούτε στα θρανία της Βιρτζίνιας ούτε του Κολουμπάιν.

Όσοι πάνε…
… να στεφανώσουν λοιπόν το σημείο όπου έπεσαν οι άτυχοι φοιτητές, ας θυμηθούν πως μόλις πριν από τέσσερα χρόνια οι πιστολάδες της Εθνικής Ένωσης Όπλων των ΗΠΑ είχαν αποτίσει φόρο τιμής στον μεγάλο ηγέτη τους, κραδαίνοντας τις καραμπίνες τους σε χαιρετισμό. Το άγαλμα που έστησαν τότε στην έδρα τους στην Ουάσιγκτον, έναν ανδριάντα τρία μέτρα, ήταν για τον αρχηγό τους, τον Τσάρλτον Ίστον. «Δεν είναι σπουδαίο; Άλλες χώρες κάνουν αγάλματα τους ποιητές τους, τους καλλιτέχνες τους, τους διανοητές τους, τους επαναστάτες τους», παρατηρούσε με πικρία ο αρθρογράφος Μαρκ Μόρφορντ. «Εμείς, οι Αμερικανοί, κάνουμε αγάλματα άξεστους ηθοποιούς που κρατάνε πιστόλια».

Τα όπλα…
… δεν θα απαγορευθούν ποτέ στην Αμερική, λέει ο Μόρφορντ που δεν τρέφει ψευδαισθήσεις. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 200 εκατομμύρια πυροβόλα όπλα σε όλη τη χώρα- σχεδόν ένα για κάθε Αμερικανό. Είναι τόσο βαθιά ριζωμένα στην αμερικανική κουλτούρα, που ακόμη και οι Δημοκρατικοί δεν ζητούν να απαγορευθούν, αλλά να περιοριστούν «κάπως». Μα πιο βαθιές ρίζες στους μικρόμυαλους πιστολάδες έχει η παρανοϊκή πεποίθηση πως ο εχθρός παραμονεύει παντού- αυτή η πεποίθηση που έχει κάνει την Αμερική περίγελο του κόσμου, αυτή η εικόνα του ψευτοενάρετου Αμερικανού, του «καλού», του ηρωικού, που με το όπλο στο χέρι βρίσκει το δίκιο του όπως στον καιρό της Άγριας Δύσης. Κι αν κάποτε οι Αμερικανοί ήταν πιο κοντά ο ένας με τον άλλον, ήταν γιατί τα όπλα τους δεν έριχναν πολύ μακριά.